Mass Protests in Iran and throughout the world on this anniversary of the martyrdom of Mahsa Ahmini in the cause of liberty and women’s rights of bodily autonomy.

     The key question now is whether Iran is on the edge of real change, or yet another bloody cycle of executions and mass arrests.

     After more than three years of revolutionary struggle in Iran against the rule of the mullahs, larger than anything seen since the 1979 overthrow of the Shah over forty years ago which brought the Shiite theocracy into power and includes massacres of hundreds of protestors but also open battle in Shiraz and other major cities between the government’s forces of repression and the people of Iran united in the cause of liberty, that no government may stand between man and God nor enforce compulsion in matters of faith, a re-energized democracy revolution brings the theocracy near its fall.

     Massa Ahmini is all of us, and we may read our future in her fate should we fail to act in solidarity as guarantors of each other’s universal human rights. In Iran and in America and throughout the world, forces of change are gathering as we refuse to abandon each other.

    Comes the whirlwind, and with it escape from the legacies of our history and a reimagination and transformation of the limitless possibilities of becoming human.

    As written by Behnam Ben Taleblu and Richard Goldberg in The New York Post, in an article entitled Three years later, Iran’s freedom martyr Mahsa Amini inspires demands for change; “The Foundation for Defense of Democracies has tracked more than 2,500 protests over the past year — 186 in August, and another 43 these last two weeks.

     These demonstrations range from small gatherings to large marches, spanning provinces and pulling in every demographic: students and shopkeepers, the secular and the religious, the rich and the poor.

     Their persistence matters.

     Iran’s rulers depend on the illusion that fear has crushed dissent.

     But the ongoing rhythm of protest proves otherwise: The fire that Mahsa Amini lit has not burned out.

     The hopeful case is that the Islamic Republic has never looked weaker, with its nuclear deterrent smashed, its economy a disaster and its legitimacy evaporated.

     Women walk unveiled in defiance every day; young men chant against the Supreme Leader; minorities refuse to stay silent.

     The people’s will for freedom is stronger than the regime’s claim to power.

     The darker case is that the ayatollahs still command an enormous security machine — and have shown they will use it without hesitation.

     Internet blackouts, prison torture, firing squads: These are not relics of the past, but tools of the present.

     The likeliest outcome is a mix of both — cycles of protest and suppression, hope followed by horror.

     But every cycle weakens the regime’s grip, erodes its legitimacy and emboldens its people.

     America and its allies cannot dictate Iran’s future. But they can tilt the balance.

     Consistent pressure on Tehran — through sanctions, accountability for human rights abuses and support for civil society — can amplify the voices of Iranians demanding change.

    Looking away, by contrast, only guarantees more repression.

     Mahsa Amini’s death exposed the cruelty of a regime built on fear.

     On the third anniversary of her death, her name is still whispered in protests, chanted in underground meetings and written on walls.

     She is not forgotten.

     The world should be clear-eyed: Iran is either on the brink of liberation — or at risk of plunging into another wave of executions.

      The difference may lie in whether the free world decides to stand with the Iranian people, or give the ayatollahs the benefit of time.

     Mahsa Amini did not choose martyrdom. But in death, she has become the regime’s greatest threat: The immortal symbol of what freedom looks like when ordinary citizens demand it.”

      As written on the third anniversary of her death in 2025 by Paul Trowbridge in ZNetwork/MSN, in an article entitled Portraits Of Resistance, Voices Of Dissent From the Jin, Jiyan, Azadi Movement; “September 16th, 2025 marks the 3rd anniversary of the state femicide of Jina Mahsa Amini, a 22 year old Kurdish-Iranian university student who died in a coma, after she was brutally beaten by Iranian security forces, over an alleged violation of the Islamic Republic’s strict veiling laws for women.  Both Amnesty International and Iran International identified eye witness reports that confirm Jina Mahsa Amini was beaten while in police custody.  Medical imaging and doctors reports confirmed she died as a result of being beaten.  Her killing sparked the largest and most sustained protests in Iran, since the 1979 Revolution that established the Islamic Republic.  This decentralized protest movement never had a single unanimously agreed upon name, and it has been variously referred to as the “Jin, Jiyan, Azadi movement”, and the “Jina Revolution.”  The slogan “Jin, Jiyan, Azadi” is Kurdish and means “Woman, Life, Freedom” in English.  The slogan itself has a long history in the Kurdish Freedom Movement.  It was first articulated by Abdullah Öcalan, one of the founding members of the militant left-wing Kurdistan Workers’ Party (PKK).  And the slogan was used widely during the 2008 International Women’s Day protests in Turkey.  While mass protests in Iran have since subsided, and international media attention shifted focus, issues concerning oppression of women and ethnic minorities, as well as class inequality remain significant issues in the daily lives of Iranians.

     What follows contains an interview with one of the early organizers of the protests, and includes his not previously published account of how the protests were first organized and how the protest movement became the largest and most sustained social protest movement in the history of the Islamic Republic.  I interviewed this organizer and activist in Sulaymaniyah, a city in Kurdistan Autonomous Region of Iraq, after he fled persecution in Iran.  The central feature that led to the mass mobilizations of Iranians is that the issues cut across ethnic lines, and mobilized all sectors of Iranian society.  Whereas, in the past, the various ethnic groups within Iranian society did not join together in mass protests.  It was the Jin, Jiyan, Azadi Movement that brought all Iranians together in one mass movement.  “All of Iran spoke with one voice,” explained a leader of the Democratic Party of Iranian Kurdistan (KDPI), once one of the most militant insurgent organizations involved in armed struggle against the Islamic Republic of Iran.  But, since the Jin, Jiyan, Azadi movement, the KDPI advocates for non-violence and civil protest as a means of social and political change.     

     The following text comes from an interview I had with a 22 year veteran political activist and organizer in Iran, here referred to by the pseudonym Hasan.  I met and interviewed Hasan in Sulaymaniyah, a city in the Kurdistan Autonomous Region of Iraq, after he fled Iran.  On the day of Jina Mahsa Amini’s funeral, Iranian authorities were already concerned about civil unrest, and they had refused to allow Jina to be buried in her hometown of Saqqez.  The authorities sought to control the situation, by not publicizing the location of the funeral and burial ahead of time, in order to limit the potential for protest.  However, political organizers were already at work developing their own plans.  Hasan made arrangements with someone who had real-time access to the geolocation of the vehicle carrying Jina’s body to the funeral.  Hasan then broadcast out the real-time location of the vehicle to his entire activist network.  The first location for the funeral was Sanandaj, a Kurdish-majority town.  But through the broadcast communication of the movement of the vehicle, more than one thousand people came out in the streets.  So, the regime re-directed the vehicle to the city of Tabriz.  Tabriz is not a Kurdish-majority city, and the authorities believed that by having the funeral in a non-Kurdish majority location would minimize protest potential.  But, it was in Tabriz that the first indication of the multi-ethnic alliance that would become the Jin, Jiyan, Azadi movement first became apparent.   The majority of Tabriz are ethnic Azerbaijanis, a Turkic ethnic group.  And, in Tabriz, one of the largest cities in Iran, thousands of ethnic Azerbaijanis took to the streets.  It was the first time that social protest crossed ethnic lines in this significant way in Iran and it was the first evidence that the protest over the killing of Jina Mahsa Amini would lead to a large-scale national movement.  When thousands of protesters gathered in Tabriz, the regime again re-directed the vehicle.  But, by that time, the regime was running out of time, and they re-directed the vehicle to Saqqez, Jina’s hometown, for the funeral.  Hasan was present at her funeral, and estimates some five thousand people attended the funeral.  He recalls people wrote “Jin, Jiyan, Azadi” on her headstone.  Following Jina Mahsa Amini’s funeral, protests erupted across Iran.

     From interviews with participants and organizations directly involved in the movement, the most important aspect for mobilizing so many people was the fact that the grievances and issues motivating the protests were shared across all sectors of society.  Whereas, in the past, issues mostly affected one group in society, and protests largely never cut across ethnic lines.  But, in the Jin, Jiyan, Azadi movement the underlying issues were experienced by all components of Iranian society.  The hijab laws were only popular among the most religious conservatives and many people opposed them.  There was also a strong class-based component to the protests as well.  Iran, and especially in Kurdish-majority regions experience extreme poverty.  The confluence of class and social issues that affected Iranians across ethnic lines provided the grounds for the mass mobilization of protest.   

     In addition to the multi-ethnic participation in the protests, one of the other key factors was the mobilization of students by teachers.  The national teachers union in Iran, the Coordinating Council of Iranian Teachers’ Trade Associations (CCITTA), called for an immediate strike.  With students not going to school, they could get out and protest.  In this way, students and teachers became the first major segment of Iranian society to create the mass protest movement.  Once the Iranian regime students were the focal point in the new movement, the regime began targeting teachers.  Hasan was arrested and held in solitary confinement for 50 days.  After he was released from jail, he fled Iran. 

     The protests of the Jin, Jiyan Azadi movement stand as the largest nation-wide mass protest movement in Iran since the 1979 Revolution.  While no official statistics exists, eye witness reports from participants indicate that as many as two million people took to the streets in Tehran alone during the protests.  Protests occurred in over 150 cities across Iran.  These widespread mass protests led to a severe and brutal crackdown by Iranian authorities.  More than 19,000 people were arrested during the protests.   The UN Fact Finding mission reported 551 people were killed by Iranian regime forces during the protests.  The Iranian regime carried out mass public executions which were condemned by the international community.  Amnesty International in its report found evidence of “grossly unfair trials.”  Because of the extend of persecution and repression by the Iranian authorities, many protesters fled Iran.  I interviewed a 19 year-old who joined the protests because he saw young people were leading the movement and he wanted to contribute his voice.  This young man, here called Soran, was shot twice and lost one of his kidneys by Iranian security forces.  He was arrested and beaten in prison so badly he was also rendered into a coma.  Luckily, he survived and his friends and family smuggled him out of Iran.  Like Hasan, I met and interviewed him in Sulaymaniyah.  I also met and interviewed several young women who also fled Iran after facing persecution for their participation in the protests.  When the fled Iran, they joined armed insurgency groups involved in armed struggle against the Islamic Republic.       

     Jina Mahsa Amini was posthumously awarded the European Union’s highest human rights recognition, the Sakharov Prize for Freedom of Thought, in 2023. The prize was given to her and the Jin, Jiyan, Azadi movement she inspired.  Iranian authorities confiscated the passports of Jina Mahsa Amini’s parents and brother and prevented them from traveling to France to receive the award. The family’s lawyer, Saleh Nikbakht, was able to travel and received the award on their behalf.

    The Jin, Jiyan, Azadi movement has forever changed the landscape of social protest movements in Iran.  Now the entire people have seen that organizing can occur across ethnic lines and across all sectors of society.  Organizations like the Democratic Party of Iranian Kurdistan and the Komala of Iranian Kurdistan are already working with labor, women’s rights groups and all of Iran’s varied ethnic groups to create broad-based social, political and economic change in Iran.”

     As written by Behnam Ben Taleblu, senior director of the Iran Program at the Foundation for Defense of Democracies on their website, in an article entitled 3 Years Since Mahsa Amini’s Death, More Protests Remain a Matter of When, not If; “Helen of Troy’s face may have launched a thousand ships, but Mahsa Jina Amini’s name unleashed thousands of protests.

     September 16 marks three years since the death of Amini, a 22-year-old Iranian-Kurdish woman, at the hands of Iran’s dreaded “morality police” for allegedly improperly wearing her hijab — the mandatory head-covering for women in Iran. While Mahsa never intended to become an international symbol of resistance against the regime, pictures of her brutalized state in a Tehran hospital and news of her death touched the hearts of millions of Iranians, launching the largest wave of anti-regime demonstrations in the history of the Islamic Republic. Reportedly, over 500 were killed and 22,000 detained during what morphed from anti-hijab protests into a national uprising against clerical authority termed the “Women, Life, Freedom” movement from 2022-2023.

     Three years on, Iranian society remains volatile. Since September 2022, there have been at least 9,300 acts of protest or civil disobedience according to an open-source tracker maintained by the Foundation for Defense of Democracies.

