Design a site like this with WordPress.com
Get started

September 26 2022 Iran Awakens and Resists: State of the Revolution

For those now wakening to the revolt against patriarchy and theocracy in Iran, which has engulfed the entire nation in a public reckoning for a tyranny of Gideonite fundamentalism and medieval values authorized and enforced by a brutal Inquisition, herein is a witness of history on the state of the Revolution.

     We should find interesting the fact that our own fundamentalists who captured the Republican Party in 1980 and launched the Mayan Genocide in Guatemala as part of their imperial conquest of Central America which weaponized Protestant faith in service to capitalism and power, and who now wage counter revolution against democracy in America in the theft of women’s rights of bodily autonomy and the vote as well as crimes of vote suppression against Black citizens which attack the idea of citizenship  as well as equality, are near-indistinguishable from the regime of Iran’s mullahs. In Iran we are confronted by a future America, should we regress to a premodern civilization and abandon the values of the Enlightenment on which democracy is founded.

     I am also interested in how news of this fabulous revolution is reported, interpreted, and given useful context by our Fifth Estate. Useful to whom?

    First is a briefing by The New York Times, which prioritizes facts well but  recasts their meaning unrecognizably to promote Our Clown of Treason, Traitor Trump, as a visionary architect of the fall of the mullah’s regime in Iran, when the reverse is true;  Trump’s goal in sabotaging nuclear disarmament and provoking confrontation by assassinating the national heroes of both Iran and Iraq was to stop the regional democracy movement by tainting it as a foreign colonial intervention.      

     As written by David Leonhardt in The New York Times newsletter, in an article entitled Good morning. Iran is aflame with protests. Times reporters help you understand what’s happening;

“Ferocious dissent

Few independent journalists are working inside Iran today. But videos, emails and other information coming from inside the country suggest that Iran is experiencing its most significant protests in more than a decade.

The demonstrations began after a 22-year-old, Mahsa Amini, died in police custody on Sept. 16, having been arrested for violating Iran’s law requiring women to wear head scarves fully hiding their hair. This weekend, the protests spread to at least 80 cities, and demonstrators briefly seized control of a city in northwestern Iran. In response, the country’s security forces have opened fire on crowds.

In today’s newsletter, I’ll try to help you make sense of what’s going on.

Five main points

1. Iran’s government is again run by hard-liners.

In last year’s presidential election, the clerics who hold behind-the-scenes power in Iran disqualified nearly every candidate except for a hard-liner named Ebrahim Raisi. Since becoming president, Raisi has set out to reverse the legacy of his reformist predecessor, Hassan Rouhani.

“On multiple fronts, Raisi has ferociously swung the pendulum back to the kind of xenophobic policies and tone-deaf rhetoric witnessed during the Revolution’s early days,” Robin Wright wrote this weekend in The New Yorker. Among Raisi’s moves: calling for the police to strictly enforce the head scarf law, in a reversal of Rouhani’s policy.

Raisi has also taken a tougher line toward the U.S. In meetings connected with the United Nations gathering last week, for instance, he scoffed at the notion that Iran’s police were overly violent. “How many times in the United States, men and women are killed every day at the hands of law enforcement personnel,” he told journalists on Thursday.

As Wright described, “His voice rose so loudly and so often that it was frequently hard to hear the English translation through our headsets.”

2. The rise of hard-liners has contributed to growing desperation among young Iranians.

“The reason the younger generation is taking this kind of risk is because they feel they have nothing to lose, they have no hope for the future,” Ali Vaez, Iran director for the International Crisis Group, told The Times. (My colleagues Vivian Yee and Farnaz Fassihi went into more detail in this recent story.) Many Iranians understand they are taking existential risks by protesting, given the regime’s history of responding to past protests with mass arrests.

“I’m struck by the bravery of these young Iranians,” my colleague David Sanger, who has been covering Iran for decades, said. “And by the ferocity of their desire to get out from under the rule of this government.”

3. The economy plays a big role in the dissatisfaction.

In 2018, Donald Trump decided to pursue a high-risk, high-reward policy toward Iran. He exited a nuclear deal that Barack Obama had negotiated three years earlier, which had lifted many sanctions in exchange for Iran’s taking steps away from being able to build a nuclear weapon. Trump reimposed those sanctions and added new ones, betting that doing so would force Iran to accept a tougher deal and maybe even destabilize the government.

Over time, the sanctions — combined with Iran’s pre-existing economic problems — plunged the country into an economic crisis. “Many Iranians are struggling to make ends meet, thanks to an economy decimated by mismanagement, corruption and sanctions,” Vivian, who is The Times’s Cairo bureau chief, told me. “Some are even offering to sell their organs.”

She added:

In the past — say, when Rouhani first got elected, in 2013 — lots of Iranians felt genuinely optimistic that things would turn around, because Rouhani promised that the nuclear deal with the U.S. would help open up the economy and boost trade, along with getting the sanctions lifted. But the mood darkened when those benefits failed to materialize before President Trump scuttled the deal.

With the election of Raisi, a hard-liner who has spoken against returning to the deal and whose government hasn’t shown much flexibility in negotiations with Western powers over the last year, Iranians who had hoped for a recovery felt like there was no way things would improve.

Does all this mean Trump’s policy is succeeding? Many experts say it’s too soon to make that judgment. The policy has sharply raised the risk that Iran will soon have a nuclear weapon. And a week or so of protests does not mean Iran’s regime will collapse. If the regime does collapse, however, it will be fair to revisit Trump’s Iran legacy.

4. Biden is taking a tougher approach toward Iran than Obama did.

In 2009, during the last major wave of protests, Obama did relatively little to support them, out of a concern that Iran’s government could then portray the demonstrations as the work of foreign agitators.

This time, Biden is pursuing a more confrontational policy. “Part of the reason that there was a different kind of approach in 2009 was the belief that somehow if America spoke out, it would undermine the protesters, not aid them,” Jake Sullivan, Biden’s national security adviser, who also served in the Obama administration, said on “Meet the Press” yesterday. “What we learned in the aftermath of that is that you can overthink these things, that the most important thing for the United States to do is to be firm and clear and principled in response to citizens of any country demanding their rights and dignity.”

