In a three day massacre between September 16 and 18 1982, one of the most horrific genocidal mass murders in history was perpetrated in the Shatila and Sabra refugee camps against the people of Palestine, which marked the beginning of twenty years of brutal Israeli Occupation of Lebanon.

     What is the meaning of this anniversary of state terror and tyranny, imperial conquest and colonial dominion, and crimes against humanity?

      Here was an atrocity perpetrated by the mighty against the powerless and the dispossessed as an instrument of the disruption and fracture of history, a holocaust performed by survivors of a parallel Holocaust because of how power works in the origins of evil as a recursive process of fear, power, and force; but also a classic example of state terror and war as a moral failure and the collapse of the legitimacy and authority of the state which changes the narrative and becomes the forge of a nation as a primary trauma, for the use of social force obeys Newton’s Third Law of Motion and creates resistance as its own counterforce.

     Hamas and the leadership of a diverse wave of Resistance and liberation struggle was born in the wake of the Israeli atrocities committed in the conquest and Occupation of Lebanon, crucible of many like myself who refused to abandon our humanity, liberty, and solidarity with each other under threat of death by an enemy to whom only fellow Jews are truly human, some nameless and forgotten to history as am I, and others national heroes whose deeds will echo through all time, and some who like the great Mahmoud Darwish and Adonis along with myself as an inconsequential echo and reflection have processed our shared public grief, witness of history, and vision of a better future through writing and poetic vision, and Jean Genet who set me on my life’s path with the Oath of the Resistance.

     On such anniversaries as today we remember the tragedies, and honor the resistance.

     Let us honor our sacred dead and those who fought in resistance to state terror and crimes against humanity, but let us also never forget the names of its perpetrators nor rest in our vigilance to see them brought to justice.

     There is a debt we owe to, and a responsibility we bear for, our fellow human beings, if we are to remain human and avoid degradation to an animal state of atavisms of instinct and become shadows, bereft of our dimensionality and the innate powers which may sustain and exalt us; hope, love, and faith as solidarity with and loyalty to each other.

     We must remember, and we must not be silent.

     This is called Tikkun Olam in Judaism, repair of the world, a duty which binds us together, both with those who are like and those who are unlike us across vast gulfs of human being, meaning, and value and hierarchies and taxonomies of belonging and otherness. Of this I will tell you a secret; boundaries can also become interfaces.

     This terrible anniversary of state terror and imperial conquest and tyranny roughly coincides with the Jewish New Year celebrations of Rosh Hashanah, this year September 11 to 13, and just before the Day of Atonement, Yom Kippur, this year from sunset on the 20th of September through the 21st, approximate with the actions of the state of Israel which led to the Second Intifada.

     Despite all the prayers and rituals during these high holy days, I doubt the state of Israel will be doing much reparations to the people of Palestine, and quite a lot of valorizing national identities of blood, faith, and soil.  During Rosh Hashanah in 2025 Netanyahu referred to his vision of a future Israel as “a Middle Eastern Sparta”. Beware those who claim to speak and act in your name, for this is a primary fascist strategy of subjugation and manufacture of consent.

     Why must faith define boundaries and not interfaces, walls and not bridges?

      Among the endless litany of woes and exemplars of fear weaponized in service to power by authority, the Sabra and Shatila Massacres remain to challenge our ideas of the brotherhood of humankind.

     For this we must truly bring a Reckoning and an Atonement; but not for the legacies of the past, which must be Remembered, nor for our complicity in silence against injustice, which may be redeemed through action. We can do nothing for the dead; it is the living who must be avenged, and the future which must be redeemed.

     Who is responsible for this terrible crime?

     Planned and directed in personal meetings by Israeli Prime Minister Menachem Begin, Minister of Defense Ariel Sharon, Mossad Director Nahum Admoni, Foreign Minister Yitzhak Shamir, Director of Military Intelligence Yehoshua Saguy, Division Commander Beirut Amos Yaron, US diplomat Morris Draper acting under orders from President Ronald Reagan, President of Lebanon Bashir Gemayel who was a Jesuit educated C.I.A. operative recruited when he was a lawyer working in Washington D.C., Chief of Lebanese Military Intelligence Johnny Abdu, and Phalange leader Elie Hobeika, along with other representatives of Israeli-American interests and the Phalange, a quasi-fascist French speaking Catholic Maronite militia founded by the newly elected President of Lebanon’s father. Gemayel rose to leadership by murdering the families of Lebanon’s former Presidents, bankrolled by Ronald Reagan at the request of Ariel Sharon, and became President on August 23 as a result of the June 6 Israeli invasion of Lebanon.

     Thus the stage was set for the ethnic cleansing of the Palestinians who had been driven from their homes by Israel into the wretched refugee camps in Lebanon, where the survivors remain today, a precariat no less oppressed than that of Victor Hugo’s magisterial novel Les Miserables, and no less exalted with revolutionary fire.

     How long must the dead and their descendants wait for justice?

    In Preventing Palestine: A Political History from Camp David to Oslo, Seth Anziska writes “Under the leadership of Prime Minister Menachem Begin and Minister of Defense Ariel Sharon, the Israeli government launched an invasion in June of that year partly on the pretext of stopping Palestinian militant rocket fire on the Galilee region of northern Israel. After the 1979 peace treaty with Egypt, Israeli leaders had also become increasingly anxious about the power of the PLO and the growing links between Palestinians inside the occupied territories and across the Arab diaspora. The main focus of their concern was on Lebanon, where the PLO had relocated its center of operations from Jordan after an armed confrontation with King Hussein’s army in 1970–1971. Israeli strategists believed that targeting the PLO in Lebanon and forcing its withdrawal would accomplish several objectives: the quashing of Palestinian national aspirations for a homeland, the expulsion of Syria’s troops from Lebanon and the elimination of Syrian influence there, and the establishment of a client Maronite Christian state as a close ally.

     Instead of entrenching Israeli dominance over its northern neighbor, the Lebanon War morphed into what some have called “Israel’s Vietnam.” In the midst of an already brutal civil war, the Israeli intervention resulted in the deaths of more than 600 Israeli soldiers and at least 5,000 Lebanese and Palestinian civilians—over 19,000 by Lebanese estimates that counted combatants as well. Closely coordinated with Maronite forces, Israel’s invasion soon devolved from being a limited incursion to a summer-long siege against the PLO’s stronghold in West Beirut. Unlike the wars in 1948, 1967, or 1973, Israel was unequivocally engaged in what Begin called a “war of choice.” Combining military force with psychological operations, Israeli forces inflicted heavy casualties inside an Arab capital for the first time, bombarding Palestinian positions from land, sea, and air, while occupying Lebanon’s international airport.

     President Ronald Reagan, disturbed by the images of destruction, pushed his administration to negotiate an end to the fighting and to facilitate a peaceful evacuation of PLO fighters from the city to neighboring Arab states. The PLO leader, Yasser Arafat, had signaled that he and his men were willing to withdraw provided that the PLO had the requisite American guarantees of security for Palestinian civilians and Lebanese supporters who remained behind. Sharing the draft of the withdrawal agreement with Shafiq al-Hout, Arafat sounded a wistful note about the departure: “Beirut has given Palestine what no other Arab capital has. It has given and given, without asking for anything in return. And it never would ask. Nor should we make it ask. We should pay it back of our own free will.”

     The first contingent of PLO fighters left the city on August 21, with Arafat and leading PLO officials departing on a Greek shipping vessel to Tunisia on August 30. In all, some 10,000 fighters left Lebanon by sea and land routes, pushing the PLO into still deeper exile. Even after the heaviest fighting ended, a protracted Israeli occupation of the south of the country lasted until 2000, reshaping the politics of the region. Syrian influence over the country continued, but increasingly it was supplanted by Iranian power with the rise of Hezbollah. Far from cementing Israel’s regional hegemony, the 1982 War ultimately undercut Israeli and American influence in the Middle East, while transforming perceptions of both Zionism and Palestinian nationalism around the globe.”

     As Nabil Mohamad of the American-Arab Anti-Discrimination Committee wrote in al Jazeerah in 2017; “A fourth generation is now growing up in the squalid refugee camps in Lebanon. In Sabra and Shatila, most living spaces consist of two very small rooms: a bedroom, where the entire family sleeps, and a living room of sorts. There is no ventilation, and hardly any electricity. Most families use battery-powered lighting. Drinking tap water is prohibited, as it is full of bacteria and very salty – it actually corrodes pipes. There are poor sanitary conditions. Medications for all illnesses are in short supply. Narrow alleyways – some with sewage running through – wind through the camps. When it rains these small paths become muddy. Electrical wires hang from dwellings. Young men connect and reconnect wires; from time to time, someone is electrocuted. Foul odours emanate from those crowded conditions. Illness is rampant. The Palestinian refugees in Lebanon long to return from exile to the homeland they were expelled from but are not permitted to do so by Israel, simply because they are not Jewish.

     If the international community is obliged to remedy its moral responsibility to the victims of the Sabra and Shatila massacre by working to end Israel’s occupation and other abuses of Palestinian rights, then the lives of my family members and the others we remember on this 35th year will not have been lost in vain.”

     Let me now append my own witness of history here, for the days of this anniversary immerse me in memories, both those of which I cannot speak and those which I cannot bear alone.

     In my post of July 31 2020, A Useful Past: What is Antifa? I wrote; “I offer you the Oath of the Resistance as it was given to me in Beirut in 1982 by Jean Genet; here is the story of how it happened, and of my true origin.

     During the summer before my senior undergraduate year of university in San Francisco, I had set out on a culinary Grand Tour of the Mediterranean, learning to cook the food I loved, and was in Beirut when Israel invaded Lebanon and trapped me in a city under siege. Soldiers were roaming the streets like packs of feral dogs, committing atrocities; one such unit of the Israeli Defense Forces set some children on fire, laughing and making bets on how far they could run screaming before they fell into pools of blackened ruin and their screams became silent. I found myself fighting them; others joined me, and more joined us. From that day forward I was part of the defense of Beirut against the siege.

     A fabulous café that had the best strawberry crepes in the world lay on the far side of a sniper alley, which my friends and I made an extreme sport of dashing across to reach breakfast while the occasional bullet impacted the wall behind us. One day we arrived in our usual high spirits when an elegant gentleman sat at my table, and speaking in French began a conversation with, “I’m told you do this every day, race against death for breakfast.”

     To which I replied, “Moments stolen from death belong to us, and set us free. Possibly this is all we truly own. It’s a poor man who has no pleasures worth dying for.”

    He smiled and said, “I agree”, and so began our conversations at breakfast in the last days before his capture, unforgettable days for this is where he set me on my life’s path of struggle for liberty against tyranny and autocracies of state force and control, for equality against racist violence and injustice, and against the fascism which combines both state tyranny and racist terror.