     The Unhealed Chasm Between State and Society in Iran

     The Women, Life, Freedom uprising did not emerge in a vacuum. It was not even the first nationwide act of protest in 2022. The Islamic Republic lost its legitimacy long ago, particularly among Iran’s younger, nationalist, and secular population. This means that Tehran’s aging clerics, oligarchs, and military men have increasingly looked to brute force and intimidation rather than social and political persuasion to keep their hold on power.

     Specifically, the scale of the 2022-2023 demonstrations — engulfing over 150 different cities, towns, and villages across all of Iran’s 30 provinces at its peak — was brought about by a widely shared sense of national dissatisfaction and frustration with the Islamic Republic. This was made increasingly apparent in a crescendo of nationwide protests from 2017-2020, coupled with record-setting lows for turnout and even boycotts of electoral contests. By using every opportunity (read: crisis) to march against the regime, be it over environmental, economic, foreign policy, or socio-religious matters, the population signaled a sustained shift away from reform via the ballot box, as was tried in 2009, and towards change via the street.

     Iran’s Controversial Hijab Law in the Background

     While Iranian women have been protesting mandatory veiling since 1979, enforcement efforts by the regime’s repressive apparatus have ebbed and flowed. Nearly one year after the killing of Mahsa, for example, the parliament introduced a bill broadening the methods used to mandate the hijab and increasing the severity of punishments applicable to women and even girls as young as 12. Reportedly, implementation of the law in full has been blocked by Iranian authorities who are wary of the likely social reaction. While this has led to increased civil disobedience by Iranian women, including publicly appearing unveiled, the state has not stopped its pressure campaign. According to a UN Fact-Finding Mission, Tehran is increasingly relying on electronic surveillance through facial recognition, AI, as well as acts of “state-sponsored vigilantism” through a newly created mobile application called Nazer, or “Overseer,” encouraging citizens and businesses to report non-conformity with the law.

     Independent UN experts have called for the law to be fully repealed.”

     As written in Time by Danica Kirka, in an article entitled Activists Mark the Anniversary of Mahsa Amini’s Death in Iranian Police Custody; Hundreds gathered in central London on Saturday to mark the anniversary of the death of Mahsa Amini, the 22-year-old Kurdish-Iranian woman who died in police custody in Iran last year, sparking worldwide protests against the country’s conservative Islamic theocracy.

     Chanting “Women! Life! Freedom!,” the crowds held her portrait and rallied around the memory of a young woman who died on Sept. 16, 2022, after she was arrested for allegedly violating Iran’s mandatory headscarf law. Similar protests took place in Rome and Berlin.

     In Iran, authorities sought to prevent the anniversary from reigniting the protests that gripped the country last year. Amini’s father was detained outside his home after the family indicated that they planned to gather at her grave for a traditional service of commemoration, the Kurdish rights group Hengaw said. People in downtown Tehran reported a heavy security presence, and security forces were seen in western Iran, where the Kurdish minority staged large protests last year.

     Amini, a Kurdish-Iranian woman from the western region, died three days after she was arrested by morality police, allegedly for violating laws that require women to cover their hair in public. While authorities said that she suffered a heart attack, Amini’s supporters said she was beaten by police and died as a result of her injuries.

     Her death triggered protests that spread across the country and rapidly escalated into calls for the overthrow of Iran’s four-decade-old Islamic theocracy.

    Authorities responded with a violent crackdown in which more than 500 people were killed and in excess of 22,000 others were detained, according to rights groups. The demonstrations largely died down early this year, but there are still widespread signs of discontent. For several months, women could be seen openly flaunting the headscarf rule in Tehran and other cities, prompting a renewed crackdown over the summer.

     Activists around the world sought to renew the protests on the anniversary of Amini’s death.

     On Saturday, about 100 protesters gathered in front of the Iranian Embassy in Rome under the “Women, life, freedom,” banner.

     “Now it is important that all the world start again to demonstrate in the streets, because what we want is to isolate this regime and in particular we want to push all the states not to have political and economic agreements with Iran,” protester Lucia Massi said.

     Iran blamed last year’s protests on the United States and other foreign powers, without providing evidence, and has since tried to downplay the unrest even as it moves to prevent any resurgence.

     The protests were partly fueled by the widespread economic pain Iranians have suffered since then-President Donald Trump withdrew from a nuclear deal with world powers and reimposed crippling sanctions on Iran. But that suffering also may have made it difficult to sustain prolonged demonstrations, as many Iranians struggle to make ends meet.

     President Joe Biden issued a lengthy statement on Friday acknowledging the anniversary of Amini’s death, and the United States announced new sanctions on Iranian officials and entities. U.K. Foreign Secretary James Cleverly also noted the anniversary and imposed new sanctions on Iranian officials.

     Soheila Sokhanvari, an Iranian-British artist, moved to the U.K. to study a year before the 1979 revolution that brought Iran’s conservative Islamic leaders to power. She was in London preparing for a solo exhibition on pre-revolutionary feminist icons last year when she heard about Amini’s death.

     The protests that followed marked the first time the world has seen “a revolution which is instigated by women,” she told The Associated Press earlier this month.

     “But I think what’s really important about this protest is that Iranian men, for the first time in the history of Iran, they’re actually standing with women and they’re supporting the women and they’re showing respect for the women,” she said. “That’s very original and it’s never happened in the history of Iran.”

     As I wrote in my post of September 20 2022, Revolt Against Patriarchy and Theocracy, Not In America This Time But In Iran; In glorious defiance of state sexual terror and patriarchal theocracy, the women of Iran have seized the streets in mass protests throughout the nation and challenged the fearsome and brutal Revolutionary Guards and morality police in several direct actions, a protest movement which may become a general revolt.

    Iran is still shaken and destabilized by the echoes and reflections of the near-revolution in its vassal state of Iraq, and as in the chaos of the Battle of Shiraz in December of 2019 in which I fought, mass action provides windows of opportunity in which to bring a reckoning to police and other enforcers of tyranny and to the hegemonic elites whose wealth, power, and privilege they serve, but while we failed to cast those who would enslave us down from their thrones on that occasion three years ago, this time may be different.

    For this time we have a martyr, and one who was a member of the Kurdish people, a semi-autonomous nation with vast oil wealth, American and other international support, a dream of independence and a modern army to win it with, and famous for her women warriors and the social equality of genders.

     I hope this will be enough to tip the balance; from the moment of Mahsa Amini’s death, the democracy movement against theocracy and patriarchy in Iran has become linked with the independence struggle of Kurdistan as parallel and interdependent forms of liberation struggle. 

    Patriarchy cannot survive if half of humankind refuses to be unequal to and subjugated by the other half.

    The secret of force and control is that it is hollow and brittle; authority loses its legitimacy simply by being disbelieved, and force finds its limit in disobedience and refusal to submit.

      As I wrote on the occasion of a previous visit to Iran to make mischief for tyrants in my post of December 2 2019, Battle of Shiraz: the democratic revolution against theocracy in Iran is now an open war; For two weeks beginning Friday November 15 through Monday December 2, Iran’s major city of Shiraz was engulfed in open war as the democracy revolution against the theocratic rule of the mullahs moves into the stage of direct challenge of its military and other tools of state control.

      By the count of the neighborhood militia leaders who have now organized themselves into a kind of rebel government, there are 52 or 53 dead among the citizens killed by the police and military throughout Shiraz, plus nine killed in the intense fighting in the Sadra district in which an elite revolutionary unit, myself embedded among them, directly attacked the fortress of the region’s chief mullah on Sunday November 17.

     What began as a peaceful protest and a shutdown of the city by abandoning cars in the streets turned quickly to open battle after police shot and killed  Mehdi Nekouyee, a 20 year old activist, without cause. Soon armed bands of laborers stormed the police station he was killed in front of, leaving it in flames and marching on other government strongpoints as their ranks swelled.

     Throughout the next three days the luxury shopping district on Maliabad Boulevard was largely destroyed, some 80 bank branches and several gas stations set on fire. The Qashqai minority of Turkic nomads and weavers who in Shiraz are an important mercantile polity declared independence and repelled successive waves of attacks by heavy weapons units and helicopter assault cavalry against their outlying district of Golshan. 

     But the most important revolutionary action of November in Iran was the seizure of the chief mullah of Shiraz and his palace-fortress, of which I am a witness and participant. An action whose meaning is central to the motives and binding purpose of the secularists who are fighting for democracy and to liberate Iran from the autocratic regime of the mullahs, this was a glorious victory which exposes the hollowness of theocratic rule.

     Widely regarded as corrupt, nepotistic, and xenophobic patriarchs, the mullahs, like Catholic priests, were once sacrosanct from personal responsibility and protected by a perceived mantle of piety; so a primary mission of the Revolution in Iran now as in France over two centuries ago is to expose their venality and the perversion and injustice of their rule. A task made hideously easy in this case by the pervasive network of pedophile sex trafficking authorized by the mullahs and a major source of trackable income in the form of licenses they sell for temporary “pleasure marriages” in which consent is an imprecise concept. And that’s just one visible part of the vast iceberg of greed and immorality of their regime.  

     In Iran, the fight for democracy and freedom is also a fight against the patriarchy.

      As I wrote in my post of October 13 2022 Embrace What You Fear and Be Free: Case of the Resistance Against Patriarchy in Iran and America;  A glorious resistance has swept the world as half of humankind refuses to submit to the authority and power of the other half, a revolt against Patriarchy and an evolutionary shift in consciousness which will transform our possibilities of becoming human; two stunning examples are the mass protests in Iran, Iraq, Afghanistan, and elsewhere in the face of brutal repression, murder, torture,  and mind control in Soviet-model psychiatric prisons, and the electoral fight for bodily autonomy, reproductive rights, and gender equality here in America.

     The women of Iran and other theocratic patriarchies are fighting to free themselves from the same kinds of systemic dehumanization the Republicans are attempting to impose in America as subversion of democracy. We need only look to Iran and Afghanistan to see the fate which awaits us all if we do nothing to resist the weaponization of faith in service to power by those who would enslave us.

     Here I question the use of fear by authority and how we may resist subjugation in revolutionary struggle through embrace of our fear as seizure of power.

     Marina Warner explores the uses of fear in our topologies of authorized identities and their transgression as revolutionary struggle against internalized Patriarchal oppression in her marvelous and insightful No Go the Bogeyman: Scaring, Lulling, and Making Mock, which maps our Animus while its companion volume, From the Beast to the Blonde: On Fairy Tales and Their Tellers, does the same for our Anima; together some of the finest writing on the dyadic masculine and feminine forces of which human being is made.

     Patriarchy is a system and structure of institutionalized sexual terror, one which authorizes identities of sex and gender. The intricacies and diabolical mechanisms of its operations and processes have been described in exhausting detail in the decades since Simone de Beauvoir’s founding work of 1949 The Second Sex; here I wish only to reference it as a system of fear with which all humankind must struggle for self-ownership, autonomy, and authenticity.

     Our fears are signposts and anchorages of our shadow self, that which we must swallow but are loath to do, as Nietzsche said of the Toad which embodied his darkness, and which William S. Burroughs was cursed to bear as the avatar of a monstrous god. Feelings of disgust, revulsion, terror, violation, and seizure by the alien and the unclean; these are signs not of warning but of welcome to the secret truths of ourselves which we must discover and embrace.

     Sometimes we must let our demons out to play.

    As I wrote in my post of March 30 2020, Embracing Fear as Liberation from Authority and Control: Anarchy as a Path of Psychological and Social Freedom;    Even more terrible than blaming the victim is when no one believes the victim; it is an erasure and silencing which is the particular horror of women, as the dread that no one is coming to help is that of the LGBT community.

    What Matthew Jacobs calls The Ubiquity of Disbelief in his insightful criticism in Huffpost of The Invisible Man starring Elizabeth Moss, entitled Why Does No One In Horror Movies Believe The Female Protagonist?, and examines  disbelief and the horror of disconnectedness as a disease of the rupture of trust and the fracture of social cohesion, points directly to the cathartic function of art, its ability to hold up a mirror to our darkness.   