One example: To combat Iran’s government’s attempts to shut down large parts of the internet and prevent protesters from communicating with each other, the Biden administration has authorized some technology companies to offer services inside Iran without risk of violating U.S. sanctions. The administration also allowed SpaceX — one of Elon Musk’s companies, which offers the Starlink communication service — to send satellite equipment into Iran.

“The technology available today makes it easier for Iranians to communicate in secret than ever before,” David Sanger said. “That’s why the Iranians are trying to bring down the whole internet inside Iran. That’s real desperation.”

5. In the short term, Iran’s government seems likely to prevail. Then again, revolutions are rarely predictable.

David put it this way: “History would suggest that since the state holds all the guns, this isn’t likely to last. But sometimes it’s a mistake to be a slave to past events. The successful Russian annexation of Crimea in 2014 led many of us — me included — to suspect that Ukraine would shatter in a few days back in February.”

    So for the lies and illusions of our enemies and those who would enslave us. In part the failure of understanding of the elites for whom The New York Times serves as an apologetics of unequal wealth, power, and privilege is a sign of the fragility of their hegemony and the limits of their ideology; an equal part of this inability to bridge gulfs of meaning between bounded realms is the fact that elites do not see outsiders are fellow humans but only as pawns of their own interests, in a universe of nihilistic amorality in which only power has meaning and is real, a universe of psychopathic masters and dehumanized and commodified slaves.

     If you truly wish to see the world through the eyes of others, you must become one of them and fully inhabit the roles in which they are cast. If you are going to write about peoples and places and the great events of our time, go and look. This is why I travel to places which intrigue me enough to interrogate and write about; to disrupt my own preconceptions and to think in terms of real human beings and the conditions in which they must live.

     To make an idea about a kind of people is an act of violence.

     Now I must balance the falsifications of elites with the voices of Islamic women who are members of the culture involved here and speak as witnesses of history in the sacred calling to pursue the truth, relevant to the symbolic value of the hijab. Here I look to Balsam Mustafa writing in The Conversation, in an article entitled Iran protest at enforced hijab sparks online debate and feminist calls for action across Arab world; “Iranian authorities have cracked down on protests which erupted after the death in custody of a 22-year-old woman who was arrested by the morality police for not wearing the hijab appropriately. The death of Mahsa Amini who was reportedly beaten after being arrested for wearing her hijab “improperly” sparked street protests.

     Unrest has spread across the country as women burned their headscarves to protest laws that force women to wear the hijab. Seven people are reported to have been killed, and the government has almost completely shut down the internet.

     But in the Arab world – including in Iraq, where I was brought up – the protests have attracted attention and women are gathering online to offer solidarity to Iranian women struggling under the country’s harsh theocratic regime.

The enforcement of the hijab and, by extension, guardianship over women’s bodies and minds, are not exclusive to Iran. They manifest in different forms and degrees in many countries.

     In Iraq, and unlike the case of Iran, forced wearing of the hijab is unconstitutional. However, the ambiguity and contradictions of much of the constitution, particularly Article 2 about Islam being the primary source of legislation, has enabled the condition of forced hijab.

     Since the 1990s, when Saddam Hussein launched his Faith Campaign in response to economic sanctions imposed by the UN security council, pressure on women to wear the hijab has become widespread. Following the US-led invasion of the country, the situation worsened under the rule of Islamist parties, many of whom have close ties to Iran.

      Contrary to the claim in 2004 by US president George W. Bush that Iraqi people were “now learning the blessings of freedom”, women have been enduring the heavy hand of patriarchy perpetuated by Islamism, militarisation and tribalism, and exacerbated by the influence of Iran.

     Going out without a hijab in Baghdad became a daily struggle for me after 2003. I had to put on a headscarf to protect myself wherever I entered a conservative neighbourhood, especially during the years of sectarian violence.

     Flashbacks of pro-hijab posters and banners hanging around my university in central Baghdad have always haunted me. The situation has remained unchanged over two decades, with the hijab reportedly imposed on children and little girls in primary and secondary schools.

     A new campaign against the enforced wearing of the hijab in Iraqi public schools has surfaced on social media. Natheer Isaa, a leading activist in the Women for Women group, which is leading the campaign, told me that hijab is cherished by many conservative or tribal members of society and that backlashes are predictable.

     Similar campaigns were suspended due to threats and online attacks. Women posting on social media with the campaign hashtag #notocompulsoryhijab, have attracted reactionary tweets accusing them of being anti-Islam and anti-society.

     Similar accusations are levelled at Iranian women who defy the regime by taking off or burning their headscarves. Iraqi Shia cleric, Ayad Jamal al-Dinn lashed out against the protests on his Twitter account, labelling the protesting Iranian women “anti-hijab whores” who are seeking to destroy Islam and culture.

     Cyberfeminists and reactionary men

     In my digital ethnographic work on cyberfeminism in Iraq and other countries, I have encountered numerous similar reactions to women who question the hijab or decide to remove it. Women who use their social media accounts to reject the hijab are often met with sexist attacks and threats that attempt to shame and silence them.

     Those who openly speak about their decision to take off the hijab receive the harshest reaction. The hijab is linked to women’s honour and chastity, so removing it is seen as defiance.

     Women’s struggle with the forced hijab and the backlash against them challenges the prevailing cultural narrative that says wearing the hijab is a free choice. While many women freely decide whether to wear it or not, others are obliged to wear it.

     So academics need to revisit the discourse around the hijab and the conditions perpetuating the mandatory wearing of it. In doing so it is important to move away from the false dichotomies of culture versus religion, or the local versus the western, which obscure rather than illuminate the root causes of forced hijab.

     In her academic research on gender-based violence in the context of the Middle East, feminist academic Nadje al-Ali emphasises the need to break away from these binaries and recognise the various complex power dynamics involved – both locally and internationally.