     He introduced himself as a former Legionnaire by the name of Jean, was mischievous, wise, immensely learned in classical scholarship and possibly had once been educated as a priest, and filled with wild stories about the luminaries of modern European culture. I was stunned when I discovered days later that my strange new friend was one of the greatest literary figures of the century. I had quoted The Thief’s Journal in refutation of something he said, which he found hilarious, while we were discussing interpretations of Nietzsche’s Thus Spake Zarathustra by C.G. Jung, Maurice Blanchot, Georges Bataille, and others, a conversation which remained unfinished as he couldn’t stop laughing. Eventually he sputtered, “I myself am Jean Genet.” To me he remains a Trickster figure and part of my historical identity and personal mythology.

     There came a day when the barricades were overrun and our neighborhood along with it, one of our last days together. With the streets suddenly filled with Israeli soldiers running amok in a sack of murder, arson, and other vileness of terror and inhumanity, our building set on fire by soldiers who were calling for people to come out and surrender and were stealing the children of those who did and blindfolding them to use as hostages and human shields, and the discovery of our only weapon being the bottle of champagne we had just finished with our strawberry crepes, I asked my breakfast companion if he had any ideas. To this he replied with an apologetic shrug and another question, “Fix bayonets?”

     We laughed, and he elaborated; “When all hope is lost, we are free to do impossible things, glorious things.” This advice I find necessary to recall from time to time, and which I recommend to you all.

     Then he asked, “Will you surrender?’

     To which I replied, “No.”

    “Nor I,” he said, standing. “As I share with you now, pass to others at need; this is an oath I devised in 1940 from the one I took as a Legionnaire, for the resistance to the Nazi occupation. It may be the finest thing I ever stole.”

     And so I offer to all of you the Oath of the Resistance as it was given to me by the great Jean Genet in a burning house, in a lost cause, in a time of force and darkness, in a last stand and an act of defiance beyond hope of victory or survival; “We swear our loyalty to each other, who answer tyranny with Liberty and fascism with Equality. We shall resist and yield not, and abandon not our fellows.”

     To fascism and the idea that some of us are better than others by condition of our birth there can be but one reply; Never Again.

     We escaped capture that day because, once we had escaped the burning house itself and blended into the crowds, we were led through the checkpoints of the encirclement by an unlikely ally, a figure who materialized out of the background at the far end of the alley and walked over to us grinning. This was the sniper whom my friends and I had been playing our games with for two weeks, who had been utterly invisible and had outwitted every attempt to track, trap, ambush, or identify him, and who had in fact besieged the city from within.  

     He held out his hand to me and I shook it as he said, “Well played, sir. I’ve tried to kill you every day for fourteen days now, but the Israelis being inside the city changes everything. We have a common enemy, but they don’t know that, so I’m in a position to help you. But I can’t fight them alone. Want a partner?”

     So began a great adventure and friendship, which I share with you now in the context of the nature of antifascist resistance because it illustrates something which can never be forgotten by anyone who does this kind of work; human beings are not monsters, are deserving of human doubt, and are never beyond redemption. 

       The struggle between good and evil in the human heart often pivots and balances on the differences between the purpose of the use of force; to punish transgression when inflicted by authority as an act of subjugation and repression against the powerless, or to seize power and to protect the powerless as a duty of care.

     Be very sure you know which cause your actions serve.

    And in my post on the tragedy of the Beirut port explosion, August 5 2020 Madness Death Illumination Transcendence: A Song of Beirut; We seek meaning in the catastrophes and life disruptive events which flesh is heir to, yet as in the disaster in Beirut such causes are often beyond our understanding.

     Herein I refer now to Sura 18 of the Holy Quran, called The Cave, verses 60-82, an allegory which features Khidr, the Islamic Trickster figure who is an immortal and is symbolized as green as an embodiment of the Garden of Paradise to which he is a gateway, who acts as a guide of the soul through the puzzles of the labyrinth of life which leads toward it, and who speaks to us through dreams, visions, and signs.

     I consider it a narrative form of Godel’s Theorem; a proof of the necessity of faith and of the existence of the Infinite, of the limits of human knowledge and the Absurdity of the human condition. Such an interpretation aligns with that of   the great scholar and translator Abdullah Yusuf Ali.

     As with the foundational thought experiment of one of Plato’s contemporaries, the Spear of Archytas, which defines the horizon of the known as it is thrown and marks a boundary in landing, which we repeat endlessly in scientific revolutions, no matter who much we learn the unknown remains as vast as before, conserving ignorance. As developed in the anonymous Middle English work The Cloud of Unknowing and by Nicholaus of Cusa in Of Learned Ignorance, this is the first principle of epistemology; the Conservation of Ignorance.

     The canonical story recapitulates themes of the Sacrifice of Ibrahim which I would say forms the basis of Islamic and possibly of all forms of Abrahamic faith, and in the streets of Beirut long ago I saw it unfold once again.

    In this story the Green Man instructs Moses by doing three things which are criminal and nonsensical, things which can be understood only through the foreknowledge of prophecy which is not ours. As with justice, foresight does not belong to man; though we may envision our possible futures we cannot know which among them will be realized. Maimonides argues that this is because the universe is continually destroyed and recreated with each moment, which preserves free will. Frank Herbert’s Dune is an extended thought experiment and allegory which problematizes the themes and questions of the story of Khidr in Sura 18.

    The relevant passage is this;  فَأَرَدْنَا أَن يُبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكَاةً وَأَقْرَبَ رُحْمًا, or “So we intended that their Lord should substitute for them a better son than him in purity and nearer to mercy,” a classic changeling substitution. It also represents a point of bifurcation on which possible futures turn.

     I have hope for the future of humankind because of what I witnessed when this primary story was played out before me forty years ago, and because of it I have never despaired.

     Such a gate stands or once stood in Beirut, like Rashomon Gate or a gate to the Infinite and to limitless possibilities of human becoming. It may now be dust and memories, or like Schrodinger’s Cat both exist and not exist at once; this I cannot answer for you.

      But I can speak as the witness of history that something remarkable happened there in its shadow, which like Khidr exchanging the young man for another to prevent a greater evil from occurring in the future, a time travel paradox if ever there was one, struck me with the force of revelation.

     It was an insignificant thing in the scope of the Siege of Beirut, one atrocity among many which was averted by the innate goodness of a single man whose name remains unknown, a tragic hero whom I will never forget, an unwilling conscript in the service of his government like so many others, who said no to authority and to the seduction of evil. The existence of humankind pivots on the balance of such individuals, and they are very few.

    This Israeli soldier refused to commit violations and depravities upon the person of a Palestinian girl, about twelve years old, who had been captured for this purpose by the lieutenant of his platoon, a common loyalty test and initiation. He blushed at the first demands of his officer to the taunting of his fellows like the raucous cries of crows about to feast, there in the street before the Gate of Decision we must all face, then became angry in refusal when he realized it was not a joke, that the Occupation was about terror and plunder and not as he had been told. His commanding officer murdered him where he stood with a single shot to the head as the girl escaped.

     I have returned to this spot throughout my life to touch the stones stained with his blood, for I am reminded that we are not beyond redemption, and that so long as we resist unjust authority we are free, and there is hope.

          Histories, Memories, Identities

Beirut, My City  film and script, by Jocelyne Saab & Roger Assaf

https://themarkaz.org/oldmarkaz/the-haunting-reality-of-beirut-my-city

Beirut, Samir Kassir

https://www.goodreads.com/book/show/7966167-beirut?ref=nav_sb_ss_1_12

Lebanon: A History, 600 – 2011, William W. Harris

https://www.goodreads.com/book/show/13687123-lebanon?ref=nav_sb_ss_1_50

Preventing Palestine: A Political History from Camp David to Oslo,

Seth Anziska

https://www.goodreads.com/book/show/39204062-preventing-palestine?ac=1&from_search=true&qid=cgEsI1LfrX&rank=1

and works of literature written by fellow witnesses and survivors of the Siege;

Memory for Forgetfulness: August Beirut 1982, Mahmoud Darwish

https://www.goodreads.com/book/show/142583.Memory_for_Forgetfulness?ref=nav_sb_ss_1_62

Victims of a Map: A Bilingual Anthology of Arabic Poetry, Mahmoud Darwish,

Samih Al-Qasim, Adonis   (contains Adonis’ The Desert)

https://www.goodreads.com/book/show/550977.Victims_of_a_Map?from_search=true&from_srp=true&qid=eIOMzon2EI&rank=1

Prisoner of Love, Jean Genet, Barbara Bray, Ahdaf Soueif (Introducer)

https://www.goodreads.com/book/show/85373.Prisoner_of_Love?from_search=true&from_srp=true&qid=J5Dxt9CqYl&rank=17

Concerto al-Quds, Adonis, Khaled Mattawa (Translation)

https://www.goodreads.com/book/show/34746502-concerto-al-quds?ref=nav_sb_ss_1_21

https://www.nybooks.com/daily/2018/09/17/sabra-and-shatila-new-revelations

https://www.theparisreview.org/blog/2021/08/05/the-genealogy-of-disaster

https://www.aljazeera.com/news/2015/05/memories-preserved-dark-heart-shatila-150525093502829.html

https://www.aljazeera.com/indepth/opinion/remembering-sabra-shatila-massacre-35-years-170916101333726.html

https://www.aljazeera.com/indepth/features/2012/09/2012915163152213255.htm

Arabic

18 سبتمبر 2025  ذكرى مجزرة شاتيلا وصبرا عام 1982 في لبنان

      في مذبحة استمرت ثلاثة أيام في الفترة ما بين 16 و18 سبتمبر 1982، تم ارتكاب واحدة من أفظع عمليات القتل الجماعي في التاريخ في مخيمي شاتيلا وصبرا للاجئين ضد الشعب الفلسطيني، والتي كانت بمثابة بداية عشرين عامًا من الاحتلال الإسرائيلي الوحشي للبنان. .

      ما معنى هذه الذكرى السنوية لإرهاب الدولة وطغيانها، والغزو الإمبراطوري والسيطرة الاستعمارية، والجرائم ضد الإنسانية؟

       هنا كانت الفظائع التي ارتكبها الأقوياء ضد الضعفاء والمحرومين كأداة لتعطيل التاريخ وكسره، محرقة ارتكبها الناجون من محرقة موازية بسبب كيفية عمل القوة في أصول الشر كعملية خوف متكررة والقوة والقوة. ولكنه أيضًا مثال كلاسيكي على إرهاب الدولة والحرب باعتبارها فشلًا أخلاقيًا وانهيار شرعية وسلطة الدولة مما يغير السرد ويصبح صياغة الأمة كصدمة أولية، لأن استخدام القوة الاجتماعية يطيع نظرية نيوتن الثالثة. قانون الحركة ويخلق المقاومة كقوة مضادة خاصة به.

      في مثل هذه المناسبات، مثل اليوم، نستذكر المآسي، ونكرم المقاومة.

      دعونا نكرم موتانا المقدسين وأولئك الذين قاتلوا في مقاومة إرهاب الدولة والجرائم ضد الإنسانية، ولكن دعونا أيضًا ألا ننسى أبدًا أسماء مرتكبي هذه الجرائم ولا نبقى في يقظتنا لرؤيتهم يقدمون إلى العدالة.