     In her classic essay Powers of  Horror: an Essay on Abjection, Julia Kristeva brilliantly interrogates the uses of fear to authority and power as Patriarchy in the control and manufacture of our identities of sex and gender, the uses of normality, idealizations of masculinity and femininity, and ideas of virtue in the falsification, dehumanization, and commodification of humans into slaves by elite hegemonies of wealth, power, and privilege, and all of these processes interdependent with the weaponization of overwhelming and generalized fear in service to power through submission to authority, who by lies and illusions subjugate us with divisions of exclusionary otherness and hierarchies of belonging, including those of race, faith as encoded Patriarchal authority, and nationality as a figment conjured by all of these.

     For the mechanism and pathology of fear is what drives patriarchy, unequal power, and inauthentic relationships, abstracts us from ourselves and one another as simulacra and creates aberrations of violence and sexual terror.

     From fear are monsters born; yet it is our fear we must embrace to free ourselves of the tyranny of others and the spectre of authoritarian force and control.

    We must not let fear define us; it is the degree to which we can embrace, learn from, and free ourselves from our fear which measures our freedom and enacts our liberation from the control of others.

    For when we cannot be driven into submission by authority through fear and learned helplessness the use of force becomes meaningless as does its scale; thus do we reclaim our power and agency to define ourselves, and ownership of the performances of our identities.

     Who cannot be compelled is free, autonomous, self-created and defined, and becomes Unconquered as a Living Autonomous Zone bearing forces of change which can set others free.

     Order appropriates, law serves power, and there is no just authority.

     How do we wage resistance and revolutionary struggle against authority, elite hegemonies of unequal power, and the carceral states which enforce their tyrannies as law and order?

    First by refusal to submit, second by solidarity of action, and third by delegitimation through disbelief and disobedience.

     By these three principles of action tyrants are cast down from their thrones and systems of unequal power are transformed, for the secret of power is that it is hollow and brittle and collapses into ruin when met with disbelief and disobedience.

     In defiance of authority the women of Iran, America, and elsewhere have become free and in that moment victorious, for refusal to submit, to believe, and to obey is a victory within us which cannot be taken from us. Nor can the tide of change be stopped once it has begun.

     As I wrote in my post of October 27 2022, Triumph of the Mahabad Autonomous Zone and the Free State of Kurdistan Over the State Terror of Iran’s Regime of Mullahs: the Iranian Revolution Against Theocracy and Patriarchy; We celebrate the triumph of the Mahabad Autonomous Zone and the Free State of Kurdistan, where the women of Kurdistan, Iran, and Iraq have together in solidarity against the Patriarchy and the state terror of theocracy won an island of liberty in a vast sea of darkness.

     It is a darkness now being challenged in street fighting and open mass protests throughout Iran to overthrow the brutal regime and sexual terror of the mullahs in the restoration of a free society of equals, but also in Iraq and Afghanistan, a revolution of women as a slave caste which like America’s #metoo movement and the historic struggle for women’s rights of reproduction and bodily autonomy now being waged in our elections finds echoes and reflections worldwide as a tide of change.

    It falls to each of us in this moment to choose a future for ourselves and for  humankind, and stand in solidarity with the half of humanity enslaved and dehumanized by the other half; for men to abandon unequal power and the subjugation of women and to join their loved ones, mothers, sisters, partners, daughters, and friends in liberation struggle for a better future and a free society of equals, for the women of America and the women of Iran to unite in common cause and action with women everywhere, and for us all, wherever human beings hunger to be free, to act in solidarity as a United Humankind to free ourselves from the legacies of our history and from systems of oppression and unequal wealth, power, and privilege.

   If we do this simple thing, act in solidarity for the liberty of us all, those who would enslave us will fail. Force and control are fragile when authority has no legitimacy and is disbelieved, and when orders are disobeyed. Disbelieve, disobey, and refuse to submit, and we become Unconquered and free.

    For we are many, we are watching, and we are the future.

     As written by Patrick Wintour in The Guardian, in an article entitled ‘It is not possible to organise in Iran’: jailed activist warns of totalitarianism after Mahsa Amini protests: Majid Tavakoli says protesters should have had more help from abroad but the west doesn’t understand what Iran has become; “The majority of Iranians wish for a “normal life and for a government similar to the governments based on the liberal democratic system”, one of Iran’s most prominent political activists has said, as he prepares to start a six-year jail sentence, leaving his wife and three-year-old daughter behind.

     Majid Tavakoli’s incarceration is part of the extraordinary crackdown that the Iranian regime has imposed on dissent as a result of protests sparked by the death of Mahsa Amini in police custody after she was arrested for wearing the hijab improperly. The first anniversary of Amini’s death falls on Saturday, and the regime is taking every step to prevent protests, including with patrols outside the Amini family home.

     Tavakoli is unusual because he is critical of reformists working inside the system and the communist left. He has been in and out of prison since his 20s. Nazanin Boniadi, the British-Iranian actor and human rights campaigner, describes him as “a man of courage and conviction who has become an even more prominent voice inside the country over the past year”.

       He is open about the pain of the imminent rupture from his family. “It is very distressing to be away from them. There is a lot of love in our family. We are very dependent and attached to each other. It is painful to remember this distance every moment.”

     Asked if writing and speaking as he did was worth it, he says: “Without tangible results it is hard to say it is. Under normal circumstances, the government could only sentence me to one year in prison for my collection of writings and opinions. However, the special circumstances after the 2022 protests created an environment where they added the charge of collusion, which meant organised collective action with others.”

     Authorities subsequently charged him, he says, “without considering the documents and evidence”, and the sentence is heavy.

     “But my family and I are aware of the difficult choices we have made. We know that in this era sticking to the truth has many consequences,” he says.

     “The text of the court order says that because I want to establish a liberal government and system, I will be punished. Liberals have been attacked many times before by the authorities, yet the general desire of Iranian society is for a normal life and for a government similar to the governments based on the liberal democratic system. The government does not want this thinking to have any representatives inside Iran.”

     In recent years the Iranian public’s “perception of power and government has changed” he said. “The government’s inability to solve problems, persistent structural discriminations, the intensification of exploitation, the harmfulness of bad laws, has created a more progressive society.”

    Now, the public are disillusioned with elections condemned by international observers as rigged and have “moved towards disobedience and various forms of civil struggle”.

     But he admits the protests were flawed, given the difficulty of organising opposition movements in Iran, and suggests there should have been more momentum and help from abroad. “If a specific political change is to bear fruit, there needs to be some kind of organisation and leadership. I think it is not possible to organise inside Iran. Even creating an effective political solidarity is impossible. It is not possible to create such movements and organisations without the government’s knowledge.

     “As a result the protests, based on the accumulation of anger and disgust in the society, lacked a political focus for change.

     “Inside the country due to repression and censorship it was not possible to form this force, and it should have formed abroad.”

     He says he feared that people “outside the country did not have a clear picture of the events inside the country and on the streets”.

     “Part of the opposition has reduced the society’s demand to the struggle against the compulsory hijab. They didn’t even recognise the roots of the struggle with hijab and the direction of that struggle.”

     No serious attempt was made to create divisions within government, he said. “There were even no resignations of government officials and agents at the provincial and district levels.”

     Although technology in the form of satellite TV and social media has broadened access to information, it has also given a tool to the state. “Unfortunately, technology has also contributed to repression … Monitoring and control has become intense. They have the necessary financial resources and motivation. The government can now do far more with telecommunications monitoring and surveillance cameras. It can impose financial penalties – closing bank accounts and other transactions. The manipulation of truth and consciousness has also changed. In other words, this technology has led us to face more control and propaganda instead of suppression and censorship.”

     He insists Iranian people want change “that does not require weapons”. “They expect the political elites and political forces to reduce and even eliminate the possibilities of such a risk,” he says.

     Above all, he does not think the west understands what Iran has become. “A totalitarian government is established here. Maybe because this is a modern totalitarianism, it has not come to the attention of the west. That is to say, because the structures of repression and censorship have given way to the structures of control and propaganda, the observers do not notice it. Or maybe they are deceived because of the promotion of a permitted opposition within modern totalitarianism.”

    He also questions whether the west has a viable strategy to promote a liberal movement in Iran, saying foreign officials say they are concerned about human rights, but in reality focus on restraining Iran on issues such as nuclear file, missiles and armed regional groups.

     So is there any cause for hope a year after the protests? “The discourse of personal responsibility, which is a liberal theory for empowering individuals in an era of totalitarianism, has had an advance in the past years,” he says. This rise in people’s sense of personal duty, he says, has led to more Iranians concluding that they cannot ignore the blatant wrongs inflicted by the regime. “Society in general has become very sensitive to those that belittle, normalise or abet wrong doing. That is an advance.”

     As written by Deepa Parent in The Guardian, in an article entitled ‘There’s no other option but to fight’: Iranian women defiant as ‘morality police’ return

Activists speak of their dismay at renewed patrols to enforce wearing of the hijab, but insist protests will continue ahead of the anniversary of Mahsa Amini’s death; “ The return of Iran’s infamous Gasht-e-Irshad (“morality police”) has been greeted with dismay, but protesters who spoke to the Guardian said they would not be dissuaded from taking to streets again.

     A police spokesperson confirmed last week that they had started patrolling the streets to deal with civilians who “ignore the consequences of not wearing the proper hijab and insist on disobeying the norms”.

     The announcement comes just two months ahead of the anniversary of the death in custody last September of Mahsa Amini, 22, who had been detained for allegedly not properly wearing the Islamic headscarf. Her death led to the largest wave of popular unrest in years in Iran.

     The Guardian spoke to women who took part in the nationwide protests after Amini’s death, who said they have already seen police harassing girls on the street for not wearing the hijab.

     “I felt indifferent to the news that the ‘morality police’ have been reinstated. Western media insists on telling us Iranians that Gasht-e-Irshad was abolished, but I don’t know a single Iranian friend of mine who believed that,” says a 22-year-old from Rasht.

      “They [the morality police] were never gone and were being deployed as security personnel in universities or as civilians in public places. What the world sees is a tiny glimpse of what’s happening here. Although everything looks normal to the ones who don’t care about us women, if you notice, they are everywhere.

     “I have worn the headscarf all my life, by choice, and my sister doesn’t. I have always worn it halfway on my head. They killed Mahsa for showing less hair than I do and I know with this official announcement they have now been given a free hand to turn more violent.”

     So many kids didn’t die so a year later we will go back to how we were. These are scare tactics and we won’t fall for this

     In recent months, Iranian women and girls have been posting pictures and videos of themselves on social media defying the mandatory hijab law. “So many dozens of kids didn’t die [in vain] so a year later we will go back to how we were before September 2022,” says a university student from Tehran.

     “Whether or not the regime wants to accept, we will hit the streets again and there’s no going back. We are already planning huge protests leading up to the one-year anniversary of Mahsa’s death. There will be more arrests or worse. These are scare tactics and we won’t fall for this.

      “The morality police harassed me even before the protests began. The security forces shot me with a paint gun on my head. I don’t fear them. If we fear them and back off, what will be left of the sacrifices made by the protesters who lost their lives and their families? I am ready to continue the fight.”

     Among those killed during protests after Amini’s death was Minoo Majidi, a 62-year-old mother who was shot with 167 pellets. She reportedly said to her family before attending protests in Kermanshah: ‘If I don’t go out and protest, who else will?’ Her daughter Mahsa Piraei said her mother always valued women’s rights and freedom.

     “By intensifying repressions, arrests and harassment under the pretext of hijab law, the Islamic Republic sends a message to the Iranian people: that we will beat and kill, and if anyone protests, they will be killed too, just like they killed my mother. This circle will continue as [long as] this regime will remain in power, as its foundation is built upon violence and crimes.”

     Although the morality police have existed in some form since the Islamic revolution in 1979, the current form, the Guidance Patrol, was formed as an arm of the police force in 2005. Since then, it has enforced strict hijab laws with multiple reports of violent arrests and detentions.

     In 2014, Masih Alinejad, an Iranian journalist and activist, launched My Stealthy Freedom, an online movement encouraging women to share pictures of themselves without a hijab. Alinejad continues to receive images and videos of defiant Iranian women and girls.

      “The battle over the hijab became a powerful rallying [cry] against the gender apartheid regime in Iran and a sign of regime change,” said Alinejad, adding that, after Amini’s death, demonstrations quickly escalated into calls for the overthrow of Iran’s clerical regime.