     The issue of forcing women to wear the hijab in conservative societies should be at the heart of any discussion about women’s broader fight for freedom and social justice.

     Iranian women’s rage against compulsory hijab wearing, despite the security crackdown, is part of a wider women’s struggle against autocratic conservative regimes and societies that deny them agency. The collective outrage in Iran and Iraq invites us to challenge the compulsory hijab and those imposing it on women or perpetuating the conditions enabling it.

     As one Iraqi female activist told me: “For many of us, hijab is like the gates of a jail, and we are the invisible prisoners.” It is important for the international media and activists to bring their struggle to light, without subscribing to the narrative that Muslim women need saving by the international community.”

     As written by Vajed Rouhani in Iranwire, in an article entitled Destroy Their Palaces’: Afghan Women’s Solidarity With Iranian Protesters; “Mahsa Amini, a 22-year-old Iranian Kurdish woman who fell into a coma after being arrested by Tehran’s morality patrol, died in hospital on Friday September 16. The horrific incident has sparked mass protests across Iran that showed no signs of abating 10 nights later.

     But the catastrophic injuries this innocent young woman suffered at the hands of state agents, due to nothing more than a policy of misogyny and control, have also drawn the sympathy and anger of women in other countries. These include Afghan women, to whom her case is all too familiar.

     Afghan women’s rights activists have seen all their worst predictions come true since the Taliban came back to power last year. In that country, the Ministry for Women’s Affairs has been renamed the Ministry of Enjoining Good and Prohibiting Vice, and like other branches of government is run by fanatics.

     Employees of the ministry are deployed to the streets just like Iran’s so-called “morality police” and ask women to dress according to their norms. Afghan women had enjoyed relative freedom for the previous two decades, and are now more aware of their rights than before. They are also now standing by their sisters in Iran.

     Madineh Darvazi is one of them. She joined protests after Kabul fell to the Taliban last summer and was shot at and arrested by the occupiers, who forced her to give a scripted “confession” – following the example set by the Islamic Republic of Iran – and released her only after obtaining a written guarantee.

     After the death of Mahsa Amin, she published a video on her Facebook account in which she declared: “Dear Mahsa, today your name is a symbol for freedom and struggle. Today the people of Iran have bravely occupied the streets for your blood. Other people in every corner of the world who are under the rule of cruel and expropriating regimes will take up and raise the flag of freedom. We are with you, from Tehran to Kabul.”

     Arefeh Khatami, a human rights activist and fellow protester against the Taliban, echoed these sentiments in a video she posted online. “We, the women of Afghanistan, praise you and support your extraordinary struggle and resistance,” she said. “You are a step away from victory. Don’t give up. Destroy the palaces of oppression and tyranny. All those who believe in the justice of human rights and freedoms are with you.”

     The Afghan journalist Marzieh Farhad Ebrahimi also reacted to the killing of Mahsa Amini. She published a song by Aryana Sayeed, one of Afghanistan’s most famous singers, in which part of the lyrics state: “The breeze is blowing, keep your hair waving… To keep your faith you must be stoned. Get up, scream, shout, raise your hands up for your rights.”

     Farhanaz Fortun, another Afghan journalist, published a photo of protesting women in Iran on Facebook and wrote: “This history is the glorious history of women’s revolution in Afghanistan and Iran. Our identity is our femininity. Our land is wherever a woman stands with a firm fist raised against oppression.”

     Solidarity with the family of Mahsa Amini and with demonstrators on the streets of Iran is at unprecedented levels in Afghanistan. Many Afghans have changed their profile pictures online to images of Mahsa. At probably no other time have so many citizens of two countries that speak practically the same language been so fervently in accord with each other.

     The MP Nahid Farid has described Iranian citizens’ protests as a fight to get out of “captivity”. He wrote on Twitter: “Freedom is in the essence of humanity. The spontaneous uprising of the Iranian people to free themselves from captivity is inspiring and thrilling. Nations do not always remain under the curtain of false policies. A spark like Mahsa_Amini’s falling to the ground may be enough for men and women to raise a cry for freedom, and to stir the soul of every human being who wants justice.”

     Famous Afghan cartoonist Atiq Shahid produced an image of Mahsa’s face and head on the body of a dove, breaking the instruments of state violence. He told IranWire: “At present the conditions of Afghan and Iranian women are almost the same, though sadly the burden is greatest on Afghan women. It will be difficult to fight with empty hands. The point of commonality between Tehran and the Taliban is their abuse of religion to suppress the women of both countries.”

     In Afghanistan, women and girls have been banned from work and education for more than a year now. In the past two weeks some woman have expressed solidarity with protesting women in Iran by removing their headscarves in videos posted online, despite the risk this carries for them.

     One women did so with her face darkened in order to protect her identity. “My Iranian sister,” she said, “your sin and mine is that when men see our hair, they are provoked. You were sentenced to death in Tehran by the Morality Police, and I am sentenced to death in Kabul by the Taliban’s Ministry. No to mandatory hijab. No to misogynist Islamic governments.”

     Ali Saghi, an Afghan singer, has dedicated a cover he recorded – of the Iranian singer Googoosh’s Lalaei Kon – to Mahsa Amini at a concert in Sweden on September 18. In the accompanying post on Facebook, he wrote: “Dedicated to the girl whose life was sacrificed for a single strand of her hair.

     “This sadness is familiar to us. Every day these past forty years we have cried in the bitter hours of hearing the news. Mahsa, Farkhunda, Tabassum and Rakhshaneh are all victims of the “religious” thoughts of a few people who believe they have been sent by God to take others to heaven by force. I’m sick of this heaven. To reach it, one has to become a vampire.”

    What kinds of patriarchal sexual terror, dehumanization, enslavement, and chasms of evil does the hijab symbolize?

     As I wrote in my post of December 2 2019, Battle of Shiraz: the democratic revolution against theocracy in Iran is now an open war; For two weeks beginning Friday November 15 through Monday December 2, Iran’s major city of Shiraz was engulfed in open war as the democracy revolution against the theocratic rule of the mullahs moves into the stage of direct challenge of its military and other tools of state control.