      هناك دين ندين به لإخواننا من البشر، ومسؤولية نتحملها، إذا أردنا أن نبقى بشرًا ونتجنب الانحطاط إلى حالة حيوانية من النزعات الغريزية الرجعية ونصبح ظلالاً، مجردين من أبعادنا والقوى الفطرية التي قد يعضدنا ويرفعنا؛ الأمل والحب والإيمان كتضامن وولاء لبعضنا البعض.

      وعلينا أن نتذكر، ويجب ألا نصمت.

      وهذا ما يسمى تيكون أولام في اليهودية، إصلاح العالم، وهو واجب يربطنا معًا، سواء مع أولئك الذين يشبهوننا أو أولئك الذين لا يشبهوننا عبر خلجان واسعة من البشر والمعنى والقيمة والتسلسلات الهرمية وتصنيفات الانتماء و الآخر. سأخبرك بسر عن هذا. يمكن أن تصبح الحدود أيضًا واجهات.

      تتزامن هذه الذكرى الرهيبة لإرهاب الدولة والغزو الإمبراطوري والطغيان تقريبًا مع احتفالات رأس السنة اليهودية في رأس السنة اليهودية، في الخامس عشر إلى السابع عشر من سبتمبر هذا العام، وقبل يوم الكفارة مباشرةً، يوم الغفران، هذا العام بدءًا من غروب الشمس في الرابع والعشرين من شهر سبتمبر. أيلول/سبتمبر إلى الخامس والعشرين من أيلول/سبتمبر، بالتزامن مع أعمال دولة إسرائيل التي أدت إلى الانتفاضة الثانية.

      على الرغم من كل الصلوات والطقوس خلال هذه الأيام المقدسة، أشك في أن دولة إسرائيل ستقدم الكثير من التعويضات لشعب فلسطين، والكثير من تثمين الهويات الوطنية للدم والإيمان والتربة. احذر من أولئك الذين يدعون أنهم يتحدثون ويتصرفون باسمك، فهذه استراتيجية فاشية أساسية للإخضاع وتصنيع الرضا.

      لماذا يجب على الإيمان أن يحدد الحدود وليس الواجهات، والجدران وليس الجسور؟

       ومن بين سلسلة لا نهاية لها من الويلات ونماذج الخوف التي استخدمتها السلطة كسلاح لخدمة السلطة، تظل مذبحة صبرا وشاتيلا تتحدى أفكارنا حول أخوة البشرية.

      ولهذا يجب علينا حقًا أن نأتي بالحساب والتكفير؛ ولكن ليس من أجل إرث الماضي الذي يجب أن نتذكره، ولا من أجل تواطؤنا في الصمت ضد الظلم، والذي يمكن تعويضه من خلال العمل. لا يمكننا أن نفعل شيئا للموتى. إن الأحياء هم الذين يجب أن ينتقموا، والمستقبل هو الذي يجب أن يفدى.

      ومن المسؤول عن هذه الجريمة النكراء؟

      تم التخطيط لها وتوجيهها في اجتماعات شخصية من قبل رئيس الوزراء الإسرائيلي مناحيم بيغن، ووزير الدفاع أرييل شارون، ومدير الموساد ناحوم أدموني، ووزير الخارجية اسحق شامير، ومدير المخابرات العسكرية يهوشوا ساغي، وقائد الفرقة بيروت عاموس يارون، والدبلوماسي الأمريكي موريس دريبر، الذين يعملون بموجب أوامر من الرئيس رونالد ريغان، ورئيس لبنان بشير الجميل الذي كان يسوعيًا تلقى تعليمه في وكالة المخابرات المركزية. تم تجنيد العميل عندما كان محامياً يعمل في واشنطن العاصمة، ورئيس المخابرات العسكرية اللبنانية جوني عبده، وزعيم الكتائب إيلي حبيقة، إلى جانب ممثلين آخرين عن المصالح الإسرائيلية الأمريكية وكتائب الكتائب، وهي ميليشيا مسيحية مارونية شبه فاشية أسسها الكتائب الجديدة. رئيساً منتخباً للبنان الأب. صعد الجميل إلى القيادة بقتل عائلات رؤساء لبنان السابقين، بتمويل من رونالد ريغان بناءً على طلب أرييل شارون، وأصبح رئيساً في 23 أغسطس نتيجة للغزو الإسرائيلي للبنان في 6 يونيو.

      وهكذا تم إعداد المسرح للتطهير العرقي للفلسطينيين الذين طردتهم إسرائيل من منازلهم إلى مخيمات اللاجئين البائسة في لبنان، حيث لا يزال الناجون حتى اليوم، وهم في وضع محفوف بالمخاطر لا يقل اضطهاداً عن رواية فيكتور هوغو الرائعة البؤساء. ولا يقل تعالى عن التنوب الثوري

إلى متى يجب على الموتى وأحفادهم انتظار العدالة؟

     في كتابه “منع فلسطين: تاريخ سياسي من كامب ديفيد إلى أوسلو”، كتب سيث أنزيسكا “تحت قيادة رئيس الوزراء مناحيم بيغن ووزير الدفاع أرييل شارون، شنت الحكومة الإسرائيلية غزوًا في يونيو من ذلك العام جزئيًا بحجة إيقاف الفلسطينيين”. إطلاق نار من قبل ناشطين مسلحين على منطقة الجليل شمال إسرائيل. وبعد معاهدة السلام مع مصر عام 1979، أصبح القادة الإسرائيليون قلقين بشكل متزايد بشأن قوة منظمة التحرير الفلسطينية والروابط المتنامية بين الفلسطينيين داخل الأراضي المحتلة وعبر الشتات العربي. وكان التركيز الرئيسي لقلقهم منصبًا على لبنان، حيث نقلت منظمة التحرير الفلسطينية مركز عملياتها من الأردن بعد مواجهة مسلحة مع جيش الملك حسين في الفترة 1970-1971. اعتقد الاستراتيجيون الإسرائيليون أن استهداف منظمة التحرير الفلسطينية في لبنان وإجبارها على الانسحاب من شأنه أن يحقق عدة أهداف: سحق التطلعات الوطنية الفلسطينية إلى وطن، وطرد القوات السورية من لبنان والقضاء على النفوذ السوري هناك، وتأسيس كيان ماروني عميل. الدولة المسيحية كحليف وثيق.

      وبدلاً من ترسيخ الهيمنة الإسرائيلية على جارتها الشمالية، تحولت حرب لبنان إلى ما أطلق عليه البعض “فيتنام إسرائيل”. وفي خضم حرب أهلية وحشية بالفعل، أدى التدخل الإسرائيلي إلى مقتل أكثر من 600 جندي إسرائيلي وما لا يقل عن 5000 مدني لبناني وفلسطيني – أكثر من 19000 حسب التقديرات اللبنانية التي أحصت المقاتلين أيضًا. وبالتنسيق الوثيق مع القوات المارونية، سرعان ما تحول الغزو الإسرائيلي من توغل محدود إلى حصار دام الصيف ضد معقل منظمة التحرير الفلسطينية في بيروت الغربية. وخلافاً لحروب الأعوام 1948، أو 1967، أو 1973، كانت إسرائيل منخرطة بشكل لا لبس فيه في ما أسماه بيغن “حرب الاختيار”. ومن خلال الجمع بين القوة العسكرية والعمليات النفسية، ألحقت القوات الإسرائيلية خسائر فادحة داخل عاصمة عربية للمرة الأولى، حيث قصفت المواقع الفلسطينية من البر والبحر والجو، بينما احتلت مطار لبنان الدولي.

      دفع الرئيس رونالد ريغان، الذي انزعج من صور الدمار، إدارته إلى التفاوض على إنهاء القتال وتسهيل الإخلاء السلمي لمقاتلي منظمة التحرير الفلسطينية من المدينة إلى الدول العربية المجاورة. وكان زعيم منظمة التحرير الفلسطينية، ياسر عرفات، قد أشار إلى أنه ورجاله على استعداد للانسحاب شريطة أن تحصل منظمة التحرير الفلسطينية على الضمانات الأمريكية المطلوبة لأمن المدنيين الفلسطينيين والمؤيدين اللبنانيين الذين بقوا في العراق. وأثناء مشاركته مسودة اتفاق الانسحاب مع شفيق الحوت، أطلق عرفات ملاحظة حزينة بشأن الرحيل: “لقد أعطت بيروت فلسطين ما لم تمنحه أي عاصمة عربية أخرى. لقد أعطى وأعطى دون أن يطلب أي شيء في المقابل. ولن يسأل أبدا. ولا ينبغي لنا أن نجعلها تسأل. يجب أن ندفعها بإرادتنا الحرة.

      غادرت أول كتيبة من مقاتلي منظمة التحرير الفلسطينية المدينة في 21 أغسطس/آب، ثم غادر عرفات وكبار مسؤولي منظمة التحرير الفلسطينية على متن سفينة شحن يونانية إلى تونس في 30 أغسطس/آب. وفي المجمل، غادر نحو عشرة آلاف مقاتل لبنان عن طريق البحر والطرق البرية، مما دفع منظمة التحرير الفلسطينية إلى حالة من الجمود. منفى أعمق. وحتى بعد انتهاء القتال الأعنف، استمر الاحتلال الإسرائيلي الذي طال أمده لجنوب البلاد حتى عام 2000، مما أدى إلى إعادة تشكيل سياسة المنطقة. استمر النفوذ السوري على البلاد، لكن القوة الإيرانية حلت محله بشكل متزايد مع صعود حزب الله. وبعيدًا عن ترسيخ هيمنة إسرائيل الإقليمية، أدت حرب عام 1982 في نهاية المطاف إلى تقويض النفوذ الإسرائيلي والأمريكي في الشرق الأوسط، في حين غيرت المفاهيم حول كل من الصهيونية والقومية الفلسطينية في جميع أنحاء العالم.

      وكما كتب نبيل محمد من اللجنة الأمريكية العربية لمكافحة التمييز في قناة الجزيرة عام 2017؛ “هناك جيل رابع ينشأ الآن في مخيمات اللاجئين البائسة في لبنان. في صبرا وشاتيلا، تتكون معظم مساحات المعيشة من غرفتين صغيرتين للغاية: غرفة نوم، حيث تنام جميع أفراد الأسرة، وغرفة معيشة من نوع ما. لا توجد تهوية، ولا يوجد كهرباء تقريبًا. تستخدم معظم العائلات الإضاءة التي تعمل بالبطارية. يحظر شرب مياه الصنبور، لأنها مليئة بالبكتيريا ومالحة جدًا – فهي في الواقع تؤدي إلى تآكل الأنابيب. هناك ظروف صحية سيئة. هناك نقص في الأدوية لجميع الأمراض. وتمتد الأزقة الضيقة – التي يمر بعضها بمياه الصرف الصحي – عبر المخيمات. وعندما يهطل المطر، تصبح هذه الممرات الصغيرة موحلة. الأسلاك الكهربائية تتدلى من المساكن. يقوم الشباب بتوصيل الأسلاك وإعادة توصيلها؛ ومن وقت لآخر، يتعرض شخص ما للصعق بالكهرباء. وتنبعث الروائح الكريهة من تلك الظروف المزدحمة. المرض متفشي. يتوق اللاجئون الفلسطينيون في لبنان إلى العودة من المنفى إلى وطنهم الذي طردوا منه، لكن إسرائيل لا تسمح لهم بذلك، وذلك ببساطة لأنهم ليسوا يهوداً.