     “Women were burning their headscarves, cutting their hair and burning morality police vans. These women became the nightmare of the whole regime and that is why the government try to resume hijab laws to prevent another uprising on the anniversary. They know very well that the next wave of women-led revolution in Iran will be much heavier.”

     University students have faced harassment, suspensions and expulsion for refusing to wear a hijab. News of morality police patrolling the streets has created more anxiety.

     “I’m almost getting cold and numb with this news,” says one university student from a city in north-east Iran. “The events of last year are repeating themselves, even though my life is the same. Even simple things have become a dream for us. In this hot weather of 38 degrees do they expect us to go out in a chador?”

     The student added that the move to reinstate the morality police was only to provoke women to go out in protest so they can be arrested as a warning to others.

     A resident in Tehran said morality police had been noting down the car number plates of women spotted without a hijab. “They have been clicking pictures of me and my friends who have been stepping out without our headscarves. I fear they have already collected enough data to go after us, one by one,” she says.

     “I got into an argument with one of them recently outside a court. The agents harshly ask women to wear a hijab and when we refuse, they take our pictures, videos and our ID cards. Then we are summoned to the court. I am still going out without a hijab despite the announcement, because we are too many of us who have now decided to defy the law and fight.

     “If we fear, they will behave worse and torture more of my people. As an Iranian woman, I say that there’s no other option but to fight. We are not afraid of the morality police.”

Iran Protests: Mahsa Amini’s Death | Between Us  Al Jazeera film

Three years later, Iran’s freedom martyr Mahsa Amini inspires demands for change

https://nypost.com/2025/09/15/opinion/irans-freedom-martyr-mahsa-amini-still-inspires-protest/

Portraits Of Resistance, Voices Of Dissent From the Jin, Jiyan, Azadi Movement

https://www.msn.com/en-us/news/world/portraits-of-resistance-voices-of-dissent-from-the-jin-jiyan-azadi-movement/ar-AA1MFrTY?ocid=BingNewsSerp

3 Years Since Mahsa Amini’s Death, More Protests Remain a Matter of When, not If

https://www.fdd.org/analysis/2025/09/16/3-years-since-mahsa-aminis-death-more-protests-remain-a-matter-of-when-not-if/

Global protests mark first anniversary of Mahsa Amini’s death – video

https://www.theguardian.com/world/video/2023/sep/16/global-protests-mark-one-year-anniversary-of-mahsa-aminis-death-video

Revolt Against Theocracy: The Mahsa Movement and the Feminist Uprising in Iran, Farhad Khosrokhavar

https://www.goodreads.com/book/show/210379184-revolt-against-theocracy?from_search=true&from_srp=true&qid=mv7fe0SNCr&rank=56

Iran’s new chastity and hijab law: what you need to know – video

https://www.theguardian.com/world/video/2023/sep/16/irans-new-chastity-and-hijab-law-what-you-need-to-know-video

Activists Mark the Anniversary of Mahsa Amini’s Death in Iranian Police Custody

https://time.com/6314944/anniversary-mahsa-amini-death-iran-police-custody/

Mahsa Amini and a year of brutality and courage in Iran – in illustrations

This weekend marks the first anniversary of the death in custody of the 22-year-old, who was detained allegedly for not wearing a headscarf properly. Her killing led to the largest wave of popular unrest for years in Iran. Roshi Rouzbehani, an Iranian illustrator, tells the story in a series of powerful images

https://www.theguardian.com/global-development/gallery/2023/sep/14/mahsa-amini-and-a-year-of-brutality-and-courage-in-iran-in-illustrations

‘It is not possible to organise in Iran’: jailed activist warns of totalitarianism after Mahsa Amini protests: Majid Tavakoli says protesters should have had more help from abroad but the west doesn’t understand what Iran has become

https://www.theguardian.com/world/2023/sep/15/iran-jailed-activist-majid-tavakoli-warning-totalitarianism-mahsa-amini-protests

‘There’s no other option but to fight’: Iranian women defiant as ‘morality police’ return: Activists speak of their dismay at renewed patrols to enforce wearing of the hijab, but insist protests will continue ahead of the anniversary of Mahsa Amini’s death

https://www.theguardian.com/global-development/2023/jul/24/theres-no-other-option-but-to-fight-iranian-women-defiant-as-morality-police-return

What have a year of protests really changed in Iran? – podcast

https://www.theguardian.com/news/audio/2023/sep/15/what-have-a-year-of-protests-really-changed-in-iran-podcast?CMP=share_btn_link

Iran’s ‘gender apartheid’ bill could jail women for 10 years for not wearing hijab

Shops that serve unveiled women could be shut under draft law UN human rights body says suppresses women into ‘total submission’

https://www.theguardian.com/global-development/2023/sep/13/irans-gender-apartheid-bill-could-jail-women-for-10-years-for-not-wearing-hijab

‘This generation is really brave’: Iranians on the protests over Mahsa Amini’s death: Four people describe the widespread protests marking 40 days since Amini’s death in custody

https://www.theguardian.com/world/2022/oct/27/this-generation-is-really-brave-iranians-on-the-protests-over-mahsa-aminis-death

                          Iran, a reading list

                                Women’s Voices

Reading Lolita in Tehran: A Memoir in Books, Azar Nafisi

https://www.goodreads.com/book/show/7603.Reading_Lolita_in_Tehran?from_search=true&from_srp=true&qid=k7f4JP724l&rank=1

Jasmine and Stars: Reading More Than Lolita in Tehran, Fatemeh Keshavarz

https://www.goodreads.com/book/show/9840.Jasmine_and_Stars?from_search=true&from_srp=true&qid=k7f4JP724l&rank=12

City of Lies: Love, Sex, Death, and the Search for Truth in Tehran, Ramita Navai

https://www.goodreads.com/book/show/21535308-city-of-lies?from_search=true&from_srp=true&qid=k7f4JP724l&rank=7

Iran Awakening: A Memoir of Revolution and Hope, Shirin Ebadi

https://www.goodreads.com/book/show/7580.Iran_Awakening?from_search=true&from_srp=true&qid=D6ygsgmPih&rank=4

Until We Are Free: My Fight for Human Rights in Iran, Shirin Ebadi

https://www.goodreads.com/book/show/25776124-until-we-are-free?from_search=true&from_srp=true&qid=D6ygsgmPih&rank=8

The Golden Cage: Three Brothers, Three Choices, One Destiny, Shirin Ebadi

https://www.goodreads.com/book/show/9667539-the-golden-cage

Women Without Men: A Novel of Modern Iran, Shahrnush Parsipur

https://www.goodreads.com/book/show/150373.Women_Without_Men?from_search=true&from_srp=true&qid=D6ygsgmPih&rank=6

My Life as a Traitor: An Iranian Memoir, Zarah Ghahramani

https://www.goodreads.com/book/show/1454782.My_Life_as_a_Traitor?from_search=true&from_srp=true&qid=D6ygsgmPih&rank=40

Daughter of Persia: A Woman’s Journey from Her Father’s Harem Through the Islamic Revolution, Sattareh Farman Farmaian

https://www.goodreads.com/book/show/169649.Daughter_of_Persia?from_search=true&from_srp=true&qid=VdPIZ3ZHJR&rank=1

Savushun: A Novel About Modern Iran, Simin Daneshvar

https://www.goodreads.com/book/show/83256.Savushun?ac=1&from_search=true&qid=bkQqem5P0k&rank=1

Rooftops of Tehran, Sholeh Wolpé

https://www.goodreads.com/book/show/3465139-rooftops-of-tehran

Keeping Time with Blue Hyacinths: Poems, Sholeh Wolpé

https://www.goodreads.com/book/show/17074991-keeping-time-with-blue-hyacinths

Children of the Jacaranda Tree, Sahar Delijani

https://www.goodreads.com/book/show/16130324-children-of-the-jacaranda-tree?ref=nav_sb_ss_1_14

Prisoner of Tehran, Marina Nemat

https://www.goodreads.com/book/show/281572.Prisoner_of_Tehran?from_search=true&from_srp=true&qid=k7f4JP724l&rank=3

Marriage On the Street Corners of Tehran: A Novel Based On the True Stories of Temporary Marriage, Nadia Shahram

https://www.goodreads.com/book/show/31185408-marriage-on-the-street-corners-of-tehran?from_search=true&from_srp=true&qid=k7f4JP724l&rank=36

                Other Modern Literature

Then the Fish Swallowed Him, Amir Ahmadi Arian

https://www.goodreads.com/book/show/44557426-then-the-fish-swallowed-him

My Father’s Notebook: A Novel of Iran, Kader Abdolah, Susan Massotty  (Translator)

https://www.goodreads.com/book/show/217753.My_Father_s_Notebook?from_search=true&from_srp=true&qid=D6ygsgmPih&rank=41

The Immortals of Tehran, Alireza Taheri Araghi

https://www.goodreads.com/book/show/51091578-the-immortals-of-tehran?from_search=true&from_srp=true&qid=k7f4JP724l&rank=8

The Colonel, Mahmoud Dowlatabadi, Tom Patterdale  (Translator)

https://www.goodreads.com/book/show/14289102-the-colonel?ref=nav_sb_ss_1_32

                           Histories

Persian Mirrors: The Elusive Face of Iran, Elaine Sciolino

https://www.goodreads.com/book/show/7697.Persian_Mirrors?from_search=true&from_srp=true&qid=D6ygsgmPih&rank=47

Garden of the Brave in War: Recollections of Iran, Terence O’Donnell

https://www.goodreads.com/book/show/781562.Garden_of_the_Brave_in_War?from_search=true&from_srp=true&qid=D6ygsgmPih&rank=214

Waking Up in Tehran: Love & Intrigue in Revolutionary Iran, M. Lachlan White

https://www.goodreads.com/book/show/17465078-waking-up-in-tehran?from_search=true&from_srp=true&qid=k7f4JP724l&rank=81

Shah of Shahs, Ryszard Kapuściński

https://www.goodreads.com/book/show/59661.Shah_of_Shahs

Patriot of Persia: Muhammad Mossadegh and a Tragic Anglo-American Coup,

Christopher de Bellaigue

https://www.goodreads.com/book/show/12202123-patriot-of-persia?from_search=true&from_srp=true&qid=VdPIZ3ZHJR&rank=17

The Mantle of the Prophet: Religion and Politics in Iran, Roy Mottahedeh

https://www.goodreads.com/book/show/32986.The_Mantle_of_the_Prophet?ref=nav_sb_ss_1_72

God and Man in Tehran: Contending Visions of the Divine from the Qajars to the Islamic Republic, Hossein Kamaly

https://www.goodreads.com/book/show/34889157-god-and-man-in-tehran?from_search=true&from_srp=true&qid=k7f4JP724l&rank=91

The Shia Revival: How Conflicts within Islam Will Shape the Future, Vali Nasr

https://www.goodreads.com/book/show/29963522-the-shia-revival?ref=nav_sb_ss_1_77

Iran: A Modern History, Abbas Amanat

https://www.goodreads.com/book/show/34152729-iran?ref=nav_sb_ss_1_36

In the Rose Garden of the Martyrs: A Memoir of Iran, Christopher De Bellaigue

https://www.goodreads.com/book/show/244616.In_the_Rose_Garden_of_the_Martyrs?ac=1&from_search=true&qid=a3a9eUVQCr&rank=1

Mirrors of the Unseen: Journeys in Iran, Jason Elliot

https://www.goodreads.com/book/show/161711.Mirrors_of_the_Unseen?from_search=true&from_srp=true&qid=D6ygsgmPih&rank=34

Black Wave: Saudi Arabia, Iran, and the Forty-Year Rivalry That Unraveled Culture, Religion, and Collective Memory in the Middle East, Kim Ghatta

https://www.goodreads.com/book/show/43565323-black-wave?from_search=true&from_srp=true&qid=D6ygsgmPih&rank=3

Persianate Selves: Memories of Place and Origin Before Nationalism, Mana Kia

https://www.goodreads.com/book/show/52364278-persianate-selves

The Sword of Persia: Nader Shah, from Tribal Warrior to Conquering Tyrant,

Michael Axworthy

https://www.goodreads.com/book/show/224600.The_Sword_of_Persia?from_search=true&from_srp=true&qid=VdPIZ3ZHJR&rank=35