     As reported in The Guardian by Michael Safi, “The petrol-price hike would trigger what may have been the largest-scale unrest in the 40-year history of the Islamic Republic. Iranian officials this week estimated 200,000 people were involved in the protests and riots which led to 7,000 arrests and, by some estimates, the regime’s deadliest-ever response to demonstrations. Amnesty International have confirmed 15 deaths in Shiraz; those on the ground say the toll is much higher.”

     By the count of the neighborhood militia leaders who have now organized themselves into a kind of rebel government, there are 52 or 53 dead among the citizens killed by the police and military throughout Shiraz, plus nine killed in the intense fighting in the Sadra district in which an elite revolutionary unit directly attacked the fortress of the region’s chief mullah on Sunday November 17.

     What began as a peaceful protest and a shutdown of the city by abandoning cars in the streets turned quickly to open battle after police shot and killed  Mehdi Nekouyee, a 20 year old activist, without cause. Soon armed bands of laborers stormed the police station he was killed in front of, leaving it in flames and marching on other government strongpoints as their ranks swelled.

     Throughout the next three days the luxury shopping district on Maliabad Boulevard was largely destroyed, some 80 bank branches and several gas stations set on fire. The Qashqai minority of Turkic nomads and weavers who in Shiraz are an important mercantile polity declared independence and repelled successive waves of attacks by heavy weapons units and helicopter assault cavalry against their outlying district of Golshan. As they are a people virtually unknown to the outside world, I’ve included some pictures.

     But the most important revolutionary action of November in Iran was the seizure of the chief mullah of Shiraz and his palace-fortress. An action whose meaning is central to the motives and binding purpose of the secularists who are fighting for democracy and to liberate Iran from the autocratic regime of the mullahs, this was a glorious victory which exposes the hollowness of theocratic rule.

     Widely regarded as corrupt, nepotistic, and xenophobic patriarchs, the mullahs, like Catholic priests, were once sacrosanct from personal responsibility and protected by a perceived mantle of piety; so the primary mission of the revolution is to expose their venality and the perversion and injustice of their rule. A task made hideously easy in this case by the pervasive network of pedophile sex trafficking authorized by the mullahs and a major source of trackable income in the form of licenses they sell for temporary “pleasure marriages” in which consent is an imprecise concept. And that’s just one visible part of the vast iceberg of greed and immorality of their regime.   

     In Iran, the fight for democracy and freedom is also a fight against the patriarchy.

https://iranwire.com/en/women/107941-destroy-their-palaces-afghan-womens-solidarity-with-iranian-protesters/?fbclid=IwAR0KNapO44bXS0gOZMPriiJsD8LB49cjcMr1fcDnVy6pXcLLgcRlBbUVAHU

https://theconversation.com/iran-protest-at-enforced-hijab-sparks-online-debate-and-feminist-calls-for-action-across-arab-world-191178

     To learn more about this historic revolution, check out the site of the National Council of Resistance of Iran here: https://www.ncr-iran.org/en/

Persian

26 سپتامبر 2022 ایران بیدار می شود و مقاومت می کند: وضعیت انقلاب

      برای کسانی که اکنون با شورش علیه پدرسالاری و حکومت دینی در ایران بیدار شده‌اند، که تمام ملت را در یک حسابرسی عمومی برای ظلم بنیادگرایی گیدونیتی و ارزش‌های قرون وسطایی مجاز و اعمال‌شده توسط تفتیش عقاید وحشیانه فراگرفته است، در اینجا شاهد تاریخ بر دولت هستیم. از انقلاب

     ما باید این واقعیت را جالب بدانیم که بنیادگرایان خودمان که در سال 1980 حزب جمهوری‌خواه را به تصرف خود درآوردند و نسل‌کشی مایاها را در گواتمالا به عنوان بخشی از تسخیر امپراتوری آمریکای مرکزی به راه انداختند که ایمان پروتستان‌ها را در خدمت به سرمایه‌داری و قدرت مسلح کرد و اکنون ضد انقلاب به راه انداخته است. علیه دموکراسی در آمریکا در دزدی حقوق زنان از خودمختاری بدنی و رای و همچنین جنایات سرکوب رأی علیه شهروندان سیاه پوست که به ایده شهروندی و برابری حمله می کند، تقریباً از رژیم آخوندهای ایران قابل تشخیص نیست. در ایران ما با آمریکای آینده روبه رو هستیم، اگر به تمدن پیشامدرن عقب نشینی کنیم و ارزش های روشنگری را که دموکراسی بر آن بنا شده است کنار بگذاریم.

     من همچنین علاقه مندم که چگونه اخبار مربوط به این انقلاب افسانه ای گزارش شده، تفسیر می شود، و زمینه مفیدی توسط اداره پنجم ما ارائه می شود. برای چه کسی مفید است؟

    اول گزارشی از نیویورک تایمز است که حقایق را به خوبی در اولویت قرار می دهد، اما معنای آنها را به شکلی غیرقابل تشخیص بازگو می کند تا دلقک خیانت ما، ترامپ خائن، را به عنوان یک معمار رویا سقوط رژیم آخوند در ایران معرفی کند، در حالی که برعکس آن صادق است. هدف ترامپ از کارشکنی در خلع سلاح هسته‌ای و برانگیختن رویارویی با ترور قهرمانان ملی ایران و عراق، توقف جنبش دموکراسی منطقه‌ای از طریق آلوده کردن آن به عنوان یک مداخله استعماری خارجی بود.

     همانطور که دیوید لئونهارت در خبرنامه نیویورک تایمز در مقاله ای با عنوان صبح بخیر نوشته است. ایران از اعتراضات شعله ور شده است. خبرنگاران Times به شما کمک می کنند تا بفهمید چه اتفاقی دارد می افتد.

«اختلاف وحشیانه

تعداد کمی از روزنامه نگاران مستقل در داخل ایران کار می کنند. اما ویدئوها، ایمیل‌ها و سایر اطلاعاتی که از داخل کشور می‌آیند نشان می‌دهد که ایران در حال تجربه مهم‌ترین اعتراضات خود در بیش از یک دهه گذشته است.