      إذا كان المجتمع الدولي ملزما بمعالجة مسؤوليته الأخلاقية تجاه ضحايا مجزرة صبرا وشاتيلا من خلال العمل على إنهاء الاحتلال الإسرائيلي وغيره من الانتهاكات.

لانتهاكات بحق الفلسطينيين، فإن حياة أفراد عائلتي والآخرين الذين نتذكرهم في هذا العام الخامس والثلاثين لن تذهب سدى”.

      واسمحوا لي الآن أن ألحق شهادتي التاريخية هنا، لأن أيام هذه الذكرى تغمرني في الذكريات، سواء تلك التي لا أستطيع أن أتحدث عنها أو تلك التي لا أستطيع أن أتحملها وحدي.

      في مقالتي بتاريخ 31 يوليو 2020، ماضي مفيد: ما هي أنتيفا؟ كتبت؛ “أقدم لكم قسم المقاومة كما أعطاني إياه جان جينيه في بيروت عام 1982؛ إليكم قصة كيف حدث ذلك، وأصلي الحقيقي.

      خلال الصيف الذي سبق سنتي الأخيرة في الجامعة في سان فرانسيسكو، كنت قد انطلقت في جولة طهي كبرى في البحر الأبيض المتوسط، وتعلمت طهي الطعام الذي أحبه، وكنت في بيروت عندما غزت إسرائيل لبنان وحاصرتني في مدينة تحت الحصار. . كان الجنود يتجولون في الشوارع مثل مجموعات من الكلاب الضالة، يرتكبون الفظائع؛ قامت إحدى هذه الوحدات التابعة لقوات الدفاع الإسرائيلية بإشعال النار في بعض الأطفال، وهم يضحكون ويراهنون على المدى الذي يمكنهم الركض فيه وهم يصرخون قبل أن يسقطوا في برك من الخراب الأسود وتصمت صراخهم. وجدت نفسي أقاتلهم. انضم إليّ آخرون، وانضم إلينا المزيد. ومنذ ذلك اليوم فصاعدًا كنت جزءًا من الدفاع عن بيروت ضد الحصار.

      يقع مقهى رائع يحتوي على أفضل كريب الفراولة في العالم على الجانب الآخر من زقاق القناصة، حيث قمنا أنا وأصدقائي برياضة شديدة من الاندفاع عبره للوصول إلى الإفطار بينما ارتطمت الرصاصة العرضية بالجدار خلفنا. في أحد الأيام وصلنا إلى معنوياتنا العالية المعتادة عندما جلس رجل أنيق على طاولتي، وبدأ الحديث بالفرنسية قائلاً: “لقد قيل لي إنك تفعل هذا كل يوم، تسابق ضد الموت لتناول الإفطار”.

      فأجبته: اللحظات المسروقة من الموت ملك لنا، وتحررنا. ربما هذا هو كل ما نملكه حقًا. إنه رجل فقير ليس لديه متعة تستحق الموت من أجلها.

     ابتسم وقال: “أنا موافق”، وهكذا بدأت محادثاتنا على الإفطار في الأيام الأخيرة التي سبقت أسره، أيام لا تنسى لأنها وضعتني على طريق حياتي من النضال من أجل الحرية ضد الطغيان واستبداد قوة الدولة و السيطرة، من أجل المساواة ضد العنف العنصري والظلم، وضد الفاشية التي تجمع بين استبداد الدولة والإرهاب العنصري.

      قدم نفسه على أنه عضو سابق في الفيلق باسم جان، وكان مؤذًا وحكيمًا ومتعلمًا بشكل كبير في الدراسات الكلاسيكية وربما تلقى تعليمه في السابق ككاهن ومليء بالقصص الجامحة عن نجوم الثقافة الأوروبية الحديثة. لقد أذهلت عندما اكتشفت بعد أيام أن صديقي الجديد الغريب كان أحد أعظم الشخصيات الأدبية في القرن. كنت قد اقتبست من “مذكرات اللص” لدحض شيء قاله، والذي وجده مضحكا، بينما كنا نناقش تفسيرات كتاب “هكذا تكلم زرادشت” لنيتشه بقلم سي جي. يونج، وموريس بلانشو، وجورج باتاي، وآخرون، محادثة ظلت غير مكتملة لأنه لم يستطع التوقف عن الضحك. وأخيراً قال بغمغمة: “أنا نفسي جان جينيه”. بالنسبة لي، يظل شخصية محتالة وجزءًا من هويتي التاريخية وأسطورتي الشخصية.

      لقد جاء يوم تم فيه اجتياح المتاريس وحينا معه، وهو أحد آخر أيامنا معًا. ومع امتلاء الشوارع فجأة بالجنود الإسرائيليين الذين يركضون بشكل مسعور في كيس من القتل والحرق العمد وغير ذلك من أعمال الإرهاب والوحشية الأخرى، أضرم الجنود النار في بنايتنا الذين كانوا يدعون الناس للخروج والاستسلام وكانوا يسرقون أطفال هؤلاء. من فعل ذلك وعصب أعينهم لاستخدامهم كرهائن ودروع بشرية، واكتشاف سلاحنا الوحيد وهو زجاجة الشمبانيا التي انتهينا منها للتو من كريب الفراولة، سألت رفيقي في الإفطار إذا كان لديه أي أفكار. وأجاب على ذلك بهز كتفيه اعتذاريًا وسؤالًا آخر: «أصلح الحراب؟»

      ضحكنا، وأوضح؛ “عندما نفقد كل الأمل، نصبح أحرارًا في القيام بأشياء مستحيلة، أشياء مجيدة.” هذه النصيحة أجد من الضروري أن أذكرها بين الحين والآخر، وأوصيكم بها جميعًا.

      ثم سأل: هل تستسلم؟

      فأجبت: “لا”.

     قال وهو واقف: «ولا أنا». “كما أشارككم الآن، مرِّروا للآخرين المحتاجين؛ هذا هو القسم الذي ابتكرته عام 1940 من القسم الذي أديته كجندي في مقاومة الاحتلال النازي. ربما يكون أفضل شيء سرقته على الإطلاق.”

      ولذا فإنني أعرض عليكم جميعا قسم المقاومة كما أعطاه لي العظيم جان جينيه في منزل محترق، في قضية خاسرة، في زمن القوة والظلام، في الوقفة الأخيرة وعمل من أعمال الخير. التحدي الذي يفوق الأمل في النصر أو البقاء؛ “نقسم الولاء لبعضنا البعض، الذين يجيبون على الطغيان بالحرية والفاشية بالمساواة. سنقاوم ولن نستسلم، ولن نتخلى عن إخواننا”.

      بالنسبة للفاشية وفكرة أن البعض منا أفضل من الآخرين بحكم ولادتهم، لا يمكن أن يكون هناك سوى رد واحد؛ لن يحدث مطلقا مرة اخري.

      لقد أفلتنا من الاعتقال في ذلك اليوم لأنه تم اقتيادنا عبر حواجز الحصار ب

لقد كان حليفًا غير متوقع، وهو شخصية ظهرت من الخلفية في أقصى نهاية الزقاق ومشى نحونا مبتسمًا. كان هذا هو القناص الذي كنا نلعب معه أنا وأصدقائي لمدة أسبوعين، والذي كان غير مرئي تمامًا وتغلب على كل محاولة لتعقبه أو اصطياده أو نصب كمين له أو التعرف عليه، والذي كان في الواقع قد حاصر المدينة من الداخل. .

      مد لي يده فصافحتها وهو يقول: “أحسنت اللعب يا سيدي. لقد حاولت قتلك كل يوم لمدة أربعة عشر يومًا، لكن وجود الإسرائيليين داخل المدينة يغير كل شيء. لدينا عدو مشترك، لكنهم لا يعرفون ذلك، لذلك أنا في وضع يسمح لي بمساعدتك. لكنني لا أستطيع قتالهم وحدي. هل تريد شريكًا؟”

      وهكذا بدأت مغامرة وصداقة عظيمة، أشارككم إياها الآن في سياق طبيعة المقاومة ضد الفاشية لأنها توضح شيئًا لا يمكن لأي شخص يقوم بهذا النوع من العمل أن ينساه أبدًا؛ البشر ليسوا وحوشًا، ويستحقون الشك البشري، وليسوا أبدًا خارج نطاق الخلاص.

      إن الصراع بين الخير والشر في قلب الإنسان غالباً ما يتمحور ويتوازن حول الاختلافات بين الغرض من استخدام القوة؛ لمعاقبة التجاوزات عندما ترتكبها السلطة كعمل من أعمال القهر والقمع ضد الضعفاء، أو الاستيلاء على السلطة وحماية الضعفاء كواجب رعاية.

      كن متأكدًا جدًا من أنك تعرف السبب الذي يخدم أفعالك.

     وفي تدوينتي عن فاجعة انفجار مرفأ بيروت، 5 أغسطس 2020، جنون الموت، إضاءة التعالي: أغنية بيروت؛ نحن نبحث عن معنى للكوارث والأحداث التي تعطل الحياة والتي يرثها الجسد، ولكن كما هو الحال في كارثة بيروت، غالبًا ما تكون هذه الأسباب خارج نطاق فهمنا.

      أشير هنا الآن إلى السورة 18 من القرآن الكريم، المسماة الكهف، الآيات 60-82، وهي قصة رمزية تصور الخضر، الشخصية الإسلامية المحتالة التي هي خالدة ويرمز لها باللون الأخضر كتجسيد لجنة الجنة التي لها إنه البوابة، الذي يكون مرشدًا للنفس عبر ألغاز متاهة الحياة المؤدية إليها، ويتحدث إلينا بالأحلام والرؤى والإشارات.

      أنا أعتبرها شكلاً سرديًا من نظرية جودل؛ دليل على ضرورة الإيمان ووجود اللانهائي، وحدود المعرفة الإنسانية وعبثية الحالة الإنسانية. ويتوافق هذا التفسير مع تفسير العلامة والمترجم الكبير عبد الله يوسف علي.