Persia in Crisis: Safavid Decline and the Fall of Isfahan, Rudi Matthee

https://www.goodreads.com/book/show/12730193-persia-in-crisis?from_search=true&from_srp=true&qid=VdPIZ3ZHJR&rank=114

              Classical Persian Literature        

The Arabian Nights, Anonymous, Husain Haddawy  (Translator), Muhsin Mahdi

 (Editor)

https://www.goodreads.com/book/show/3312298-the-arabian-nights

Stranger Magic: Charmed States & The Arabian Nights, Marina Warner

https://www.goodreads.com/book/show/13067271-stranger-magic

Scheherazade’s Children: Global Encounters with the Arabian Nights,

Philip F. Kennedy, Marina Warner (Editors)

https://www.goodreads.com/book/show/17920212-scheherazade-s-children?ref=nav_sb_ss_3_18

Layla and Majnun, Nizami Ganjavi, Colin Turner  (Translator)

https://www.goodreads.com/book/show/67397.Layla_and_Majnun?ac=1&from_search=true&qid=N0rjL6XJIr&rank=1

Shahnameh: The Persian Book of Kings, Abolqasem Ferdowsi, Azar Nafisi

 (Foreword) Dick Davis  (Translator)

https://www.goodreads.com/book/show/157985.Shahnameh

Epic and Sedition: The Case of Ferdowsi’s Shahnameh, Dick Davis

https://www.goodreads.com/book/show/157994.Epic_and_Sedition

Rostam: Tales of Love & War from Persia’s Book of Kings, Abolqasem Ferdowsi

https://www.goodreads.com/book/show/478162.Rostam?from_search=true&from_srp=true&qid=r6qzBK0CiY&rank=192

The Garden of Truth: The Vision and Promise of Sufism, Islam’s Mystical Tradition, Seyyed Hossein Nasr

https://www.goodreads.com/book/show/142133.The_Garden_of_Truth

The Voyage and the Messenger: Iran and Philosophy, Henry Corbin

https://www.goodreads.com/book/show/227098.The_Voyage_and_the_Messenger

The Essential Rumi – New Expanded Edition 2020: Translations By Coleman Barks with John Moyne, Jalal Al-Din Rumi

https://www.goodreads.com/book/show/55129687-the-essential-rumi—new-expanded-edition-2020?from_search=true&from_srp=true&qid=CkmTLKsLpt&rank=4

The Big Red Book, Rumi, Coleman Barks (Translator)

https://www.goodreads.com/book/show/8668197-the-big-red-book?from_search=true&from_srp=true&qid=CkmTLKsLpt&rank=22

The Way of Passion: A Celebration of Rumi, Andrew Harvey

https://www.goodreads.com/book/show/120075.The_Way_of_Passion?ac=1&from_search=true&qid=i1MJ1MZ3d9&rank=1

Light Upon Light: Inspirations from RUMI, Andrew Harvey, Eryk Hanut

https://www.goodreads.com/book/show/120079.Light_Upon_Light

Perfume of the Desert: Inspirations from Sufi Wisdom, Andrew Harvey,

Eryk Hanut (Photographer)

https://www.goodreads.com/book/show/14531.Perfume_of_the_Desert

The Triumphal Sun: A Study of the Works of Jalāloddin Rumi, Annemarie Schimmel

https://www.goodreads.com/book/show/133885.The_Triumphal_Sun?from_search=true&from_srp=true&qid=Hqqd8Qg9EW&rank=11

I Am Wind, You Are Fire: The Life and Work of Rumi, Annemarie Schimmel

https://www.goodreads.com/book/show/526736.I_Am_Wind_You_Are_Fire?from_search=true&from_srp=true&qid=Hqqd8Qg9EW&rank=6

The Divan, Hafez (illustrated Gertrude Bell translation)

https://www.goodreads.com/book/show/46292.The_Divan

Divan of Hafez Shirazi, Hafez, Paul Smith  (Translation)

https://www.goodreads.com/book/show/26769075-divan-of-hafez-shirazi

The Angels Knocking on the Tavern Door: Thirty Poems of Hafez, Hafez,

Leonard Lewisohn, Robert Bly (Translator)

https://www.goodreads.com/book/show/1356418.The_Angels_Knocking_on_the_Tavern_Door

Diwan Al Hallaj, Mansur al-Hallaj, Louis Massignon  (Translator), Arini Hidajati

 (Editor)

https://www.goodreads.com/book/show/2638268-diwan-al-hallaj

Hallaj: Mystic and Martyr – Abridged Edition, Louis Massignon, Herbert Mason

https://www.goodreads.com/book/show/165115.Hallaj

The Book of Mansur Hallaj: Selected Poems & The Tawasin, Mansur al-Hallaj,

Paul Smith (Translator)

https://www.goodreads.com/book/show/26824465-the-book-of-mansur-hallaj

Iraqi: Selected Poems, Iraqi, Paul Smith  (Translator)

https://www.goodreads.com/book/show/24385405-iraqi

Divan of Sadi, Saadi, Paul Smith  (Translator)

https://www.goodreads.com/book/show/16221053-divan-of-sadi

Anthology of the Ghazal in Persian Sufi Poetry, Paul Smith Translator

https://www.goodreads.com/book/show/56917071-anthology-of-the-ghazal-in-persian-sufi-poetry

The Persian Masnavi: An Anthology, Paul Smith Translator

https://www.goodreads.com/book/show/56298730-the-persian-masnavi

Sweet Sorrows: Selected Poems of Sheikh Farideddin Attar Neyshaboori,

Attar of Nishapur, Vraje Abramian (Translation)

https://www.goodreads.com/book/show/17434949-sweet-sorrows

The Conference of the Birds, Attar of Nishapur, Sholeh Wolpé

 (Translation)

https://www.goodreads.com/book/show/35187179-the-conference-of-the-birds

Wine of the Mystic: The Rubaiyat of Omar Khayyam: A Spiritual Interpretation,

Omar Khayyám, Paramahansa Yogananda

https://www.goodreads.com/book/show/86562.Wine_of_the_Mystic?from_search=true&from_srp=true&qid=bzCdHAom36&rank=66

Omar Khayyam: Poet, Rebel, Astronomer, Omar Khayyám, Hazhir Teimourian

https://www.goodreads.com/book/show/1242658.Omar_Khayyam

Persian

سالگرد شهادت مهسا احمینی

     تظاهرات توده ای در ایران و سراسر جهان در این سالگرد شهادت مهسا احمینی در راه آزادی و حقوق زنان در استقلال بدنی

      پس از بیش از سه سال مبارزه انقلابی در ایران علیه حکومت آخوندها، بزرگتر از هر چیزی که پس از سرنگونی شاه در سال 1979 بیش از چهل سال پیش که حکومت دینی شیعه را به قدرت رساند و شامل قتل عام صدها معترض و همچنین نبرد علنی شد، دیده شده است. در شیراز و دیگر شهرهای بزرگ بین نیروهای سرکوب دولت و مردم ایران متحد در راه آزادی، که هیچ دولتی نتواند بین انسان و خدا قرار گیرد و در مسائل اعتقادی اجباری را اعمال نکند، یک انقلاب دموکراسی تجدید قوا تئوکراسی را به ارمغان می آورد. در پی رسوایی قتل و پوشش ناموفق دولت، نزدیک به سقوط است.

      ماسا احمینی همه ما هستیم و اگر نتوانیم در همبستگی به عنوان ضامن حقوق بشر جهانی یکدیگر عمل کنیم، ممکن است آینده خود را در سرنوشت او بخوانیم. در ایران و در آمریکا و در سراسر جهان، نیروهای تغییر در حال جمع شدن هستند زیرا ما از رها کردن یکدیگر خودداری می کنیم.

     گردباد می آید و با آن فرار از میراث تاریخ ما و تخیل مجدد و دگرگونی امکانات بی حد و حصر انسان شدن.

      همانطور که در تایم توسط دانیکا کرکا نوشته شده است، در مقاله ای با عنوان فعالان سالگرد مرگ مهسا امینی در بازداشت پلیس ایران را گرامی می دارند. صدها نفر روز شنبه در مرکز لندن تجمع کردند تا به مناسبت سالگرد درگذشت مهسا امینی، زن 22 ساله کرد ایرانی که سال گذشته در بازداشت پلیس در ایران جان باخت، اعتراضات جهانی را علیه حکومت دینی محافظه کار اسلامی در این کشور برانگیخت.

      شعار «زنان! زندگی! آزادی!»، جمعیت پرتره او را در دست گرفتند و به یاد یک زن جوان که در 16 سپتامبر 2022 پس از دستگیری به اتهام نقض قانون حجاب اجباری در ایران درگذشت، تجمع کردند. تظاهرات مشابهی در رم و برلین برگزار شد.

      در ایران، مقامات به دنبال جلوگیری از شعله ور شدن مجدد این سالگرد اعتراضاتی بودند که سال گذشته کشور را فراگرفت. گروه حقوق کرد هنگاو گفت که پدر امینی پس از اینکه خانواده نشان دادند که قصد دارند برای مراسم بزرگداشت سنتی بر سر مزار او جمع شوند، در خارج از خانه اش بازداشت شد. مردم در مرکز شهر تهران از حضور شدید امنیتی خبر دادند و نیروهای امنیتی در غرب ایران، جایی که اقلیت کرد سال گذشته تظاهرات بزرگی را برگزار کردند، دیده شدند.

      امینی، یک زن کرد ایرانی اهل منطقه غرب، سه روز پس از دستگیری اش توسط پلیس اخلاق، به اتهام نقض قوانینی که زنان را ملزم به پوشاندن موهای خود در ملاء عام می کند، درگذشت. در حالی که مقامات می گویند که او دچار حمله قلبی شده است، هواداران امینی می گویند که او توسط پلیس مورد ضرب و شتم قرار گرفته و بر اثر جراحات وارده فوت کرده است.

      مرگ او باعث اعتراضاتی شد که در سراسر کشور گسترش یافت و به سرعت به فراخوان هایی برای سرنگونی حکومت دینی اسلامی چهار دهه ای در ایران تبدیل شد.

     به گفته گروه های حقوق بشر، مقامات با سرکوب خشونت آمیز پاسخ دادند که طی آن بیش از 500 نفر کشته و بیش از 22000 نفر دیگر بازداشت شدند. تظاهرات تا حد زیادی در اوایل سال جاری خاموش شد، اما هنوز نشانه های گسترده ای از نارضایتی وجود دارد. برای چندین ماه، زنان دیده می‌شدند که آشکارا قانون حجاب را در تهران و سایر شهرها به رخ می‌کشند، که باعث سرکوب مجدد در تابستان شد.

      فعالان سراسر جهان به دنبال تجدید تظاهرات در سالگرد درگذشت امینی بودند.

      روز شنبه حدود 100 معترض با شعار “زنان، زندگی، آزادی” مقابل سفارت ایران در رم تجمع کردند.

      لوسیا ماسی، معترض، گفت: “اکنون مهم است که همه جهان دوباره شروع به تظاهرات در خیابان ها کنند، زیرا آنچه ما می خواهیم این است که این رژیم را منزوی کنیم و به ویژه می خواهیم همه دولت ها را وادار کنیم تا با ایران توافقات سیاسی و اقتصادی نداشته باشند.” گفت.

      ایران بدون ارائه مدرک، اعتراضات سال گذشته را به گردن ایالات متحده و دیگر قدرت‌های خارجی می‌اندازد و از آن زمان تلاش کرده است تا ناآرامی‌ها را کم اهمیت جلوه دهد، حتی در حالی که برای جلوگیری از تجدید حیات تلاش می‌کند.

      این اعتراضات تا حدی ناشی از درد اقتصادی گسترده ای بود که ایرانیان از زمان خروج دونالد ترامپ، رئیس جمهور وقت آمریکا از توافق هسته ای با قدرت های جهانی و اعمال مجدد تحریم های فلج کننده علیه ایران متحمل شده اند. اما این رنج ممکن است تداوم تظاهرات طولانی مدت را نیز دشوار کرده باشد، زیرا بسیاری از ایرانیان برای گذران زندگی خود تلاش می کنند.

      رئیس جمهور جو بایدن روز جمعه با صدور بیانیه ای طولانی از سالگرد درگذشت امینی قدردانی کرد و ایالات متحده تحریم های جدیدی را علیه مقامات و نهادهای ایرانی اعلام کرد. جیمز کلورلی، وزیر امور خارجه بریتانیا نیز به این سالگرد اشاره کرد و تحریم‌های جدیدی را علیه مقامات ایرانی اعمال کرد.

      سهیلا سخنوری، هنرمند ایرانی-بریتانیایی، یک سال قبل از انقلاب 1979 برای تحصیل به انگلستان رفت.. 

هبران محافظه کار اسلامی ایران به قدرت رسیدند. او در لندن در حال تدارک یک نمایشگاه انفرادی درباره نمادهای فمینیستی قبل از انقلاب بود که در سال گذشته خبر مرگ امینی را شنید.

      او در اوایل این ماه به آسوشیتدپرس گفت، تظاهرات‌های پس از آن اولین باری بود که جهان شاهد «انقلابی است که توسط زنان تحریک می‌شود».

      اما من فکر می کنم آنچه واقعاً در مورد این اعتراض مهم است این است که مردان ایرانی برای اولین بار در تاریخ ایران در واقع در کنار زنان ایستاده اند و از زنان حمایت می کنند و به زنان احترام می گذارند. او گفت. این بسیار بدیع است و در تاریخ ایران چنین اتفاقی نیفتاده است.»

      همانطور که در پست خود در 20 سپتامبر 2022 نوشتم، شورش علیه پدرسالاری و تئوکراسی، این بار نه در آمریکا بلکه در ایران؛ زنان ایران در مخالفت باشکوه ترور جنسی دولتی و تئوکراسی مردسالارانه، خیابان‌ها را در اعتراضات گسترده در سراسر کشور به تصرف خود درآورده‌اند و در چندین اقدام مستقیم، پاسداران مخوف و خشن و پلیس اخلاق را به چالش کشیده‌اند، جنبشی اعتراضی که ممکن است به یک شورش عمومی تبدیل شود. .

     ایران هنوز تحت تأثیر پژواک و بازتاب انقلاب نزدیک به کشور خود در عراق متزلزل و بی‌ثبات است و مانند هرج و مرج نبرد شیراز در دسامبر 2019 که من در آن جنگیدم، اقدام توده‌ای فرصت‌هایی را فراهم می‌کند که در آن برای محاسبه پلیس و دیگر مجریان استبداد و نخبگان هژمونی که به ثروت، قدرت و امتیازاتشان خدمت می کنند، اما در حالی که ما نتوانستیم کسانی را که سه سال پیش در آن مناسبت ما را به بردگی می کشند از تاج و تختشان بیرون کنیم. ممکن است متفاوت باشد

     برای این زمان ما یک شهید داریم و یکی از مردم کرد، یک ملت نیمه خودمختار با ثروت عظیم نفتی، با حمایت آمریکا و سایر کشورها، آرزوی استقلال و ارتشی مدرن برای پیروزی در آن، و معروف. برای زنان جنگجو و برابری اجتماعی جنسیت ها.

      امیدوارم این برای برهم زدن تعادل کافی باشد. از لحظه درگذشت مهسا امینی، جنبش دموکراسی علیه حکومت دینی و مردسالاری در ایران با مبارزات استقلال طلبانه کردستان به عنوان اشکال موازی و وابسته به هم از مبارزات آزادیبخش پیوند خورد.

     اگر نیمی از نوع بشر از نابرابر بودن و تحت انقیاد گرفتن نیمی دیگر خودداری کنند، مردسالاری نمی تواند دوام بیاورد.

     راز نیرو و کنترل در توخالی و شکننده بودن آن است. اقتدار صرفاً با ناباور شدن مشروعیت خود را از دست می دهد و زور حد خود را در نافرمانی و امتناع از تسلیم می یابد.

       همانطور که به مناسبت سفر قبلی به ایران برای شیطنت برای مستبدان در پست خود در 2 دسامبر 2019، نبرد شیراز نوشتم: انقلاب دموکراتیک علیه حکومت دینی در ایران اکنون یک جنگ علنی است. به مدت دو هفته از جمعه 15 نوامبر تا دوشنبه 2 دسامبر، شهر بزرگ ایران شیراز در جنگ علنی غرق شد، زیرا انقلاب دموکراسی علیه حکومت مذهبی آخوندها وارد مرحله چالش مستقیم نظامی و سایر ابزارهای کنترل دولتی خود می شود.

       بر اساس شمارش رهبران شبه نظامی محله ای که اکنون خود را به نوعی حکومت شورشی سازماندهی کرده اند، 52 یا 53 کشته در میان شهروندانی که توسط پلیس و ارتش در سراسر شیراز کشته شده اند، به علاوه 9 کشته در درگیری های شدید در منطقه صدرا در سال 2018 وجود دارد. که یک واحد انقلابی زبده در روز یکشنبه 17 نوامبر مستقیماً به قلعه ملای ارشد منطقه حمله کرد.

      آنچه که به عنوان یک اعتراض مسالمت آمیز و تعطیلی شهر با رها کردن خودروها در خیابان ها آغاز شد، پس از تیراندازی پلیس به مهدی نکویی، یک فعال 20 ساله، به سرعت به نبردی علنی تبدیل شد. به زودی گروه‌های مسلح کارگر به پاسگاه پلیسی که او در مقابل آن کشته شد یورش بردند، آن را در شعله‌های آتش رها کردند و با افزایش صفوفشان به سوی دیگر نقاط مستحکم دولت رفتند.

      در طول سه روز بعد، منطقه خرید مجلل در بلوار مالی آباد تا حد زیادی تخریب شد، حدود 80 شعبه بانک و چندین پمپ بنزین به آتش کشیده شد. اقلیت قشقایی از عشایر و بافندگان ترک که در شیراز یک سیاست بازرگانی مهم به شمار می‌روند، اعلام استقلال کردند و امواج پیاپی حملات یگان‌های تسلیحات سنگین و سواره‌نظام هلی‌کوپتر را به منطقه دورافتاده‌شان گلشن دفع کردند. از آنجایی که آنها مردمی هستند که تقریباً برای دنیای بیرون ناشناخته هستند، من تعدادی عکس را اضافه کردم.

      اما مهمترین اقدام انقلابی آبان ماه در ایران، تصرف آخوند اعظم شیراز و قصر قلعه او بود. اقدامی که معنای اصلی آن برای انگیزه ها و هدف الزام آور سکولاریست هایی است که برای دموکراسی و رهایی ایران از رژیم استبدادی آخوندها می جنگند، این پیروزی شکوهمندی بود که پوچی حکومت تئوکراتیک را آشکار می کند.

      آخوندها که به طور گسترده به عنوان پدرسالاران فاسد، خویشاوند و بیگانه هراس تلقی می شدند، مانند کشیشان کاتولیک، زمانی از مسئولیت شخصی مقدس و با پوششی از تقوا محافظت می شدند. پس رسالت اولیه انقلاب افشاگری است

مت و انحراف و بی عدالتی حاکمیت آنها. کاری که در این مورد توسط شبکه فراگیر قاچاق جنسی پدوفیل که توسط آخوندها مجاز است و منبع اصلی درآمد قابل پیگیری در قالب مجوزهایی که آنها برای “ازدواج های لذت بخش” موقت می فروشند که در آن رضایت مفهومی نادقیق است، به طرز وحشتناکی آسان شده است. و این تنها بخشی قابل مشاهده از کوه یخ وسیع طمع و بی اخلاقی رژیم آنهاست.

      در ایران مبارزه برای دموکراسی و آزادی نیز مبارزه با مردسالاری است.

       همانطور که در پست خود در 13 اکتبر 2022 نوشتم: از آنچه می ترسید و آزاد باشید: مورد مقاومت در برابر پدرسالاری در ایران و آمریکا؛ یک مقاومت باشکوه جهان را فراگرفته است، زیرا نیمی از بشریت حاضر به تسلیم شدن در برابر اقتدار و قدرت نیمی دیگر نیست، شورش علیه پدرسالاری و تغییر تکاملی در آگاهی که امکان انسان شدن ما را دگرگون خواهد کرد. دو نمونه خیره کننده اعتراضات توده ای در ایران، عراق، افغانستان و جاهای دیگر در مواجهه با سرکوب وحشیانه، قتل، شکنجه و کنترل ذهن در زندان های روانپزشکی مدل شوروی و مبارزه انتخاباتی برای خودمختاری بدنی، حقوق باروری و جنسیت است. برابری اینجا در آمریکا

      زنان ایران و دیگر حکومت‌های پدرسالار مذهبی برای رهایی از همان نوع بی‌انسان‌سازی سیستمی که جمهوری‌خواهان تلاش می‌کنند در آمریکا به‌عنوان براندازی دموکراسی تحمیل کنند، می‌جنگند. ما فقط باید به ایران و افغانستان نگاه کنیم تا ببینیم چه سرنوشتی در انتظار همه ماست، اگر برای مقاومت در برابر سلاح ایمان در خدمت به قدرت توسط کسانی که ما را به بردگی می‌کشند، مقاومت نکنیم.

      در اینجا من استفاده از ترس توسط اقتدار را زیر سوال می‌برم و اینکه چگونه می‌توانیم در برابر انقیاد در مبارزات انقلابی از طریق پذیرش ترس خود به عنوان تصرف قدرت مقاومت کنیم.

      مارینا وارنر کاربردهای ترس را در توپولوژی‌های ما از هویت‌های مجاز و تجاوز به آنها به عنوان مبارزه انقلابی علیه ستم پدرسالارانه درونی شده در کتاب شگفت‌انگیز و روشن‌فکر خود No Go the Bogeyman: Scaring, Lulling, and Making Mock را بررسی می‌کند که Animus ما را همزمان با حجم همراه آن ترسیم می‌کند. From the Beast to the Blonde: On Fairy Tales and their Tellers، همین کار را برای Anima ما انجام می دهد. در کنار هم برخی از بهترین نوشته ها بر روی نیروهای دوتایی مردانه و زنانه که انسان از آن ساخته شده است.

      پدرسالاری یک سیستم و ساختار ترور جنسی نهادینه شده است که هویت جنسی و جنسیتی را مجاز می کند. پیچیدگی‌ها و مکانیسم‌های شیطانی عملیات و فرآیندهای آن در دهه‌های پس از اثر تأسیسی سیمون دوبوار در سال 1949، جنس دوم، با جزئیات طاقت‌فرسا توصیف شده است. در اینجا من فقط می‌خواهم به آن به عنوان یک سیستم ترس اشاره کنم که همه نوع بشر باید با آن برای مالکیت خود، خودمختاری و اصالت مبارزه کند.

      ترس‌های ما نشانه‌ها و لنگرگاه‌های خود سایه‌مان هستند، چیزی که باید آن‌ها را ببلعیم، اما از انجام آن بیزاریم، همانطور که نیچه در مورد وزغ که تجسم تاریکی او بود، و ویلیام اس. . احساس انزجار، انزجار، وحشت، تجاوز و تصرف توسط بیگانه و ناپاک؛ اینها نشانه های هشدار نیست، بلکه خوش آمدگویی به حقایق مخفی خودمان است که باید آنها را کشف کرده و در آغوش بگیریم.

      گاهی باید به شیاطین خود اجازه بازی بدهیم.

     همانطور که در پست خود در 30 مارس 2020 نوشتم، در آغوش کشیدن ترس به عنوان رهایی از اقتدار و کنترل: هرج و مرج به عنوان مسیر آزادی روانی و اجتماعی؛ حتی وحشتناک تر از سرزنش قربانی این است که هیچکس قربانی را باور نداشته باشد. این یک پاک کردن و خاموش کردن است که وحشت خاص زنان است، زیرا ترس از اینکه کسی به کمک نمی آید، ترس جامعه LGBT است.

     چیزی که متیو جیکوبز در نقد ژرف نگر خود در Huffpost از مرد نامرئی با بازی الیزابت ماس با عنوان چرا هیچ کس در فیلم های ترسناک قهرمان زن را باور نمی کند؟ و ناباوری و وحشت ناشی از قطع ارتباط را به عنوان یک بیماری بررسی می کند، همه جا ناباوری می نامد. اعتماد و شکست انسجام اجتماعی، مستقیماً به کارکرد کاتارتیک هنر، یعنی توانایی آن در نگه داشتن آینه ای برای تاریکی ما اشاره دارد.

      جولیا کریستوا در مقاله کلاسیک خود «قدرت‌های وحشت: مقاله‌ای در مورد تحقیر»، کاربرد ترس برای اقتدار و قدرت را به‌عنوان پدرسالاری در کنترل و ساخت هویت‌های جنسی و جنسیتی، استفاده از نرمال بودن، ایده‌آل‌سازی مردانگی و زنانگی به‌طور درخشان مورد بررسی قرار می‌دهد. و ایده های فضیلت در ابطال، غیرانسانی کردن، و کالایی کردن انسان ها به بردگان توسط سلطه های نخبگان ثروت، قدرت و امتیازات، و همه این فرآیندها وابسته به اسلحه سازی ترس فراگیر و عمومی در خدمت به قدرت از طریق تسلیم شدن به قدرت هستند. که با دروغ‌ها و توهمات ما را با تقسیم‌بندی‌هایی از غیریت و سلسله‌مراتب تعلق، از جمله نژاد، ایمان به‌عنوان اقتدار پدرسالارانه رمزگذاری‌شده، و ملیت به‌عنوان نتیجه‌ای که همه این‌ها تلقین کرده‌اند، مطیع خود می‌کنند.

      زیرا مکانیسم و آسیب شناسی ترس چیست

” درسالاری، قدرت نابرابر، و روابط نامعتبر را به حرکت در می آورد، ما را از خودمان و یکدیگر به عنوان شبیه ساز انتزاع می کند و انحرافات خشونت و ترور جنسی را ایجاد می کند.

      از ترس هیولاها متولد می شوند. با این حال این ترس ماست که باید بپذیریم تا خود را از ظلم و ستم دیگران و شبح قدرت و کنترل اقتدارگرا رها کنیم.

     ما نباید اجازه دهیم ترس ما را تعریف کند. این میزانی است که می‌توانیم ترس خود را در آغوش بگیریم، از آن بیاموزیم و خود را از آن رها کنیم که آزادی ما را اندازه‌گیری می‌کند و رهایی ما را از کنترل دیگران به اجرا در می‌آورد.

     زیرا هنگامی که ما نتوانیم از طریق ترس و درماندگی آموخته شده توسط اقتدار به تسلیم سوق دهیم، استفاده از زور مانند مقیاس آن بی معنی می شود. بنابراین، ما قدرت و اختیار خود را برای تعریف خود و مالکیت عملکردهای هویت خود بازپس می گیریم.

      کسی که نمی تواند مجبور شود آزاد، خودمختار، خود ساخته و تعریف شده است، و به عنوان یک منطقه خودمختار زنده که دارای نیروهای تغییر است که می تواند دیگران را آزاد کند، تسخیر نشده می شود.

      نظم تخصیص می یابد، قانون در خدمت قدرت است و اقتدار عادلانه ای وجود ندارد.

      چگونه مقاومت و مبارزه انقلابی را علیه اقتدار، هژمونی های نخبگان با قدرت نابرابر، و دولت های ظالمی که ظلم های خود را به عنوان قانون و نظم اجرا می کنند، به راه انداختیم؟

     اول با امتناع از تسلیم، دوم با همبستگی در عمل، و سوم با مشروعیت زدایی از طریق کفر و نافرمانی.

      با این سه اصل عمل، ستمگران از تاج و تخت خود رانده می‌شوند و نظام‌های قدرت نابرابر دگرگون می‌شوند، زیرا راز قدرت در این است که توخالی و شکننده است و در صورت مواجهه با کفر و نافرمانی به تباهی فرو می‌رود.

      زنان ایران و آمریکا و جاهای دیگر در سرپیچی از اقتدار آزاد و در آن لحظه پیروز شده‌اند، زیرا سرپیچی کردن، ایمان نداشتن و اطاعت، پیروزی در درون ماست که نمی‌توان آن را از ما گرفت. همچنین نمی توان موج تغییر را پس از شروع آن متوقف کرد.

      همانطور که در پست خود در 27 اکتبر 2022 نوشتم، پیروزی منطقه خودمختار مهاباد و دولت آزاد کردستان بر ترور دولتی رژیم آخوندهای ایران: انقلاب ایران علیه تئوکراسی و پدرسالاری؛ ما پیروزی منطقه خودمختار مهاباد و دولت آزاد کردستان را جشن می گیریم، جایی که زنان کردستان، ایران و عراق با هم در همبستگی علیه پدرسالاری و ترور دولتی حکومت دینی جزیره ای از آزادی را در دریای وسیع تاریکی به دست آوردند. .

      این تاریکی است که اکنون در مبارزات خیابانی و تظاهرات گسترده توده ای در سراسر ایران برای سرنگونی رژیم وحشیانه و ترور جنسی آخوندها در بازگرداندن جامعه آزاد برابر، بلکه در عراق و افغانستان، انقلاب زنان به عنوان یک انقلاب به چالش کشیده شده است. کاست برده ای که مانند جنبش #metoo آمریکا و مبارزه تاریخی برای حقوق زنان در تولید مثل و خودمختاری بدنی که اکنون در انتخابات ما به راه افتاده است، در سراسر جهان به عنوان جزر و مد تغییر بازتاب و بازتاب پیدا می کند.

     در این لحظه بر هر یک از ماست که آینده ای را برای خود و نوع بشر انتخاب کنیم و با نیمی از بشریت که توسط نیمه دیگر برده شده و از انسانیت خارج شده اند، همبستگی کنیم. برای مردان که قدرت نابرابر و انقیاد زنان را رها کنند و به عزیزان، مادران، خواهران، شرکا، دختران و دوستان خود در مبارزه رهایی بخش برای آینده ای بهتر و جامعه ای آزاد و برابر، برای زنان آمریکا و زنان بپیوندند. ایران در همه جا در آرمان و عمل مشترک با زنان متحد شود و همه ما در هر کجا که انسان تشنه آزادی است در همبستگی به عنوان یک نوع بشر متحد عمل کنیم تا خود را از میراث تاریخ خود و از سیستم های ستم و نابرابر رهایی دهیم. ثروت، قدرت و امتیاز.

    اگر ما این کار ساده را انجام دهیم، همبستگی برای آزادی همه ما عمل کنیم، کسانی که ما را به بردگی می گیرند شکست خواهند خورد. زور و کنترل زمانی شکننده است که اقتدار مشروعیت نداشته باشد و ناباور باشد و از دستورات سرپیچی شود. کافر شوید، نافرمانی کنید و از تسلیم امتناع کنید، و ما شکست ناپذیر و آزاد می شویم.

     زیرا ما بسیار هستیم، تماشا می کنیم و آینده هستیم.

      همانطور که پاتریک وینتور در گاردین در مقاله ای با عنوان “سازماندهی در ایران ممکن نیست” نوشته است: فعال زندانی نسبت به تمامیت خواهی پس از اعتراضات مهسا امینی هشدار می دهد: مجید توکلی می گوید معترضان باید کمک بیشتری از خارج می داشتند، اما غرب این کار را نمی کند. نمی فهمم ایران چه شده است. یکی از برجسته‌ترین فعالان سیاسی ایران در حالی که خود را برای شروع حکم شش سال زندان آماده می‌کند، می‌گوید: «اکثریت ایرانی‌ها آرزوی «زندگی عادی و دولتی شبیه به دولت‌های مبتنی بر نظام لیبرال دمکراتیک» دارند. همسر و دختر سه ساله اش پشت سر.

      حبس مجید توکلی بخشی از سرکوب فوق‌العاده‌ای است که رژیم ایران در نتیجه اعتراضات ناشی از مرگ مهسا امینی در بازداشت پلیس پس از دستگیری او به دلیل داشتن حجاب نامناسب، بر مخالفان تحمیل کرده است. اولین سالگرد درگذشت امینی روز شنبه است و رژیم تمام تلاش خود را برای جلوگیری از اعتراضات از جمله

ا گشت زنی خارج از خانه خانواده امینی.

      توکلی غیرعادی است زیرا او از اصلاح طلبان فعال در داخل نظام و چپ کمونیستی انتقاد می کند. او از 20 سالگی در زندان بوده و از آن خارج شده است. نازنین بنیادی، بازیگر ایرانی-بریتانیایی و فعال حقوق بشر، او را مردی شجاع و قاطع توصیف می‌کند که در یک سال گذشته به صدای برجسته‌تری در داخل کشور تبدیل شده است.

        او در مورد درد ناشی از جدایی قریب الوقوع از خانواده اش باز است. دوری از آنها بسیار ناراحت کننده است. در خانواده ما عشق زیادی وجود دارد. ما خیلی به هم وابسته و وابسته هستیم. یادآوری این فاصله هر لحظه دردناک است.»

      او در پاسخ به این سوال که آیا نوشتن و صحبت کردن مثل او ارزشش را دارد، می‌گوید: «بدون نتایج ملموس، گفتن این کار سخت است. در شرایط عادی دولت فقط می توانست مرا به خاطر مجموعه نوشته ها و نظراتم به یک سال زندان محکوم کند. با این حال، شرایط خاص پس از اعتراضات سال 2022، فضایی را ایجاد کرد که در آن اتهام تبانی، که به معنای اقدام جمعی سازمان یافته با دیگران بود، اضافه شد.

      او می گوید که مقامات متعاقباً او را «بدون در نظر گرفتن اسناد و مدارک» متهم کردند و این حکم سنگین است.

      اما من و خانواده ام از انتخاب های دشواری که گرفته ایم آگاه هستیم. ما می دانیم که در این عصر پایبندی به حقیقت عواقب زیادی دارد.»

      «متن حکم دادگاه می‌گوید چون می‌خواهم یک حکومت و نظام لیبرال ایجاد کنم، مجازات خواهم شد. لیبرال ها پیش از این بارها مورد هجمه مقامات قرار گرفته اند، با این حال میل عمومی جامعه ایران به یک زندگی عادی و دولتی شبیه به دولت های مبتنی بر نظام لیبرال دمکراتیک است. دولت نمی خواهد این تفکر در داخل ایران نماینده ای داشته باشد.»

      او گفت در سال‌های اخیر “درک مردم ایران از قدرت و دولت تغییر کرده است”. ناتوانی دولت در حل مشکلات، تبعیض‌های ساختاری مستمر، تشدید استثمار، مضر بودن قوانین بد، جامعه مترقی‌تری را ایجاد کرده است.»

     اکنون، افکار عمومی از انتخاباتی که ناظران بین‌المللی آن را تقلب کرده‌اند، ناامید شده‌اند و «به سمت نافرمانی و اشکال مختلف مبارزه مدنی پیش رفته‌اند».

      اما او اعتراف می کند که اعتراضات با توجه به دشواری سازماندهی جنبش های اپوزیسیون در ایران ناقص بوده اند و پیشنهاد می کند که باید حرکت و کمک بیشتری از خارج از کشور صورت می گرفت. «اگر قرار است یک تغییر سیاسی خاص به ثمر بنشیند، باید نوعی سازماندهی و رهبری وجود داشته باشد. من فکر می کنم نمی توان در داخل ایران سازماندهی کرد. حتی ایجاد یک همبستگی سیاسی مؤثر غیرممکن است. ایجاد چنین جنبش ها و تشکل هایی بدون اطلاع دولت ممکن نیست.

      در نتیجه اعتراضات مبتنی بر انباشت خشم و انزجار در جامعه فاقد تمرکز سیاسی برای تغییر بود.

      در داخل کشور به دلیل سرکوب و سانسور امکان تشکیل این نیرو وجود نداشت و باید در خارج از کشور تشکیل می شد.

      او می‌گوید که می‌ترسد مردم خارج از کشور تصویر روشنی از وقایع داخل کشور و خیابان‌ها نداشته باشند.

      بخشی از اپوزیسیون مطالبات جامعه را به مبارزه با حجاب اجباری تقلیل داده است. حتی ریشه مبارزه با حجاب و جهت آن مبارزه را هم نمی‌دانستند.»

      او گفت که هیچ تلاش جدی برای ایجاد شکاف در دولت صورت نگرفت. حتی هیچ استعفای مقامات و کارگزاران دولتی در سطح استان و ولسوالی صورت نگرفت.

      اگرچه فناوری در قالب تلویزیون های ماهواره ای و رسانه های اجتماعی دسترسی به اطلاعات را گسترش داده است، اما ابزاری نیز در اختیار دولت قرار داده است. متأسفانه، فناوری نیز به سرکوب کمک کرده است… نظارت و کنترل شدید شده است. منابع مالی و انگیزه لازم را دارند. دولت اکنون می تواند با نظارت بر مخابرات و دوربین های نظارتی بسیار بیشتر انجام دهد. می تواند جریمه های مالی – بستن حساب های بانکی و سایر معاملات را اعمال کند. دستکاری حقیقت و آگاهی نیز تغییر کرده است. به عبارت دیگر، این فناوری باعث شده است که به جای سرکوب و سانسور، با کنترل و تبلیغات بیشتری مواجه شویم.»

      او اصرار دارد که مردم ایران خواهان تغییر هستند «که نیاز به سلاح ندارد». او می گوید: «آنها از نخبگان سیاسی و نیروهای سیاسی انتظار دارند که احتمال چنین خطری را کاهش دهند و حتی از بین ببرند.

      مهمتر از همه، او فکر نمی کند که غرب بفهمد ایران چه شده است. «در اینجا یک حکومت تمامیت خواه برقرار است. شاید چون این یک توتالیتاریسم مدرن است، مورد توجه غرب قرار نگرفته است. یعنی چون ساختارهای سرکوب و سانسور جای خود را به ساختارهای کنترلی و تبلیغاتی داده است، ناظران متوجه آن نمی شوند. یا شاید به دلیل ترویج اپوزیسیون مجاز در درون توتالیتاریسم مدرن فریب خورده باشند.»

     او همچنین این سوال را مطرح می کند که آیا غرب دارای یک

ستراتژی قابل اجرا برای ترویج جنبش لیبرال در ایران است و می گوید مقامات خارجی می گویند که آنها نگران حقوق بشر هستند، اما در واقع بر مهار ایران در موضوعاتی مانند پرونده هسته ای، موشک ها و گروه های مسلح منطقه ای تمرکز می کنند.

      آیا پس از گذشت یک سال از اعتراضات، دلیلی برای امیدواری وجود دارد؟ او می‌گوید: «گفتمان مسئولیت شخصی، که یک نظریه لیبرال برای توانمندسازی افراد در دوران توتالیتاریسم است، در سال‌های گذشته پیشرفت داشته است. او می‌گوید این افزایش احساس وظیفه شخصی مردم باعث شده است که تعداد بیشتری از ایرانیان به این نتیجه برسند که نمی‌توانند اشتباهات آشکار رژیم را نادیده بگیرند. «جامعه به طور کلی نسبت به کسانی که کارهای نادرست را تحقیر می کنند، عادی می کنند یا از آنها حمایت می کنند بسیار حساس شده است. این یک پیشرفت است.»

      همانطور که دیپا پرنت در گاردین در مقاله ای با عنوان «هیچ گزینه ای جز مبارزه وجود ندارد» نوشته است: زنان ایرانی سرکشی به عنوان «پلیس اخلاق» برمی گردند.

فعالان از ناامیدی خود از گشت‌های مجدد برای اعمال حجاب می‌گویند، اما اصرار دارند که اعتراضات در آستانه سالگرد درگذشت مهسا امینی ادامه یابد. «بازگشت بدنام گشت ارشاد («پلیس اخلاق») ایران با ناراحتی مورد استقبال قرار گرفت، اما معترضانی که با گاردین صحبت کردند گفتند که دیگر از حضور در خیابان ها منصرف نخواهند شد.

      یک سخنگوی پلیس هفته گذشته تأیید کرد که آنها گشت زنی در خیابان ها را برای برخورد با غیرنظامیانی که “عواقب بی حجابی مناسب را نادیده می گیرند و بر سرپیچی از هنجارها پافشاری می کنند” آغاز کرده اند.

      این اطلاعیه درست دو ماه قبل از سالگرد مرگ مهسا امینی، 22 ساله در سپتامبر گذشته، که به اتهام عدم استفاده از حجاب اسلامی بازداشت شده بود، منتشر شد. مرگ او منجر به بزرگ ترین موج ناآرامی های مردمی در سال های اخیر در ایران شد.

      گاردین با زنانی که پس از مرگ امینی در تظاهرات سراسری شرکت کرده بودند صحبت کرد و گفتند که قبلاً شاهد آزار و اذیت پلیس برای دختران در خیابان به دلیل بی حجابی بوده اند.

      من نسبت به اخبار بازگرداندن «پلیس اخلاق» بی تفاوت بودم. رسانه‌های غربی اصرار دارند که به ما ایرانی‌ها بگویند گشت ارشاد منسوخ شده است، اما من حتی یک دوست ایرانی خودم را نمی‌شناسم که این را باور داشته باشد.»

       «آنها [پلیس اخلاق] هرگز نرفتند و به عنوان پرسنل امنیتی در دانشگاه ها یا غیرنظامیان در مکان های عمومی مستقر شدند. آنچه جهان می بیند نگاهی اجمالی از آنچه در اینجا اتفاق می افتد است. اگرچه همه چیز برای کسانی که به ما زن ها اهمیتی نمی دهند عادی به نظر می رسد، اگر متوجه شده باشید همه جا هستند.

      «من در تمام عمرم به دلخواهم روسری سر کرده‌ام و خواهرم این کار را نمی‌کند. من همیشه آن را تا نیمه روی سرم گذاشته ام. آن‌ها مهسا را به‌خاطر کم‌تر نشان دادن موی من کشتند و می‌دانم که با این اعلامیه رسمی، اکنون دستشان آزاد شده تا خشونت‌آمیزتر شوند.»

      خیلی از بچه ها نمردند، بنابراین یک سال بعد ما به حالت قبلی خود برمی گردیم. اینها تاکتیک های ترساندن هستند و ما به این موضوع نمی افتیم

      در ماه‌های اخیر، زنان و دختران ایرانی تصاویر و ویدئوهایی از خود در شبکه‌های اجتماعی منتشر می‌کنند که از قانون حجاب اجباری سرپیچی می‌کنند. یکی از دانشجویان دانشگاه تهران می‌گوید: «بسیاری از بچه‌ها [بیهوده] نمرده‌اند، بنابراین یک سال بعد به وضعیت قبل از سپتامبر 2022 برمی‌گردیم».

      رژیم بخواهد بپذیرد یا نپذیرد، ما دوباره به خیابان خواهیم آمد و دیگر راه برگشتی نیست. ما در حال برنامه‌ریزی تظاهرات بزرگی است که تا یک سالگی درگذشت مهسا برگزار می‌شود. دستگیری بیشتر یا بدتر خواهد بود. اینها تاکتیک های ترساندن هستند و ما به این موضوع نمی افتیم.

       پلیس اخلاق حتی قبل از شروع اعتراضات مرا مورد آزار و اذیت قرار داد. نیروهای امنیتی با اسلحه رنگ به سرم شلیک کردند. من از آنها نمی ترسم اگر از آنها بترسیم و عقب نشینی کنیم، از فداکاری های معترضانی که جان خود و خانواده هایشان را از دست دادند، چه چیزی باقی می ماند؟ من برای ادامه مبارزه آماده هستم.»

      در میان کشته شدگان اعتراضات پس از مرگ امینی، مینو مجیدی، مادر 62 ساله ای بود که با 167 گلوله مورد اصابت گلوله قرار گرفت. او پیش از شرکت در تظاهرات در کرمانشاه به خانواده‌اش گفته بود: «اگر من بیرون نروم و اعتراض کنم، چه کسی خواهد رفت؟» دخترش مهسا پیرایی گفت که مادرش همیشه برای حقوق و آزادی زنان ارزش قائل بوده است.

      «جمهوری اسلامی با تشدید سرکوب‌ها، دستگیری‌ها و آزار و اذیت‌ها به بهانه قانون حجاب، این پیام را به مردم ایران می‌دهد که می‌زنیم و می‌کشیم و اگر کسی اعتراض کرد، او را هم می‌کشند، همانطور که مادرم را کشتند. . این دایره تا زمانی ادامه خواهد داشت که این رژیم در قدرت باقی بماند، زیرا اساس آن بر خشونت و جنایات بنا شده است.»

      اگرچه پلیس اخلاق به نوعی از زمان انقلاب اسلامی در سال 1357 وجود داشته است، اما شکل فعلی، گشت ارشاد، به عنوان بازوی نیروی انتظامی در سال 1384 تشکیل شد. از آن زمان تاکنون، قوانین سختگیرانه حجاب را با گزارش های متعدد از خشونت اجرا کرده است. دستگیری و بازداشت

      در سال 2014، مسیح علینژاد، روزنامه نگار و فعال ایرانی، جنبشی آنلاین به نام آزادی مخفیانه من را راه اندازی کرد که به تشویق مردم می پردازد.

ال برای به اشتراک گذاشتن تصاویر بدون حجاب از خود. علینژاد همچنان تصاویر و فیلم هایی از زنان و دختران سرکش ایرانی دریافت می کند.

       علینژاد گفت: «نبرد بر سر حجاب به تظاهراتی قدرتمند علیه رژیم آپارتاید جنسیتی در ایران و نشانه تغییر رژیم تبدیل شد» و افزود که پس از مرگ امینی، تظاهرات به سرعت به درخواست برای سرنگونی رژیم آخوندی تبدیل شد. .

      «زنان روسری‌های خود را می‌سوزانند، موهایشان را کوتاه می‌کردند و وانت‌های پلیس اخلاق را به آتش می‌کشیدند. این زنان به کابوس کل رژیم تبدیل شدند و به همین دلیل است که دولت سعی می کند قوانین حجاب را از سر بگیرد تا از قیام دیگری در این سالگرد جلوگیری کند. آنها به خوبی می دانند که موج بعدی انقلاب تحت رهبری زنان در ایران بسیار سنگین تر خواهد بود.»

      دانشجویان دانشگاه به دلیل امتناع از داشتن حجاب با آزار، تعلیق و اخراج مواجه شده اند. اخبار گشت زنی پلیس اخلاق در خیابان ها نگرانی بیشتری ایجاد کرده است.

      یکی از دانشجویان دانشگاه از شهری در شمال شرق ایران می‌گوید: «تقریباً با این خبر سرد و بی‌حس شده‌ام. وقایع سال گذشته در حال تکرار هستند، هرچند زندگی من هم همینطور است. حتی چیزهای ساده برای ما تبدیل به یک رویا شده است. تو این هوای گرم 38 درجه توقع دارن چادری بریم بیرون؟»

      این دانشجو افزود که اقدام برای بازگرداندن پلیس اخلاق فقط برای تحریک زنان به بیرون رفتن برای اعتراض بوده است تا به عنوان هشداری برای دیگران دستگیر شوند.

      یکی از ساکنان تهران گفت که پلیس اخلاق پلاک خودروهای زنان بدون حجاب را یادداشت کرده است. «آنها روی عکس‌های من و دوستانم که بدون روسری بیرون آمده‌اند کلیک می‌کنند. من می ترسم که آنها قبلاً داده های کافی را جمع آوری کرده باشند تا یک به یک ما را دنبال کنند.”

      من اخیراً در خارج از دادگاه با یکی از آنها درگیر شدم. ماموران به شدت از زنان می خواهند که حجاب داشته باشند و وقتی ما امتناع می کنیم عکس و فیلم و کارت شناسایی ما را می گیرند. سپس به دادگاه احضار می شویم. من با وجود اعلامیه همچنان بدون حجاب بیرون می روم، زیرا ما خیلی از ما هستیم که تصمیم گرفته ایم قانون را زیر پا بگذاریم و بجنگیم.

      «اگر ما بترسیم، آنها بدتر رفتار خواهند کرد و بیشتر مردم من را شکنجه خواهند کرد. من به عنوان یک زن ایرانی می گویم که چاره ای جز مبارزه نیست. ما از پلیس اخلاق نمی ترسیم