تظاهرات پس از آن آغاز شد که مهسا امینی 22 ساله در 16 سپتامبر در بازداشت پلیس جان باخت که به دلیل نقض قانون ایران مبنی بر الزام زنان به پوشیدن روسری و پنهان کردن موهای خود دستگیر شده بود. این آخر هفته، اعتراضات به حداقل 80 شهر گسترش یافت و تظاهرکنندگان برای مدت کوتاهی کنترل یک شهر در شمال غرب ایران را به دست گرفتند. در پاسخ، نیروهای امنیتی کشور به سوی جمعیت تیراندازی کردند.

در خبرنامه امروز، سعی خواهم کرد به شما کمک کنم تا بفهمید چه اتفاقی در حال رخ دادن است.

پنج نکته اصلی

1- دولت ایران دوباره توسط تندروها اداره می شود.

در انتخابات ریاست جمهوری سال گذشته، روحانیونی که قدرت پشت پرده در ایران را در دست دارند، تقریباً همه نامزدها را رد صلاحیت کردند، به جز یک تندرو به نام ابراهیم رئیسی. رئیسی از زمانی که رئیس جمهور شد، تصمیم گرفته است تا میراث سلف اصلاح طلب خود، حسن روحانی را برعکس کند.

رابین رایت این آخر هفته در نیویورکر نوشت: «در چند جبهه، رئیسی به طرز وحشیانه‌ای آونگ را به سمت نوع سیاست‌های بیگانه‌هراسی و لحن‌های لحن ناشنوایی که در روزهای اولیه انقلاب شاهد بودیم، برگردانده است. از جمله اقدامات رئیسی: درخواست از پلیس برای اجرای دقیق قانون روسری، در جهت وارونه کردن سیاست روحانی.

رئیسی همچنین در دیدارهای مرتبط با گردهمایی سازمان ملل در هفته گذشته، موضع سخت تری را در قبال ایالات متحده اتخاذ کرده است، به عنوان مثال، او این تصور را که پلیس ایران بیش از حد خشن بوده است مورد تمسخر قرار داد. او روز پنجشنبه به خبرنگاران گفت: “چند بار در ایالات متحده، مردان و زنان هر روز به دست نیروهای مجری قانون کشته می شوند.”

همانطور که رایت توضیح داد، “صدای او آنقدر بلند و آنقدر بلند می شد که شنیدن ترجمه انگلیسی از طریق هدست ما اغلب سخت بود.”

2. ظهور تندروها به ناامیدی فزاینده در میان جوانان ایرانی کمک کرده است.

علی واعظ، مدیر گروه بین‌المللی بحران ایران، به تایمز گفت: «دلیل اینکه نسل جوان این نوع ریسک را می‌پذیرد این است که آنها احساس می‌کنند چیزی برای از دست دادن ندارند، هیچ امیدی به آینده ندارند. (همکاران من ویویان یی و فرناز فصیحی در این داستان اخیر به جزئیات بیشتری پرداختند).

همکارم دیوید سنگر که دهه هاست ایران را پوشش می دهد، گفت: «من از شجاعت این جوانان ایرانی متاثر شدم. و به وحشیانه میل آنها برای خارج شدن از زیر سلطه این دولت.»

3. اقتصاد نقش زیادی در نارضایتی دارد.

در سال 2018، دونالد ترامپ تصمیم گرفت سیاستی با ریسک بالا و پاداش بالا در قبال ایران دنبال کند. او از توافق هسته‌ای خارج شد که باراک اوباما سه سال پیش از آن مذاکره کرده بود، توافقی که بسیاری از تحریم‌ها را در ازای برداشتن گام‌هایی که ایران از توانایی ساخت سلاح هسته‌ای برداشته بود، لغو کرده بود.

با گذشت زمان، تحریم ها – همراه با مشکلات اقتصادی از قبل موجود ایران – کشور را در یک بحران اقتصادی فرو برد. ویویان که رئیس دفتر روزنامه تایمز در قاهره است، به من گفت: «بسیاری از ایرانی‌ها به لطف اقتصادی که توسط سوء مدیریت، فساد و تحریم‌ها ویران شده است، در تلاش هستند تا زندگی خود را تامین کنند. برخی حتی پیشنهاد فروش اعضای بدن خود را می دهند.

او افزود:

در گذشته – مثلاً وقتی روحانی برای اولین بار در سال 2013 انتخاب شد – بسیاری از ایرانی‌ها واقعاً خوش‌بین بودند که اوضاع تغییر خواهد کرد، زیرا روحانی وعده داده بود که توافق هسته‌ای با ایالات متحده به گشایش اقتصاد و رونق تجارت و همراهی با موفقیت کمک می‌کند. تحریم ها برداشته شد اما زمانی که این مزایا قبل از اینکه رئیس جمهور ترامپ توافق را خنثی کند، محقق نشد، روحیه تیره شد.

با انتخاب رئیسی، یک تندرو که مخالف بازگشت به توافق است و دولتش در مذاکرات با قدرت‌های غربی در سال گذشته انعطاف‌پذیری زیادی از خود نشان نداده است، ایرانی‌هایی که امیدوار به بهبود بودند، احساس کردند راهی وجود ندارد. همه چیز بهبود می یابد.

آیا همه اینها به معنای موفقیت سیاست ترامپ است؟ بسیاری از کارشناسان می گویند که برای این قضاوت خیلی زود است. این سیاست خطر دستیابی ایران به زودی به سلاح هسته ای را به شدت افزایش داده است. و یک هفته یا بیشتر اعتراضات به معنای فروپاشی رژیم ایران نیست. با این حال، اگر رژیم سقوط کند، بازنگری میراث ترامپ در ایران منصفانه خواهد بود.

4. بایدن رویکرد سخت گیرانه تری نسبت به اوباما در قبال ایران دارد.