      كما هو الحال مع التجربة الفكرية التأسيسية لأحد معاصري أفلاطون، وهي رمح أرخيتاس الذي يحدد أفق المعلوم إذ يُلقى ويرسم حدًا في الهبوط، وهو ما نكرره بلا نهاية في الثورات العلمية مهما تعلمنا كثيرًا. ويظل المجهول شاسعًا كما كان من قبل، مما يحافظ على الجهل. كما تم تطويره في العمل الإنجليزي الأوسط المجهول سحابة الجهل ونيكولاس كوزا في الجهل المتعلم، هذا هو المبدأ الأول لنظرية المعرفة؛ حفظ الجهل.

      تلخص القصة الأساسية موضوعات تضحية إبراهيم والتي أود أن أقول أنها تشكل أساس الدين الإسلامي وربما جميع أشكال العقيدة الإبراهيمية، وفي شوارع بيروت منذ فترة طويلة رأيتها تتكشف مرة أخرى.

     في هذه القصة، يأمر الرجل الأخضر موسى بالقيام بثلاثة أشياء إجرامية وغير منطقية، أشياء لا يمكن فهمها إلا من خلال المعرفة المسبقة للنبوة التي ليست لنا. كما هو الحال مع العدالة، فإن البصيرة لا تنتمي إلى الإنسان؛ على الرغم من أننا قد نتصور مستقبلنا المحتمل، إلا أننا لا نستطيع أن نعرف أي منهم سوف يتحقق. يجادل موسى بن ميمون بأن هذا يرجع إلى تدمير الكون وإعادة خلقه باستمرار في كل لحظة، مما يحافظ على الإرادة الحرة. “الكثيب” لفرانك هربرت عبارة عن تجربة فكرية موسعة واستعارة تثير إشكالية موضوعات وأسئلة قصة الخضر في السورة 18.

     المقطع ذو الصلة هو هذا؛ فَأَرَدْنَا أَن يُبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكَاةً وَأَقْرَبَ رُحْمًا، أو “فأردنا أن يبدلهما ربهما ولدًا خيرًا منه زكاة وأقرب إلى الرحمة”، وهو تبديل كلاسيكي. كما أنه يمثل نقطة التشعب التي تتحول إليها العقود الآجلة المحتملة.

      لدي أمل في مستقبل البشرية بسبب ما شهدته عندما تم عرض هذه القصة الأساسية أمامي قبل أربعين عامًا، وبسببها لم أشعر باليأس أبدًا.

      مثل هذه البوابة تقف أو كانت موجودة في بيروت، مثل بوابة راشومون أو بوابة إلى اللانهائي وإلى الإمكانيات اللامحدودة للصيرورة الإنسانية. قد يكون الآن غبارًا وذكريات، أو مثل قطة شرودنجر كلاهما موجود وغير موجود في آن واحد؛ هذا لا أستطيع الإجابة عليه بالنسبة لك.

       لكن يمكنني أن أتحدث كشاهد للتاريخ أن شيئًا رائعًا حدث هناك في ظله، وهو مثل قيام الخضر باستبدال الشاب بآخر لمنع حدوث شر أكبر في المستقبل، وهي مفارقة السفر عبر الزمن إن وجدت، أذهلتني. مع قوة الوحي.

      لقد كان أمراً تافهاً في نطاق حصار بيروت

هذه الفظائع التي تم تجنبها من بين الكثيرين من خلال الطيبة الفطرية لرجل واحد لا يزال اسمه مجهولاً، وهو بطل مأساوي لن أنساه أبدًا، وهو مجند غير راغب في خدمة حكومته مثل كثيرين آخرين، الذين قالوا لا للسلطة وللحكومة. إغراء الشر. ووجود الإنسان يدور حول ميزان هؤلاء الأفراد، وهم قليلون جداً.

     ورفض هذا الجندي الإسرائيلي ارتكاب انتهاكات وسفوح بحق فتاة فلسطينية تبلغ من العمر نحو اثني عشر عاماً، تم أسرها لهذا الغرض من قبل ملازم في فصيلته، في اختبار ولاء مشترك وبدء. احمر خجلا عند أول طلبات ضابطه أمام استهزاء زملائه مثل صرخات الغربان الصاخبة على وشك تناول وليمة، هناك في الشارع أمام باب القرار الذي يجب علينا جميعا أن نواجهه، ثم غضب من الرفض عندما أدرك أنه ليس كذلك مزحة، أن الاحتلال كان من أجل الإرهاب والنهب وليس كما قيل له. قتله قائده حيث كان واقفاً برصاصة واحدة في الرأس بينما كانت الفتاة تهرب.

      لقد عدت إلى هذا المكان طوال حياتي لألمس الحجارة الملطخة بدمه، لأنني أتذكر أننا لسنا بعيدين عن الفداء، وأننا طالما نقاوم السلطة الظالمة فنحن أحرار، وهناك أمل.

Hebrew

18 בספטמבר 2023 יום השנה לטבח שתילה וסברה בלבנון ב-1982

      .

      מה המשמעות של יום השנה הזה של טרור ועריצות המדינה, כיבוש אימפריאלי ושליטה קולוניאלית ופשעים נגד האנושות?

       כאן הייתה זוועה שבוצעה על ידי האדירים נגד חסרי הכוח והמנושלים כמכשיר לשיבוש ושבר ההיסטוריה, שואה שבוצעה על ידי ניצולי שואה מקבילה בגלל האופן שבו הכוח פועל במקורות הרוע כתהליך רקורסיבי של פחד , כוח וכוח; אלא גם דוגמה קלאסית של טרור ומלחמה של המדינה ככישלון מוסרי והתמוטטות הלגיטימיות והסמכות של המדינה שמשנה את הנרטיב והופכת למבנה של אומה כטראומה עיקרית, שכן השימוש בכוח חברתי מציית ל-Third של ניוטון חוק התנועה ויוצר התנגדות ככוח נגד של עצמו.

      בימי השנה כמו היום אנו זוכרים את הטרגדיות, ומכבדים את ההתנגדות.

      הבה נכבד את המתים הקדושים שלנו ואת אלה שלחמו בהתנגדות לטרור המדינה ולפשעים נגד האנושות, אך הבה גם לעולם לא נשכח את שמות מבצעיה ולא ננוח בדריכותנו לראותם מובאים לדין.

      ישנו חוב שאנו חבים לו, ואחריות שאנו נושאים בעבור, בני האדם שלנו, אם ברצוננו להישאר אנושיים ולהימנע מהידרדרות למצב חייתי של אטאוויסטים של אינסטינקטים ולהיות צללים, חסרי הממדיות שלנו והכוחות המולדים אשר יכול לקיים ולרומם אותנו; תקווה, אהבה ואמונה כסולידריות ונאמנות זה לזה.

      עלינו לזכור, ואסור לנו לשתוק.

      זה נקרא ביהדות תיקון עולם, תיקון העולם, חובה שמחברת אותנו, הן עם הדומים והן עם אלה שאינם דומים לנו על פני מפרצים עצומים של ישות אנושית, משמעות וערך והיררכיות וטקסונומיות של שייכות ו. זוּלָתִיוּת. על זה אגלה לך סוד; גבולות יכולים גם להפוך לממשקים.

      יום השנה הנורא הזה של טרור המדינה וכיבוש אימפריאלי ועריצות, חופף בערך את חגיגות השנה החדשה היהודית של ראש השנה, השנה חמישה עשר עד שבע עשרה בספטמבר בספטמבר, ורגע לפני יום הכיפורים, יום כיפור, השנה משקיעת החמה ב-24 בספטמבר. ספטמבר עד זה של העשרים וחמישה, בקירוב לפעולות מדינת ישראל שהובילו לאינתיפאדה השנייה.

      היזהרו ממי שמתיימרים לדבר ולפעול בשמכם, כי זוהי אסטרטגיה פשיסטית ראשונית של הכנעה וייצור הסכמה.

      מדוע האמונה חייבת להגדיר גבולות ולא ממשקים, חומות ולא גשרים?

       בין האוסף האינסופי של צרות ומופתים של פחד שנעשה נשק בשירות לשלטון על ידי הסמכות, נותרו טבח סברה ושתילה כדי לערער על הרעיונות שלנו על אחוות המין האנושי.

      לשם כך עלינו להביא באמת חשבון וכפרה; אך לא עבור מורשת העבר, שיש לזכור, ולא עבור שותפותנו בשתיקה נגד עוול, שניתן לגאול באמצעות פעולה. איננו יכולים לעשות דבר למען המתים; יש לנקום על החיים, ועל העתיד יש לגאול.

      מי אחראי לפשע הנורא הזה?

      מתוכנן ומנחה בפגישות אישיות של ראש ממשלת ישראל מנחם בגין, שר הביטחון אריאל שרון, ראש המוסד נחום אדמוני, שר החוץ יצחק שמיר, מנהל המודיעין הצבאי יהושע שגיא, מפקד האוגדה ביירות עמוס ירון, הדיפלומט האמריקני מוריס דרייפר הפועל לפי פקודות מאת הנשיא רונלד רייגן, נשיא לבנון בשיר גמאייל שהיה ישועי משכיל C.I.A. פעיל שגויס כשהיה עורך דין שעבד בוושינגטון הבירה, ראש המודיעין הצבאי הלבנוני ג’וני עבדו, ומנהיג הפלנגות אלי חוביקה, יחד עם נציגים נוספים של אינטרסים ישראלים-אמריקאים והפלנגה, מיליציה מעין-פאשיסטית נוצרית-מארונית שהוקמה על ידי הארגון החדש. אביו של נשיא לבנון נבחר. גמאייל עלה למנהיגות על ידי רצח משפחות הנשיאים לשעבר של לבנון, על ידי רונלד רייגן לבקשת אריאל שרון, והפך לנשיא ב-23 באוגוסט כתוצאה מהפלישה הישראלית ללבנון ב-6 ביוני.

      כך הוכן הבמה לטיהור האתני של הפלסטינים שגורשו מבתיהם על ידי ישראל למחנות הפליטים האומללים בלבנון, שם נותרו הניצולים כיום, פרקריאט מדוכא לא פחות מזה של הרומן הקסום של ויקטור הוגו “עלובי החיים”. ולא פחות מרומם עם אשוח מהפכני

כמה זמן צריכים המתים וצאצאיהם לחכות לצדק?

     ירי רקטות לוחמני לעבר אזור הגליל בצפון ישראל. לאחר הסכם השלום עם מצרים ב-1979, גם מנהיגים ישראלים נהיו חרדים יותר ויותר לגבי כוחו של אש”ף והקשרים ההולכים וגדלים בין פלסטינים בתוך השטחים הכבושים וברחבי הפזורה הערבית. עיקר דאגתם היה בלבנון, שם העביר אש”ף את מרכז הפעילות שלו מירדן לאחר עימות מזוין עם צבאו של המלך חוסיין בשנים 1970–1971. אסטרטגים ישראלים האמינו כי הכוונת אש”ף בלבנון וכפיית נסיגתו ישיגו מספר מטרות: סילוק השאיפות הלאומיות הפלסטיניות למולדת, גירוש חיילי סוריה מלבנון וחיסול ההשפעה הסורית שם, והקמת מרונית לקוחה. מדינה נוצרית כבעלת ברית קרובה.