در سال 2009، در جریان آخرین موج بزرگ اعتراضات، اوباما به دلیل نگرانی از اینکه دولت ایران می‌تواند تظاهرات را کار اغتشاشگران خارجی نشان دهد، نسبتاً کمی از آنها حمایت کرد.

بایدن این بار سیاست تقابلی تری را دنبال می کند. جیک سالیوان، مشاور امنیت ملی بایدن که در اوباما نیز خدمت می کرد، گفت: «بخشی از دلیل اینکه رویکرد متفاوتی در سال 2009 وجود داشت، این باور بود که اگر آمریکا به نوعی صحبت کند، معترضان را تضعیف می کند، نه به آنها کمک می کند. دولت، دیروز در “ملاقات با مطبوعات” گفت. آنچه پس از آن آموختیم این است که شما می توانید بیش از حد به این چیزها فکر کنید، که مهم ترین کاری که ایالات متحده باید انجام دهد این است که در پاسخ به شهروندان هر کشوری که خواهان حقوق و کرامت خود هستند، قاطعانه، واضح و اصولی باشد.

یک مثال: برای مبارزه با تلاش‌های دولت ایران برای بستن بخش‌های بزرگ اینترنت و جلوگیری از برقراری ارتباط معترضان با یکدیگر، دولت بایدن به برخی شرکت‌های فناوری اجازه ارائه خدمات در داخل ایران را بدون خطر نقض تحریم‌های ایالات متحده داده است. دولت همچنین به SpaceX – یکی از شرکت‌های ایلان ماسک که خدمات ارتباطی Starlink را ارائه می‌کند – اجازه داد تجهیزات ماهواره‌ای را به ایران ارسال کند.

دیوید سنگر گفت: «تکنولوژی موجود امروز، برقراری ارتباط مخفیانه را برای ایرانیان آسان‌تر از همیشه می‌کند. به همین دلیل است که ایرانی‌ها تلاش می‌کنند کل اینترنت را در داخل ایران از بین ببرند. این ناامیدی واقعی است.»

5. به نظر می رسد در کوتاه مدت، دولت ایران پیروز خواهد شد. باز هم، انقلاب ها به ندرت قابل پیش بینی هستند.

دیوید آن را اینگونه بیان می کند: «تاریخ نشان می دهد که از آنجایی که ایالت همه اسلحه ها را در اختیار دارد، این احتمال دوام نخواهد داشت. اما گاهی این اشتباه است که برده رویدادهای گذشته باشید. الحاق موفقیت آمیز کریمه به روسیه در سال 2014 باعث شد بسیاری از ما – از جمله من – مشکوک شویم که اوکراین ظرف چند روز در ماه فوریه متلاشی خواهد شد.

    بنابراین برای دروغ ها و توهمات دشمنان ما و کسانی که ما را به بردگی می گیرند. تا حدی عدم درک نخبگانی که نیویورک تایمز برای آنها به عنوان عذرخواهی از ثروت، قدرت و امتیاز نابرابر عمل می کند، نشانه ای از شکنندگی هژمونی آنها و محدودیت های ایدئولوژی آنها است. بخشی مساوی از این ناتوانی در پل زدن شکاف های معنا بین قلمروهای محدود این واقعیت است که نخبگان در دنیایی از بی اخلاقی پوچ گرایانه که در آن فقط قدرت معنا دارد و واقعی است، بیگانگان را همنوعان خود نمی بینند، بلکه تنها به عنوان پیاده منافع خود می بینند. ، جهانی از اربابان روان پریش و بردگان غیرانسانی و کالایی شده.

     اگر واقعاً می‌خواهید دنیا را از چشم دیگران ببینید، باید یکی از آنها شوید و به طور کامل در نقش‌هایی که آنها نقش‌آفرینی می‌کنند، بمانید. اگر می خواهید در مورد مردم و مکان ها و رویدادهای بزرگ زمان ما بنویسید، بروید و نگاه کنید. به همین دلیل است که من به جاهایی سفر می کنم که به اندازه کافی برای بازجویی و نوشتن در مورد من جذابیت دارند. پیش فرض های خودم را به هم بزنم و به انسان های واقعی و شرایطی که باید در آن زندگی کنند فکر کنم.

     ایجاد ایده در مورد نوعی از مردم یک عمل خشونت آمیز است.

     اکنون باید جعل نخبگان را با صدای زنان اسلامی که عضوی از فرهنگ درگیر در اینجا هستند و به عنوان شاهدان تاریخ در دعوت مقدس برای پیگیری حقیقت و مرتبط با ارزش نمادین حجاب صحبت می کنند، متعادل کنم. در اینجا به بلسام مصطفی نگاه می‌کنم که در گفتگو، در مقاله‌ای با عنوان اعتراض ایران به حجاب اجباری، بحث‌های آنلاین و فراخوان‌های فمینیستی برای اقدام در سراسر اعراب را برانگیخت. جهان؛ «مقامات ایران اعتراضاتی را که پس از مرگ زن 22 ساله ای که توسط پلیس اخلاق به دلیل نداشتن حجاب مناسب دستگیر شده بود، سرکوب کردند. مرگ مهسا امینی که بنا بر گزارش‌ها پس از بازداشت به دلیل داشتن حجاب «نادرست» مورد ضرب و شتم قرار گرفت، اعتراضات خیابانی را برانگیخت.

     ناآرامی در سراسر کشور گسترش یافته است زیرا زنان روسری های خود را در اعتراض به قوانینی که زنان را مجبور به پوشیدن حجاب می کند، سوزانده اند. گزارش شده است که هفت نفر کشته شده اند و دولت تقریباً به طور کامل اینترنت را قطع کرده است.

     اما در جهان عرب – از جمله در عراق، جایی که من در آنجا بزرگ شدم – اعتراضات توجهات را به خود جلب کرده است و زنان در فضای مجازی گرد هم می آیند تا با زنان ایرانی که تحت رژیم تئوکراتیک خشن کشور مبارزه می کنند، همبستگی کنند.

اجرای حجاب و به تبع آن، ولایت بر جسم و روان زنان، منحصر به ایران نیست. آنها در بسیاری از کشورها به اشکال و درجات مختلف ظاهر می شوند.

     در عراق و برخلاف ایران، حجاب اجباری خلاف قانون اساسی است. با این حال، ابهامات و تناقضات بسیاری از قانون اساسی، به ویژه اصل 2 مبنی بر اینکه اسلام منبع اولیه قانون گذاری است، شرط حجاب اجباری را فراهم کرده است.

     از دهه 1990، زمانی که صدام حسین در واکنش به تحریم های اقتصادی اعمال شده توسط شورای امنیت سازمان ملل، کمپین ایمان خود را راه اندازی کرد، فشار بر زنان برای داشتن حجاب گسترده شده است. پس از تهاجم به رهبری ایالات متحده به این کشور، وضعیت تحت حاکمیت احزاب اسلامگرا که بسیاری از آنها روابط نزدیکی با ایران دارند، بدتر شد.

      برخلاف ادعای جورج دبلیو بوش، رئیس جمهور ایالات متحده در سال 2004 مبنی بر اینکه مردم عراق «اکنون نعمت آزادی را می آموزند»، زنان دست سنگین مردسالاری را که توسط اسلام گرایی، نظامی گری و قبیله گرایی تداوم یافته و با نفوذ ایران تشدید شده است، تحمل کرده اند. .

     بیرون رفتن بدون حجاب در بغداد بعد از سال 2003 برای من به یک مبارزه روزمره تبدیل شد. من مجبور بودم برای محافظت از خودم روسری سر کنم تا هر جا وارد یک محله محافظه کار می شدم، به خصوص در سال های خشونت فرقه ای.

     فلاش بک از پوسترها و بنرهای حامی حجاب که در اطراف دانشگاه من در مرکز بغداد آویزان شده است، همیشه مرا آزار می دهد. با اعمال حجاب بر کودکان و دختران کوچک در مدارس ابتدایی و متوسطه، وضعیت طی دو دهه بدون تغییر باقی مانده است.

     کمپین جدیدی علیه پوشش اجباری حجاب در مدارس دولتی عراق در شبکه های اجتماعی منتشر شده است. ناثیر عیسی، یکی از فعالان برجسته در گروه زنان برای زنان، که این کمپین را رهبری می کند، به من گفت که حجاب توسط بسیاری از اعضای محافظه کار یا قبیله ای جامعه گرامی داشته می شود و واکنش های منفی قابل پیش بینی است.

     کمپین های مشابه به دلیل تهدیدات و حملات آنلاین به حالت تعلیق درآمد. زنانی که در شبکه‌های اجتماعی با هشتگ #نه حجاب اجباری پست می‌کنند، توییت‌هایی ارتجاعی را به خود جلب کرده‌اند که آنها را به ضد اسلام و ضد جامعه متهم می‌کنند.

     اتهامات مشابهی به زنان ایرانی وارد می شود که با برداشتن یا سوزاندن روسری از رژیم سرپیچی می کنند. ایاد جمال الدین، روحانی شیعه عراقی در حساب کاربری خود در توییتر به تظاهرات اعتراض کرد و زنان معترض ایرانی را “فاحشه های ضد حجاب” خواند که به دنبال تخریب اسلام و فرهنگ هستند.

     سایبرفمینیست ها و مردان مرتجع

     در کار دیجیتالی قوم نگاری خود در مورد فمینیسم سایبری در عراق و سایر کشورها، با واکنش های مشابه متعددی نسبت به زنانی مواجه شده ام که حجاب را زیر سوال می برند یا تصمیم به حذف آن دارند. زنانی که از حساب‌های رسانه‌های اجتماعی خود برای رد حجاب استفاده می‌کنند، اغلب با حملات و تهدیدهای جنسیتی مواجه می‌شوند که تلاش می‌کند آنها را شرمنده و ساکت کند.

     کسانی که آشکارا از تصمیم خود برای رفع حجاب صحبت می کنند، شدیدترین واکنش را دریافت می کنند. حجاب با آبرو و عفت زن پیوند خورده است، از این رو برداشتن آن سرپیچی تلقی می شود.

     مبارزه زنان با حجاب اجباری و واکنش شدید علیه آنها روایت فرهنگی غالب را به چالش می کشد که می گوید پوشیدن حجاب یک انتخاب آزاد است. در حالی که بسیاری از زنان آزادانه تصمیم می گیرند که آن را بپوشند یا نه، برخی دیگر موظف به پوشیدن آن هستند.

     بنابراین دانشگاهیان باید گفتمان پیرامون حجاب و شرایط تداوم اجباری حجاب را بازبینی کنند. در انجام این کار، دور شدن از دوگانگی های غلط فرهنگ در مقابل مذهب، یا محلی در برابر غربی، که به جای روشن کردن علل اصلی حجاب اجباری مبهم است، مهم است.

     ندجه العلی، آکادمیک فمینیست، در تحقیقات آکادمیک خود در مورد خشونت مبتنی بر جنسیت در زمینه خاورمیانه، بر لزوم جدا شدن از این دوتایی ها و شناخت پویایی های مختلف قدرت پیچیده – چه در سطح محلی و چه در سطح بین المللی- تأکید می کند.

     موضوع اجبار زنان به پوشیدن حجاب در جوامع محافظه‌کار باید در مرکز هر بحثی در مورد مبارزه گسترده‌تر زنان برای آزادی و عدالت اجتماعی باشد.

     خشم زنان ایرانی علیه حجاب اجباری، علیرغم سرکوب های امنیتی، بخشی از خیابان گسترده تر زنان است.

اتحاد تهران و طالبان سوء استفاده آنها از مذهب برای سرکوب زنان هر دو کشور است.

     در افغانستان بیش از یک سال است که زنان و دختران از کار و تحصیل منع شده اند. در دو هفته گذشته برخی از زنان با برداشتن روسری خود با زنان معترض در ایران در ویدئوهای منتشر شده در فضای مجازی اعلام همبستگی کرده اند، علیرغم خطراتی که این امر برای آنها در پی دارد.