      במקום לבסס את הדומיננטיות הישראלית על שכנתה מצפון, מלחמת לבנון הפכה למה שכינו “וייטנאם של ישראל”. בעיצומה של מלחמת אזרחים אכזרית ממילא, ההתערבות הישראלית הביאה למותם של יותר מ-600 חיילים ישראלים ולפחות 5,000 אזרחים לבנונים ופלסטינים – יותר מ-19,000 לפי הערכות לבנוניות שספרו גם לוחמים. בתיאום הדוק עם הכוחות המארונים, הפלישה של ישראל הפכה במהרה מהיותה פלישה מוגבלת למצור של קיץ על מעוז אש”ף במערב ביירות. בניגוד למלחמות ב-1948, 1967 או 1973, ישראל הייתה מעורבת באופן חד משמעי במה שבגין כינה “מלחמת בחירה”. בשילוב כוח צבאי עם פעולות פסיכולוגיות, כוחות ישראליים גרמו לראשונה אבדות כבדות בתוך בירה ערבית, כשהם הפציצו עמדות פלסטיניות מהיבשה, מהים ומהאוויר, תוך כדי כיבוש שדה התעופה הבינלאומי של לבנון.

      הנשיא רונלד רייגן, המוטרד מתמונות ההרס, דחף את ממשלו לנהל משא ומתן על סיום הלחימה ולהקל על פינוי של לוחמי אש”ף מהעיר למדינות ערב השכנות. מנהיג אש”ף, יאסר ערפאת, אותת שהוא ואנשיו מוכנים לסגת בתנאי שלאש”ף יהיו הערבויות האמריקניות הנדרשות לביטחון לאזרחים פלסטינים ותומכי לבנון שנותרו מאחור. ערפאת שיתף את טיוטת הסכם הנסיגה עם שפיק אל-הוט והשמיע הערה עגומה על העזיבה: “ביירות נתנה לפלסטין מה שאין לאף בירה ערבית אחרת. זה נתן ונתן, בלי לבקש שום דבר בתמורה. וזה לעולם לא יבקש. אנחנו גם לא צריכים לגרום לזה לשאול. אנחנו צריכים להחזיר את זה מרצוננו החופשי”.

      המחלקה הראשונה של לוחמי אש”ף עזבה את העיר ב-21 באוגוסט, כאשר ערפאת ופקידי אש”ף מובילים יצאו על ספינת ספנות יוונית לתוניסיה ב-30 באוגוסט. בסך הכל, כ-10,000 לוחמים עזבו את לבנון בדרכי הים והיבשה, ודחפו את אש”ף למצב דומם. גלות עמוקה יותר. גם לאחר שהסתיימו הקרבות הקשים ביותר, כיבוש ישראלי ממושך בדרום המדינה נמשך עד שנת 2000, שעיצב מחדש את הפוליטיקה של האזור. ההשפעה הסורית על המדינה נמשכה, אך יותר ויותר היא נדחקה על ידי הכוח האיראני עם עליית חיזבאללה. הרחק מלחזק את ההגמוניה האזורית של ישראל, מלחמת 1982 חתרה בסופו של דבר את ההשפעה הישראלית והאמריקאית במזרח התיכון, תוך כדי שינוי תפיסות של ציונות ושל לאומיות פלסטינית ברחבי העולם”.

      כפי שכתב נביל מוחמד מהוועדה האמריקאית-ערבית נגד אפליה באל-ג’זירה ב-2017; “דור רביעי גדל כעת במחנות הפליטים העלובים בלבנון. בסברה ושתילה רוב חללי המגורים מורכבים משני חדרים קטנים מאוד: חדר שינה, בו ישנה כל המשפחה וסלון מעין. אין אוורור, וכמעט אין חשמל. רוב המשפחות משתמשות בתאורה המופעלת על ידי סוללה. שתיית מי ברז אסורה, כיוון שהם מלאים בחיידקים ומלוחים מאוד – הם למעשה משחיתים צינורות. יש תנאים סניטריים גרועים. יש מחסור בתרופות לכל המחלות. סמטאות צרות – חלקן עם ביוב זורם – מתפתלות בין המחנות. כשיורד גשם השבילים הקטנים האלה הופכים לבוציים. חוטי חשמל תלויים מבתי מגורים. גברים צעירים מחברים ומחברים מחדש חוטים; מדי פעם מישהו מתחשמל. ריחות רעים בוקעים מאותם תנאים צפופים. המחלה משתוללת. הפליטים הפלסטינים בלבנון כמהים לחזור מהגלות למולדת ממנה גורשו, אך אינם רשאים לעשות זאת על ידי ישראל, פשוט כי הם אינם יהודים.

      אם הקהילה הבינלאומית תהיה מחויבת לתקן את אחריותה המוסרית כלפי קורבנות הטבח בסברה ושתילה על ידי פעילות לסיום הכיבוש של ישראל ועוד.

הפרות של זכויות פלסטינים, אז חייהם של בני משפחתי ושל האחרים שאנו זוכרים בשנה ה-35 הזו לא יאבדו לשווא”.

      הרשו לי כעת לצרף כאן את העדות שלי להיסטוריה, כי ימי יום השנה הזה מטביעים אותי בזיכרונות, גם אלה שאני לא יכול לדבר עליהם וגם אלה שאני לא יכול לשאת לבד.

      בפוסט שלי מ-31 ביולי 2020, עבר שימושי: מהי אנטיפה? כתבתי; “אני מציע לך את שבועת ההתנגדות כפי שניתנה לי בביירות ב-1982 על ידי ז’אן ז’נה; הנה הסיפור של איך זה קרה, ושל המוצא האמיתי שלי.

      בקיץ שלפני השנה האחרונה באוניברסיטה בסן פרנסיסקו, יצאתי לסיבוב הופעות קולינרי בים התיכון, למדתי לבשל את האוכל שאהבתי, והייתי בביירות כשישראל פלשה ללבנון ולכדה אותי בעיר תחת מצור. . חיילים הסתובבו ברחובות כמו להקות של כלבי פרא, מבצעים זוועות; יחידה אחת כזו של צה”ל הציתה כמה ילדים, צחקו והימורים על כמה רחוק יוכלו לרוץ בצרחות לפני שייפלו לתוך בריכות חורבה מושחרת וצרחותיהם ישתקו. מצאתי את עצמי נלחם בהם; אחרים הצטרפו אלי, ועוד הצטרפו אלינו. מאותו יום ואילך הייתי חלק מההגנה על ביירות מפני המצור.

      בית קפה מדהים שהיה בו את קרפי התותים הטובים ביותר בעולם שכב בצד הרחוק של סמטת צלפים, שחבריי ואני עשינו ספורט אתגרי של לחצות להגיע לארוחת הבוקר בזמן שקליע מדי פעם פגע בקיר שמאחורינו. יום אחד הגענו במצב הרוח הרגיל שלנו, כאשר ג’נטלמן אלגנטי ישב לשולחני, ודיבר בצרפתית החל בשיחה עם, “אמרו לי שתעשה את זה כל יום, מירוץ נגד המוות לארוחת בוקר.”

      על כך השבתי, “רגעים שנגנבו ממוות שייכים לנו, ומשחררים אותנו. אולי זה כל מה שיש לנו באמת. זה אדם עני שאין לו תענוגות ששווה למות עבורם.”

     הוא חייך ואמר, “אני מסכים”, וכך התחילו שיחותינו בארוחת הבוקר בימים האחרונים שלפני לכידתו, ימים בלתי נשכחים שכן זה המקום שבו הוא הוביל אותי למסלול חיי של מאבק לחירות נגד עריצות ואוטוקרטיות של כוח המדינה ו שליטה, למען שוויון נגד אלימות ואי צדק גזעניים, ונגד הפשיזם המשלב גם עריצות מדינה וגם טרור גזעני.

      הוא הציג את עצמו כלגיונר לשעבר בשם ז’אן, היה שובב, חכם, למד עצום בלימודים קלאסיים ואולי פעם התחנך ככומר, ומלא בסיפורים פראיים על מאורות התרבות האירופית המודרנית. הייתי המום כשגיליתי ימים לאחר מכן שהחבר החדש והמוזר שלי הוא אחת הדמויות הספרותיות הגדולות של המאה. ציטטתי את כתב העת הגנב בהפרכה של משהו שהוא אמר, שהוא מצא מצחיק, בזמן שדנו בפרשנויות ל”ככה אמר זרתוסטרה” של ניטשה מאת סי.ג. יונג, מוריס בלאנשו, ז’ורז’ בטאיל ואחרים, שיחה שלא הסתיימה כיוון שהוא לא יכול להפסיק לצחוק. בסופו של דבר הוא פלט, “אני בעצמי הוא ז’אן ז’נה.” בעיני הוא נשאר דמות טריקסטר וחלק מהזהות ההיסטורית ומהמיתולוגיה האישית שלי.

      הגיע יום שהבריקדות נחרצו והשכונה שלנו יחד איתה, אחד הימים האחרונים שלנו ביחד. כשהרחובות התמלאו לפתע בחיילים ישראלים משתוללים בשק של רצח, הצתות ושאר שפל של טרור וחוסר אנושיות, הבניין שלנו הוצת על ידי חיילים שקראו לאנשים לצאת ולהיכנע וגונבו את ילדיהם של אלה. מי עשה את זה וכיסה את עיניהם כדי להשתמש בהם כבני ערובה ומגנים אנושיים, והגילוי של הנשק היחיד שלנו הוא בקבוק השמפניה שזה עתה סיימנו עם קרפ התותים שלנו, שאלתי את בן לוויתי לארוחת הבוקר אם יש לו רעיונות. על כך השיב במשיכת כתפיים מתנצלת ובשאלה נוספת, “לתקן כידונים?”

      צחקנו, והוא פירט; “כאשר כל תקווה אבודה, אנו חופשיים לעשות דברים בלתי אפשריים, דברים מפוארים.” בעצה זו אני מוצא צורך לזכור מעת לעת, ושאני ממליץ לכולכם.

      ואז הוא שאל: “האם תיכנע?’

      ועל כך השבתי “לא”.

     “גם אני,” הוא אמר בעמידה. “כפי שאני משתפת אתכם עכשיו, עברו לאחרים הזקוקים לכך; זו שבועה שהמצאתי ב-1940 מהשבועה שנשאתי כלגיונר, על ההתנגדות לכיבוש הנאצי. זה אולי הדבר הכי טוב שגנבתי אי פעם”.

      ועל כן אני מציע לכולכם את שבועת ההתנגדות כפי שניתנה לי על ידי ז’אן ז’נה הגדול בבית בוער, במטרה אבודה, בזמן של כוח וחושך, בעמידה אחרונה ובמעשה של התרסה מעבר לתקווה לניצחון או הישרדות; “אנחנו נשבעים את נאמנותנו זה לזה, שעונים לעריצות עם חירות ופשיזם עם שוויון. נתנגד ולא נכנע, ולא נוטש את רעינו”.

      לפשיזם ולרעיון שחלקנו טובים מאחרים בתנאי לידתנו יכולה להיות רק תשובה אחת; לעולם לא שוב.

      נמלטנו מתפיסה באותו יום כי הובלנו דרך המחסומים של כיתור ב

אתה בעל ברית לא סביר, דמות שהתממשה מהרקע בקצה הסמטה וניגשה אלינו בחיוך. זה היה הצלף שחבריי ואני שיחקנו איתו במשחקים שלנו במשך שבועיים, שהיה בלתי נראה לחלוטין והערים על כל ניסיון לעקוב, ללכוד, לארוב או לזהות אותו, ולמעשה כיתר את העיר מבפנים .

      הוא הושיט לי את ידו ולחצתי אותה כשהוא אמר, “שיחקתי טוב, אדוני. ניסיתי להרוג אותך כל יום כבר ארבעה עשר ימים, אבל הישראלים שנמצאים בתוך העיר משנה הכל. יש לנו אויב משותף, אבל הם לא יודעים את זה, אז אני בעמדה לעזור לך. אבל אני לא יכול להילחם בהם לבד. רוצה בן זוג?”

      אז התחילה הרפתקה גדולה וידידות, שאני חולק איתכם כעת בהקשר של טבעה של ההתנגדות האנטי-פשיסטית, כי היא ממחישה משהו שלעולם לא יכול להישכח על ידי מי שעושה עבודה מסוג זה; בני אדם אינם מפלצות, הם ראויים לספק אנושי, ולעולם אינם מעבר לגאולה.

      המאבק בין טוב לרע בלב האדם לרוב מסתובב ומתאזן על ההבדלים בין מטרת השימוש בכוח; להעניש עבירה כאשר היא מופעלת על ידי סמכות כאקט של הכנעה ודיכוי נגד חסרי הכוח, או לתפוס את השלטון ולהגן על חסרי הכוח כחובת זהירות.

      תהיו בטוחים שאתם יודעים לאיזו סיבה משרתות הפעולות שלכם.

     ובפוסט שלי על הטרגדיה של פיצוץ נמל ביירות, 5 באוגוסט 2020 Madness Death Illumination Transcendence: A Song of Beirut; אנו מחפשים משמעות באסונות ובאירועי החיים המשבשים שהבשר הוא יורש שלהם, אך כמו באסון בביירות, סיבות כאלה הן לרוב מעבר להבנתנו.

      כאן אני מתייחס כעת לסורה 18 של הקוראן הקדוש, הנקראת המערה, פסוקים 60-82, אלגוריה הכוללת את Khidr, דמות הטריקסטר האסלאמית שהיא בן אלמוות ומסומלת כירוק כהתגלמות של גן גן העדן שאליו הוא שער, שפועל כמדריך של הנשמה דרך חידות מבוך החיים המוביל אליו, ומדבר אלינו דרך חלומות, חזיונות וסימנים.

      אני רואה בזה צורה נרטיבית של משפט גודל; הוכחה לנחיצות האמונה ולקיומו של האינסוף, לגבולות הידע האנושי ולאבסורד המצב האנושי. פרשנות כזו מתיישרת עם זו של המלומד והמתרגם הגדול עבדאללה יוסף עלי.

      כמו בניסוי המחשבתי הבסיסי של אחד מבני דורו של אפלטון, החנית של ארכיטאס, המגדירה את אופק הידוע כפי שהוא נזרק ומסמנת גבול בנחיתה, עליו אנו חוזרים בלי סוף במהפכות מדעיות, לא משנה כמה נלמד לא ידוע נשאר עצום כמו קודם, משמר בורות. כפי שפותח בעבודה האנונימית של Middle Englich The Cloud of Unknowing ועל ידי ניקולאוס מקוזה ב-Of Learned Ignorance, זהו העיקרון הראשון של האפיסטמולוגיה; שימור הבורות.

      הסיפור הקנוני משחזר נושאים של קורבן איברהים שהייתי אומר מהווה את הבסיס לאסלאם ואולי לכל צורות האמונה האברהמית, וברחובות ביירות מזמן ראיתי את זה מתגלה שוב.

     בסיפור זה האיש הירוק מורה למשה על ידי עשיית שלושה דברים שהם פליליים ושטויות, דברים שניתן להבין רק באמצעות ידיעה מוקדמת של נבואה שאינה שלנו. כמו בצדק, ראיית הנולד אינה שייכת לאדם; למרות שאנו עשויים לדמיין את העתיד האפשרי שלנו, איננו יכולים לדעת איזה מהם יתממש. הרמב”ם טוען שהסיבה לכך היא שהיקום מושמד ונברא בכל רגע מחדש, מה ששומר על הרצון החופשי. החולית של פרנק הרברט היא ניסוי מחשבתי ואלגוריה מורחבת אשר מעוררת בעייתיות בנושאים והשאלות של סיפורו של Khidr בסורה 18.

     הקטע הרלוונטי הוא זה; הוא גם מייצג נקודת התפצלות שעליה מסתובבים עתידיים אפשריים.

      יש לי תקווה לעתיד האנושות בגלל מה שראיתי כשהסיפור העיקרי הזה הוצג לפני ארבעים שנה, ובגללו מעולם לא התייאשתי.

      שער כזה עומד או עמד פעם בביירות, כמו שער ראשומון או שער אל האינסוף ולאפשרויות בלתי מוגבלות של התהוות אנושית. זה יכול להיות עכשיו אבק וזיכרונות, או כמו החתול של שרדינגר שניהם קיימים ואינם קיימים בבת אחת; על זה אני לא יכול לענות לך.

       אבל אני יכול לדבר כעדה של ההיסטוריה שמשהו מדהים קרה שם בצלו, שכמו חייד שהחליף את הצעיר באחר כדי למנוע מרע גדול יותר להתרחש בעתיד, פרדוקס מסע בזמן אם היה כזה, היכה בי. בכוח ההתגלות.

      זה היה דבר לא משמעותי בהיקף המצור על ביירות, הלאה

זוועה בקרב רבים שנמנעה בזכות טובתו המולדת של אדם בודד ששמו נותר עלום, גיבור טרגי שלעולם לא אשכח, מתגייס לא מוכן בשירות ממשלתו כמו רבים אחרים, שאמר לא לסמכות ול הפיתוי של הרוע. קיומה של המין האנושי תלוי באיזון של אנשים כאלה, והם מעטים מאוד.

     חייל ישראלי זה סירב לבצע הפרות וקללות בדמותה של נערה פלסטינית, כבת שתים עשרה, שנלכדה לשם כך על ידי סגן מחלקתו, מבחן נאמנות וחניכה נפוצה. הוא הסמיק למשמע הדרישות הראשונות של הקצין שלו להתגרות של חבריו כמו זעקות עורבים שעומדים לחגוג, שם ברחוב לפני שער ההכרעה שכולנו צריכים להתמודד, ואז כעס בסירוב כשהבין שזה לא בדיחה, שהכיבוש עוסק בטרור ובגזל ולא כפי שנאמר לו. המפקד שלו רצח אותו במקום שעמד עם ירייה אחת בראש כשהילדה נמלטה.

      חזרתי למקום הזה במשך כל חיי כדי לגעת באבנים המוכתמות בדמו, כי אני נזכר שאנחנו לא מעבר לגאולה, ושכל עוד אנחנו מתנגדים לסמכות לא צודקת אנחנו חופשיים, ויש תקווה

To a Young Poet

By Mahmoud Darwish

Translated By Fady Joudah

Don’t believe our outlines, forget them

and begin from your own words.

As if you are the first to write poetry

or the last poet.

If you read our work, let it not be an extension of our airs,

but to correct our errs

in the book of agony.

Don’t ask anyone: Who am I?

You know who your mother is.

As for your father, be your own.

Truth is white, write over it

with a crow’s ink.

Truth is black, write over it

with a mirage’s light.

If you want to duel with a falcon

soar with the falcon.

If you fall in love with a woman,

be the one, not she,

who desires his end.

Life is less alive than we think but we don’t think

of the matter too much lest we hurt emotions’ health.

If you ponder a rose for too long

you won’t budge in a storm.

You are like me, but my abyss is clear.

And you have roads whose secrets never end.

They descend and ascend, descend and ascend.

You might call the end of youth

the maturity of talent

or wisdom. No doubt, it is wisdom,

the wisdom of a cool non-lyric.

One thousand birds in the hand

don’t equal one bird that wears a tree.

A poem in a difficult time

is beautiful flowers in a cemetery.

Example is not easy to attain

so be yourself and other than yourself

behind the borders of echo.

Ardor has an expiration date with extended range.

So fill up with fervor for your heart’s sake,

follow it before you reach your path.

Don’t tell the beloved, you are I

and I am you, say

the opposite of that: we are two guests

of an excess, fugitive cloud.

Deviate, with all your might, deviate from the rule.

Don’t place two stars in one utterance

and place the marginal next to the essential

to complete the rising rapture.

Don’t believe the accuracy of our instructions.

Believe only the caravan’s trace.

A moral is as a bullet in its poet’s heart

a deadly wisdom.

Be strong as a bull when you’re angry

weak as an almond blossom

when you love, and nothing, nothing

when you serenade yourself in a closed room.

The road is long like an ancient poet’s night:

plains and hills, rivers and valleys.

Walk according to your dream’s measure: either a lily

follows you or the gallows.

Your tasks are not what worry me about you.

I worry about you from those who dance

over their children’s graves,

and from the hidden cameras

in the singers’ navels.

You won’t disappoint me,

if you distance yourself from others, and from me.

What doesn’t resemble me is more beautiful.

From now on, your only guardian is a neglected future.

Don’t think, when you melt in sorrow

like candle tears, of who will see you

or follow your intuition’s light.

Think of yourself: is this all of myself?

The poem is always incomplete, the butterflies make it whole.

No advice in love. It’s experience.

No advice in poetry. It’s talent.

And last but not least, Salaam.

Translator’s Note: “To a Young Poet” by Mahmoud Darwish

By Fady Joudah

Originally Published: February 28, 2010

     Most people would think of Rilke’s Letters to a Young Poet as soon as they stumble on the title of this posthumously published Darwish poem. However, one difference is quickly evident. This is not sanctimonious advice. For one thing, it is written by a master poet at the height of his art, which also happens to be near the time of his recognition that his mortality had been staring him in the face, too close for comfort. Another thing about this “advice” is its reliance on paradox and contradiction. There is also the disinterest in emulation from a poet who has already left his mark on his language and on the language of poetry at large: “What doesn’t resemble me is more beautiful.” If there is a return, it should be to the “errs” and not the “airs” of previous writers; a humble hope for originality whose “only guardian” for the young poet “is a neglected future,” and not a preoccupation with an industry’s “hidden cameras.”

     There are many wonderful phrases in this poem that can be easily plucked for quotes, but it is the “cool non-lyric” of maturity that strikes me first, if only because Darwish is an intense master lyricist, even when conversational. This poem in Arabic, for example, has an irregular monorhyme (at stanza’s and not line’s end) that switches after a few stanzas to a new monorhyme for a few more stanzas, and so on. And while it is nearly impossible to sustain this irregular monorhyme pattern for the ends of stanzas without distorting the natural speech of the poem, I sought several scattered rhymes to shadow the sense.

     Technicalities aside, it is the poetic vision here that matters most and that, indeed, is the principal definition of any poetry: what a moral is, or what a poem in difficult times becomes; what echo and butterflies, love and dream, mean to the poem and to the boundaries of the self. Mahmoud Darwish was always in search of the pure poem; not La Poésie pure, but the unattainable, the impossible, that which is de-historicized. It was this persistent search that always promised (and delivered) him constant renewal of his art.

                  Mahmoud Darwish, a reading list

In the Presence of Absence, Mahmoud Darwish, Sinan Antoon (Translator)

https://www.goodreads.com/book/show/10796910-in-the-presence-of-absence

Unfortunately, It Was Paradise: Selected Poems, Mahmoud Darwish

https://www.goodreads.com/book/show/130546.Unfortunately_It_Was_Paradise

A River Dies of Thirst: Journals, Mahmoud Darwish, Catherine Cobham (Translator)

https://www.goodreads.com/book/show/238368969-a-river-dies-of-thirst

The Butterfly’s Burden, Mahmoud Darwish, Fady Joudah (Translator)

https://www.goodreads.com/book/show/130550.The_Butterfly_s_Burden

Mahmoud Darwish: The Poet’s Art and His Nation, Khaled Mattawa

https://www.goodreads.com/book/show/18970392-mahmoud-darwish

Mahmoud Darwich, victime en quête d’identité, Marwan Harb https://theses.hal.science/tel-02178364/document

     Here is an excerpt from Concerto al Quds by Adonis (Ali Ahmad Said) translated by Khaled Mattawa, from the Kenyon Review:

“A. Questions

*Why is every atom of Palestine’s ash an open wound?

*How does this wound create life with the implements of death?

*Is Palestine’s history an autumn that has migrated beyond the seasons?

*Why does the face of humanity wrinkle in the language of Arab leaders? And why is this language clogged with trains that run only on dead-end tracks that never end? And why are those tracks built by leaders who wage battles on trees and water?

B. Letter to Ezekiel

Ezekiel, visionary and seer,

look again and again.

Ruin is still the daily bread of God’s earth. Will the prophecies also turn into a siege? Will tunnels be burrowed into their words? Will their visions splinter into missiles and bombs, into volcanoes of gas and phosphor? Is it true, dear Ezekiel, that you have befriended this dragon?

And I almost ask you, have you met Salome? Why is the beast of the ages masquerading as the angel of eternity? And that poor donkey foal in Matthew’s prophecy, why is it limping and falling?

And we, the concubine’s children, what must we do when the earth itself is a concubine in the grip of divine prophecies?

Iron gushes, rising and falling on the ladders of prayer.

Tumors and blubber are life’s Adam and her Eve. The day’s eyelashes burn and the minutes stone their origins.

Shall we save women’s bellies and stow away their embryos?

Shall we say to their breasts, “Find another universe”?

Will chains emerge in between our steps?

Are wombs graves from now on?

Ezekiel, dear seer,

nothing matches your prophecies except thunder.

Please allow me to shout out:

“Salome,

blood is spilling on thresholds, walls, and windows.

You know the hearts of these masters, these prophets and politicians. Tell me,

what do their hearts actually pump?

                           How do they soften and when, and what is their secret?”

A rose longs for no perfume but its own.

A bird never flies carrying its nest.

The earth is mercy—and dust is the first and the last.

Why do the books deceive?

                                          Why is every letter of the alphabet chained,

                                                                              every human mouth bridled?

Why can the sky not be seen except as

                                           owned, branded, tattooed, guarded, and walled?

Is it a stockyard for language?

Is it a storage room for the gold of prophecies?

Salome-Herodias-Hero-shima!

As soon as your name is pronounced, all senses are extinguished.

No, you are not the dance, not the lover, not a woman at all.

Forgive me, Ezekiel, dear seer.

C. Considerations

—How can you face the rock of al-Quds stained with urine and excrement?

—Go, cleanse your feet with light, and repent.

“Fresh water and the pollen winds

issue from a rock below Bayt al-Maqdis.”

Prophecies slake the thirst of chaos

and toss their flowers in the streets

where the poets are wolves and mercenaries, and where we Arabs raid cities singing in unison:

         On one bed, we conquer a hotel;

         with one hotel, we make a continent.

         No matter that our feet rise

         higher than our prayers

         even the sun envies us.

         Praise to God who favored us!

         How wretched the likes of me—

                                                     and I am no Job,

                                                     I am no golden mouth.

D. Omega (Palestinian-Jewish)

How lovely! Palestine’s stars stroll, wearing Jerusalemite denim! How lovely that an Arab planet skates on top of the Wailing Wall wearing a perforated veil!

How lovely that African cocoa sates Palestine’s desires!

Meanwhile atomic clouds glide above, and the veil is the fatwa of the hour.

Where do they come from, these swift fists pummeling the face of the unknown?

Are they angels’ heads? From a nuclear hell? From the Day of Judgment? From the Holy Basin?

The Holy Basin—Holy Uterus—the star of the past has ovulated and the future was burrowed inside her.

The clouds whispered in the poet’s ear:

                           “Do not believe this.

                  How could God need rest?

                           A god of the throne?

                  Is there a throne that would fit him?

                           Will he need mattresses and cushions?

                  Does he have a colt to ride?

                  Does he take the land of one son

                           and give it to the other?”

“Nothing leads to wisdom except the parable of the tree,” nature tells the poet. “Not Adam’s tree. But a tree neither in heaven nor hell, ‘neither from the East, nor from the West.’”

“But beware,” nature goes on, “of that winged creature behind you. His lips are a pair of lambs, but he flings a knife or a hatchet with every word. You are right, dear poet, to doubt that they are human, those creatures that don Adamic heads on their shoulders.”

“I will throw a rope for you to climb, or to dance on, from the ends of the earth to the beginning of the sky, from the ends of the sky to the beginnings of the earth,” said the wilderness to the poet.

“And you will distill your fragrance, your poetry, from a plant that grows around women’s waistlines.” Only lying will be truthfulness then. And you will exclaim, and without surprise, and others will echo your words:

         What a slaughter the sky is!

         What rot the earth has become!

And others will echo you your words.

E. A Hymn Bracing for the End

Many gray hairs on my head,

but in my insides only the down of childhood.

Take away your alchemy, dear Poetry, raise it, discipline it, and teach it to mingle our bodies with our dreams;

how time can earn a place among our days and nights,

how minutes grunt in our veins like wild horses.

In your name, I flee myself to be myself,

and in your name I become joy and sadness in one inhale,

and I clamp my lips on your secrets.

The sky hangs like a rare painting in the earth’s museum,

and each is fighting to prove he alone stole it.

Up high, the sky’s seventh ceiling bucks and shudders, about to fall.

Why are harlots and pimps given another great role to play?

And in the name of the sky, must we awaken Job, Jeremiah, and Isaiah to display their afflictions again in al-Quds, and to confess how happy and free they once were?

Go on you way, dear Heaven.

Leave me a while to check on my limbs.

Analysis of Adonis’s Desert

Analysis of Adonis’s Desert, By NASRULLAH MAMBROL

     “The Desert includes selections from the poetic diary of Adonis during the Israeli invasion of Lebanon in June 1982 and the siege of Beirut. The poem is dated “June 4, 1982–Jan. 1, 1983.” It is made up of 35 numbered (but not dated) stanzas in the bilingual edition Victims of a Map. The poetic diary also appeared in a slightly different arrangement in Kitab al-Hisar: Huzayran 82–Huzayran 85 (The Book of Siege: June 82–June 85), under the titles of “Sahara I” and “Sahara II.” Kitab al-Hisar also includes prose passages about the siege, which help readers to understand the poetry with its references to shelters, power failure, and so on.

     In Desert Adonis does not name the enemy, nor does he directly describe the carnage wrought by modern war. Instead, he creates a series of snapshots of what it is like to live under such conditions. Lacking a linear narrative thread, the stanzas express—in their very structure—the fragmentation of life in violent conflicts.

     Adonis writes a poetic version of Pablo Picasso’s Guernica by depicting the disjointedness of everyday life in a war zone. In a compelling image the poetic persona describes his alienation from time itself—by becoming a shadow—and says: “Daylight is a thread / Snipped by my lungs to stitch the evening.” Such strange, almost surrealistic imagery matches the unspeakable horrors of war. With bombing and killing marking the cityscape, even smoke is identified with people’s breath, and “Death alone has become our meeting point.”

     Adonis perceives the relationship between militarism and capitalism in stanza 15: “He wears Jihad uniform, struts in a mantle of ideas. / A merchant—he does not sell clothes, he sells people.” This state of violent strife changes the very fabric of self and home: “The houses leave their walls / And I am / Not I.” The observant eye of the poet captures beautifully and tragically how everything is touched and tarnished by war: “Only some holes known as stars / Remain in the sky.”

     Repetition and use of brackets mark the longer stanzas. Repetition is used for emphasis, as in stanza 29, with its incantatory “The Night descends . . .” at the beginning of each line. Yet each nocturnal descent is followed by a different bracketed scene, thus offering a variety of moments: “The night descends on the bed (the bed of the lover who never came) / . . . / The night descends (the wind whispers to the windows).”

     Despite the gloomy and horrific atmosphere of this poetic diary, an inkling of hope manifests itself timidly: “The cities break up / The earth is a train of dust / Only love / knows how to marry this space.” Finally, like the long night of mystics that ends in dawn, the poet wonders: “Or should I say: the road to the light begins in the forest of darkness?”

     The politics of the poem—its denunciation of Israeli violence and civil war—remain a subtext. The poem itself paints the scene of physical destruction and spiritual loss that applies to all wastelands.”

Bibliography

Adonis. “The Desert: The Diary of Beirut Under Siege, 1982.” In Victims of a Map, translated by Abdullah al-Udhari, 135–165. London: Al Saqi Books, 1984.

———. Kitab al-Hisar: Huzayran 82–Huzayran 85 (The Book of Siege: June 82–June 85). Beirut: Dar al-Adab, 1985.

               Adonis (Ali Ahmad Said), a reading list

Victims of a Map: A Bilingual Anthology of Arabic Poetry, Mahmoud Darwish,

Samih Al-Qasim, Adonis

https://www.goodreads.com/book/show/550977.Victims_of_a_Map

An Introduction To Arab Poetics, Adonis

https://www.goodreads.com/book/show/795390.An_Introduction_To_Arab_Poetic s

Adonis: Selected Poems, Adonis, Khaled Mattawa (Translator)

https://www.goodreads.com/book/show/8433219-adonis