     یک زن برای محافظت از هویت خود با چهره ای تیره این کار را انجام داد. او گفت: «خواهر ایرانی من، گناه من و تو این است که وقتی مردها موهای ما را می بینند، تحریک می شوند. شما در تهران توسط پلیس اخلاق به اعدام محکوم شده اید و من در کابل توسط وزارت طالبان به اعدام محکوم شده ام. نه به حجاب اجباری نه به حکومت های اسلامی زن ستیز.»

     علی ساقی، خواننده افغانستانی، در کنسرت 18 سپتامبر در سوئد، کاور ضبط شده خود از آهنگ لالایی کن گوگوش خواننده ایرانی را به مهسا امینی تقدیم کرده است. وی در پست همراه در فیس بوک نوشت: «تقدیم به دختری که زندگی فدای یک تار موی او شد.

     «این غم برای ما آشناست. در این چهل سال هر روز در ساعات تلخ شنیدن این خبر گریه کرده ایم. مهسا، فرخنده، تبسم و رخشانه همگی قربانی افکار «مذهبی» چند نفری هستند که معتقدند از طرف خدا فرستاده شده اند تا دیگران را به زور به بهشت ​​ببرند. حالم از این بهشت ​​بهم میخوره برای رسیدن به آن، باید یک خون آشام شد.»

    حجاب نماد چه نوع وحشت جنسی مردسالارانه، بی‌انسان‌سازی، بردگی و شکاف‌های شیطانی است؟

     همانطور که در پست خود در 2 دسامبر 2019، نبرد شیراز نوشتم: انقلاب دموکراتیک علیه حکومت دینی در ایران اکنون یک جنگ آشکار است. به مدت دو هفته از جمعه 15 نوامبر تا دوشنبه 2 دسامبر، شهر بزرگ ایران شیراز در جنگ علنی غرق شد، زیرا انقلاب دموکراسی علیه حکومت مذهبی آخوندها وارد مرحله چالش مستقیم نظامی و سایر ابزارهای کنترل دولتی خود می شود.

     همانطور که در گاردین توسط مایکل صافی گزارش شده است، «افزایش قیمت بنزین ممکن است بزرگترین ناآرامی در تاریخ 40 ساله جمهوری اسلامی باشد. مقامات ایرانی در این هفته تخمین زدند که 200000 نفر در تظاهرات و شورش‌هایی که منجر به دستگیری 7000 نفر و بر اساس برخی تخمین‌ها مرگبارترین واکنش رژیم به تظاهرات شد، شرکت داشتند. عفو بین‌الملل مرگ 15 نفر در شیراز را تایید کرده است. کسانی که روی زمین هستند می گویند تلفات بسیار بیشتر است.»

     بر اساس شمارش رهبران شبه نظامی محله ای که اکنون خود را به نوعی حکومت شورشی سازماندهی کرده اند، 52 یا 53 کشته در میان شهروندانی که توسط پلیس و ارتش در سراسر شیراز کشته شده اند، به علاوه 9 کشته در درگیری های شدید در منطقه صدرا در سال 2018 وجود دارد. که یک واحد انقلابی زبده در روز یکشنبه 17 نوامبر مستقیماً به قلعه ملای ارشد منطقه حمله کرد.

     آنچه که به عنوان یک اعتراض مسالمت آمیز و تعطیلی شهر با رها کردن خودروها در خیابان ها آغاز شد، پس از تیراندازی پلیس به مهدی نکویی، یک فعال 20 ساله، به سرعت به نبردی علنی تبدیل شد. به زودی گروه‌های مسلح کارگر به پاسگاه پلیسی که او در مقابل آن کشته شد یورش بردند، آن را در شعله‌های آتش رها کردند و با افزایش صفوفشان به سوی دیگر نقاط مستحکم دولت رفتند.

     در طول سه روز بعد، منطقه خرید مجلل در بلوار مالی آباد تا حد زیادی تخریب شد، حدود 80 شعبه بانک و چندین پمپ بنزین به آتش کشیده شد. اقلیت قشقایی از عشایر و بافندگان ترک که در شیراز یک سیاست بازرگانی مهم به شمار می‌روند، اعلام استقلال کردند و امواج پیاپی حملات یگان‌های تسلیحات سنگین و سواره‌نظام هلی‌کوپتر را به منطقه دورافتاده‌شان گلشن دفع کردند. از آنجایی که آنها مردمی هستند که تقریباً برای دنیای بیرون ناشناخته هستند، من تعدادی عکس را اضافه کردم.

     اما مهمترین اقدام انقلابی آبان ماه در ایران، تصرف آخوند اعظم شیراز و قصر قلعه او بود. اقدامی که معنای اصلی آن برای انگیزه ها و هدف الزام آور سکولاریست هایی است که برای دموکراسی و رهایی ایران از رژیم استبدادی آخوندها می جنگند، این پیروزی شکوهمندی بود که پوچی حکومت تئوکراتیک را آشکار می کند.

     آخوندها که به طور گسترده به عنوان پدرسالاران فاسد، خویشاوند و بیگانه هراس تلقی می شدند، مانند کشیشان کاتولیک، زمانی از مسئولیت شخصی مقدس و با پوششی از تقوا محافظت می شدند. پس رسالت اوليه انقلاب افشاي توهين و انحراف و بي عدالتي حكومت آنهاست. کاری که در این مورد توسط شبکه فراگیر قاچاق جنسی پدوفیل که توسط آخوندها مجاز است و منبع اصلی درآمد قابل پیگیری در قالب مجوزهایی که آنها برای “ازدواج های لذت بخش” موقت می فروشند که در آن رضایت مفهومی نادقیق است، به طرز وحشتناکی آسان شده است. و این تنها بخشی قابل مشاهده از کوه یخ وسیع طمع و بی اخلاقی رژیم آنهاست.

     در ایران مبارزه برای دموکراسی و آزادی نیز مبارزه با مردسالاری است.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑

%d bloggers like this: