An age of force and darkness began on this day fifty nine years ago, the world’s longest military occupation, with the Fall of al Quds to Israeli conquest; grim echo of another crime of theocratic state terror, the end of the Six Day War on June 10 sharing infamy with the 1692 first execution of the Salem witch trials as Bridget Bishop was hanged.
It continues today, as the state of Israel remains an American proxy in our regional hegemony of power and privilege, a belligerent and xenophobic threat which secures our most vital strategic asset of imperial dominion, oil, for our control of fossil fuel as a strategic resource gives us control of everything else, everywhere.
Here is the true reason why Israel can make us complicit in genocide and the use of famine and denial of medical aid, the destruction of cities, the bombing of hospitals and schools, and the assassination of journalists and aid workers as weapons of Total War as designed by Franco and Hitler and tested at Guernica, and America does nothing to end the reign of death nor bring a Reckoning for the abandonment of our universal human rights.
Our civilization’s reliance on oil not only threatens the survival of humankind and of earth as an ark of life, but is also the great lever of imperialism by which some of us enslave and control the great masses of the powerless and the dispossessed.
If those whose lives service ours are also different from ourselves, by representations of race, faith, and nation or historical origin, so much the better for the beneficiaries of fascist tyranny. When no such Others exist, the state must create some, for the state is embodied violence.
Israel has learned the wrong lessons from the Nazis; might does not make right, power is not the only thing which has value, and being able to subjugate others through violence, force, and control confers neither authority nor superiority. In fact the reverse is true; tyrannies both rule by fear and are ruled by it, legitimacy and authority are sacrificed by those who use force, and those who would enslave us concede they cannot survive as our equals.
Israel celebrated the Conquest of Jerusalem as Flag Day on May 14 in 2026 according to the Hebrew calendar, with all of the weaponization of faith in service to power and national identity which flags imply, and violate Palestinian and Islamic spaces to establish dominance through terror while deniable assets modeled on Hitler’s Brownshirts commit crimes of violence and destruction in coordination with Israeli military and covert ops forces. I try to be in al Quds each year during this event, as a witness of history and a living shield of the people, with my fellow fedayeen and liberation forces throughout both Palestine and Israel.
We must liberate both Palestine and Israel from the iron grip of decades of state tyranny and terror, brutal repression and imperial conquest, the falsification of peoples by a nation which is a mirage of lies and illusions, propaganda, rewritten history, the silencing and erasure of its victims and the false heroism of a vicious military society and a kleptocratic state.
During the Third Intifada which began on May 10 of 2021 with the defense of al Aqsa we exposed the inhumanity and cruelty of Israel’s Occupation, and for a brief and glorious moment brought down the xenophobic oligarchy of the Netanyahu regime. This was a great and historic victory, but an incremental one; for Israel is once again captured by Netanyahu’s settler regime, Gaza lies in ruins and her people are starving to death as the world does nothing, and we must now begin once more the great work of forging a free society of equals wherein Israelis and Palestinians are fellow citizens under the same law for all, and in which theocratic tyranny and sectarian division is abandoned for a secular state of inclusion and diversity.
On this day in years past historic acts of solidarity were performed; the Freedom Flotilla which carried Greta Thunberg and her crewmates sailed to Gaza to break the blockade of humanitarian aid under the menace of spy drones and a closing Israeli attack fleet, as the March To Gaza prepared in Cairo to seize the gates of Rafah now barricaded by both Egypt and Israel beginning on the 13th, let us witness and remember such moments of valor, and let us unite in solidarity of action for the liberation of Palestine and Israel.
We must also here and in all lands where humans dwell balance the scales of justice and free ourselves from the shadows of our history, lay down our arms, throw open the gates of our borders, and in this benighted and derelict city which bears dual identities as Jerusalem and al Quds reimagine Israel and Palestine as a unified nation.
Are we not our brother’s keeper?
As written four years ago by Eresh Omar Jamalin in The Daily Star, “Today, June 5, marks the 53rd anniversary of the 1967 war between Israel and its Arab neighbours Egypt, Jordan and Syria. In the six days of conflict, Israel captured the Sinai and Gaza Strip from Egypt, the West Bank and East Jerusalem from Jordan, and the Syrian Golan Heights—all of which, except for the Sinai, it still illegally occupies.”
“The war itself may have lasted only six days, but the occupation that includes the remaining 22 percent of Palestinian land that was conquered by Israel during the war is now in its sixth decade. While Palestine’s freedom struggle has continued in many different forms, so has Israel’s brutal repression of Palestinians. On the scale of “morality”, this is “the greatest issue of our time”, as described by the great Nelson Mandela.”
And what has this terrible conquest brought? As Mehdi Hasan wrote in The Intercept in 2017; “Fifty long years of occupation; of dispossession and ethnic cleansing; of house demolitions and night curfews; of checkpoints, walls, and permits.
Fifty years of bombings and blockades; of air raids and night raids; of “targeted killings” and “human shields”; of tortured Palestinian kids.
Fifty years of racial discrimination and ethnic prejudice; of a “separate but unequal” two-tier justice system for Palestinians and Israelis; of military courts and “administrative detention.”
Fifty years of humiliation and subjugation; of pregnant Palestinian women giving birth at checkpoints; of Palestinian cancer patients denied access to radiation therapy; of Palestinian footballers prevented from reaching their matches.
Fifty years of pointless negotiations and failed peace plans: Allon, Rogers, Fahd, Fez, Reagan, Madrid, Oslo, Wye River, Camp David, Taba, Red Sea, Annapolis. What did they deliver for the occupied Palestinians? Aside from settlements, settlements, and more settlements?”
Let us Boycott, Divest, and Sanction the state of Israel until they return all Occupied Territories to their rightful owners, to whom they owe reparations not unlike those America owes the descendants of her former slaves whose labor created our nation’s wealth and power and the indigenous Native Americans we stole and conquered our nation from, and begin to heal the legacies of unequal power, theocratic nationalist terror, and racial injustice.
Let us escape the legacies of our history which we drag behind us like an invisible reptilian tail, and bring a transformative Reckoning for the systems of oppression which have entrapped us all.
5 يونيو 2025 سبعة وخمسون عامًا من الاحتلال وإرهاب الدولة الثيوقراطية وفاشيات الدم والإيمان والتربة الإسرائيلية: ذكرى سقوط القدس في حرب الأيام الستة عام 1967
في مثل هذا اليوم، بدأ عصر القوة والظلام قبل سبعة وخمسين عامًا، وهو أطول احتلال عسكري في العالم، مع سقوط القدس في أيدي الغزو الإسرائيلي؛ صدى قاتم لجريمة أخرى من جرائم إرهاب الدولة الثيوقراطية، نهاية حرب الأيام الستة في 10 يونيو، والتي تتقاسم العار مع أول إعدام لمحاكمات السحرة في سالم عام 1692 عندما تم شنق بريدجيت بيشوب.
ويستمر هذا الأمر حتى اليوم، حيث تظل دولة إسرائيل وكيلاً أمريكياً في هيمنتنا الإقليمية للقوة والامتيازات، وهي تهديد عدائي ومعادٍ للأجانب يؤمن أصولنا الاستراتيجية الأكثر أهمية للسيطرة الإمبريالية، أي النفط، لسيطرتنا على الوقود الأحفوري كمورد استراتيجي. يمنحنا السيطرة على كل شيء آخر، في كل مكان.
هذا هو السبب الحقيقي الذي يجعل إسرائيل قادرة على جعلنا متواطئين في الإبادة الجماعية واستخدام المجاعة وتدمير المستشفيات كأسلحة للحرب الشاملة كما صممها فرانكو وهتلر وتم اختبارها في غرنيكا، وأمريكا لا تفعل شيئا لإنهاء عهد الموت ولا تقديم حساب للتخلي عن حقوقنا الإنسانية العالمية.
إن اعتماد حضارتنا على النفط لا يهدد بقاء البشرية والأرض باعتبارها سفينة الحياة فحسب، بل إنه يشكل أيضاً الرافعة الكبرى للإمبريالية التي يستعبد بها البعض منا ويسيطرون على الجماهير العظيمة من الضعفاء والمحرومين.
إذا كان أولئك الذين تخدم حياتهم حياتنا مختلفون أيضًا عنا، من خلال تمثيل العرق أو الإيمان أو الأمة أو الأصل التاريخي، فهذا أفضل بكثير للمستفيدين من الطغيان الفاشي. عندما لا يوجد مثل هؤلاء الآخرين، يجب على الدولة أن تخلق البعض منهم، لأن الدولة تتجسد في العنف.
لقد تعلمت إسرائيل الدروس الخاطئة من النازيين؛ القوة لا تصنع الحق، والقوة ليست الشيء الوحيد الذي له قيمة، والقدرة على إخضاع الآخرين من خلال العنف والقوة والسيطرة لا تمنح السلطة ولا التفوق. في الواقع العكس هو الصحيح. الطغاة يحكمون بالخوف ويحكمون به، ويتم التضحية بالشرعية والسلطة من قبل أولئك الذين يستخدمون القوة، وأولئك الذين يريدون استعبادنا يقرون بأنهم لا يستطيعون البقاء على قيد الحياة مثل نظرائنا.
يحتفل الإسرائيليون اليوم باحتلال القدس باعتباره يوم العلم، مع كل تسليح الإيمان لخدمة السلطة والهوية الوطنية التي تنطوي عليها الأعلام، وتنتهك المساحات الفلسطينية والإسلامية لفرض الهيمنة من خلال الإرهاب بينما ترتكب الأصول التي يمكن إنكارها على غرار قمصان هتلر البنية جرائم. أعمال العنف والدمار بالتنسيق مع قوات العمليات السرية الإسرائيلية. وأنا هنا في القدس شاهدا على التاريخ ودرعا حيا للشعب مع الفدائيين وقوى التحرير في كل من فلسطين وإسرائيل.
يجب علينا أن نحرر فلسطين وإسرائيل من القبضة الحديدية لعقود من طغيان الدولة والإرهاب، والقمع الوحشي والغزو الإمبراطوري، وتزييف الشعوب من قبل أمة هي سراب من الأكاذيب والأوهام، والدعاية، وإعادة كتابة التاريخ، والإسكات والمحو. ضحاياه والبطولة الكاذبة للمجتمع العسكري الشرير والدولة الكليبتوقراطية.
خلال الانتفاضة الثالثة التي بدأت في 10 مايو 2021 بالدفاع عن الأقصى، كشفنا عن وحشية الاحتلال الإسرائيلي وقسوته، وأسقطنا الأوليغارشية المعادية للأجانب في نظام نتنياهو. وهذا نصر عظيم وتاريخي، ولكنه نصر تدريجي؛ والآن يبدأ العمل العظيم المتمثل في تشكيل مجتمع حر متساوٍ، حيث يصبح الإسرائيليون والفلسطينيون مواطنين زملاء بموجب نفس القانون للجميع، وحيث يتم التخلي عن الانقسام الطائفي من أجل الشمول والتنوع.
ويجب علينا أيضًا أن نوازن ميزان العدالة ونحرر أنفسنا من ظلال تاريخنا، ونلقي أسلحتنا، ونفتح أبواب حدودنا، ونعيد تصور إسرائيل وفلسطين كأمة موحدة.
ألسنا حارسين لأخينا؟
وكما كتب إيريش عمر جمالين قبل أربع سنوات في صحيفة ديلي ستار، “اليوم، 5 يونيو، يصادف الذكرى السنوية الثالثة والخمسين لحرب عام 1967 بين إسرائيل وجيرانها العرب مصر والأردن وسوريا. في الأيام الستة من الصراع، استولت إسرائيل على سيناء وقطاع غزة من مصر، والضفة الغربية والقدس الشرقية من الأردن، ومرتفعات الجولان السورية – وكلها، باستثناء سيناء، لا تزال تحتلها بشكل غير قانوني.
ربما استمرت الحرب نفسها ستة أيام فقط، لكن الاحتلال الذي يشمل الـ 22% المتبقية من الأراضي الفلسطينية التي احتلتها إسرائيل خلال الحرب أصبح الآن في عقده السادس. وبينما استمر نضال فلسطين من أجل الحرية بأشكال عديدة ومختلفة، كذلك استمر القمع الوحشي الذي تمارسه إسرائيل ضد الفلسطينيين. وعلى مقياس “الأخلاق” فهذه “أعظم قضية في عصرنا”، كما وصفها الزعيم العظيم نيلسون مانديلا.
وماذا جلب هذا الفتح الرهيب؟ وكما كتب مهدي حسن في موقع The Intercept عام 2017؛ «خمسون عامًا طويلًا من الاحتلال؛ ونزع الملكية والتطهير العرقي؛ وهدم المنازل وحظر التجول الليلي؛ من نقاط التفتيش والجدران و
سمح.
خمسون عاماً من التفجيرات والحصارات؛ والغارات الجوية والغارات الليلية. و”القتل المستهدف” و”الدروع البشرية”؛ من الاطفال الفلسطينيين المعذبين
خمسون عاماً من التمييز العنصري والتحيز العرقي؛ ونظام عدالة “منفصل ولكن غير متكافئ” من مستويين للفلسطينيين والإسرائيليين؛ المحاكم العسكرية و”الاعتقال الإداري”.
خمسون عاماً من الذل والقهر؛ والنساء الفلسطينيات الحوامل اللاتي يلدن عند نقاط التفتيش؛ من مرضى السرطان الفلسطينيين المحرومين من الحصول على العلاج الإشعاعي؛ منع لاعبي كرة القدم الفلسطينيين من الوصول إلى مبارياتهم.
خمسون عاماً من المفاوضات العبثية وخطط السلام الفاشلة: ألون، روجرز، فهد، فاس، ريغان، مدريد، أوسلو، واي ريفر، كامب ديفيد، طابا، البحر الأحمر، أنابوليس. ماذا قدموا للفلسطينيين المحتلين؟ غير المستوطنات، المستوطنات، ومزيد من المستوطنات؟”
دعونا نقاطع دولة إسرائيل ونجردها ونفرض العقوبات عليها حتى تعيد جميع الأراضي المحتلة إلى أصحابها الشرعيين، الذين يدينون لهم بتعويضات لا تختلف عن تلك التي تدين بها أمريكا لأحفاد عبيدها السابقين الذين خلقوا أمتنا والأمريكيين الأصليين. سرقوا أمتنا واحتلوها، وبدأوا في شفاء إرث القوة غير المتكافئة، والإرهاب القومي الثيوقراطي، والظلم العنصري.
دعونا نهرب من تراث تاريخنا الذي نسحبه خلفنا مثل ذيل زاحف غير مرئي، ونأتي بحساب تحويلي لأنظمة القمع التي أوقعتنا جميعًا في شركها.
Hebrew
5 ביוני 2025 חמישים ושבע שנות כיבוש, טרור מדינה תיאוקרטי ופשיזם ישראלי של דם, אמונה ואדמה: יום השנה לנפילת ירושלים במלחמת ששת הימים ב-1967
עידן של כוח וחושך החל ביום זה לפני חמישים ושבע שנים, הכיבוש הצבאי הארוך בעולם, עם נפילת אל קודס לכיבוש ישראלי; הד עגום לפשע אחר של טרור מדינתי תיאוקרטי, סיום מלחמת ששת הימים ב-10 ביוני תוך שיתוף לשון הרע עם ההוצאה להורג הראשונה של משפטי המכשפות בסאלם ב-1692 כשבריג’ט בישופ נתלה.
זה נמשך גם היום, כשמדינת ישראל נותרה נציגה אמריקאית בהגמוניה האזורית של כוח וזכות, איום לוחמני ושנאת זרים המבטיח את הנכס האסטרטגי החיוני ביותר שלנו של שליטה אימפריאלית, נפט, לשליטתנו בדלק מאובנים כמשאב אסטרטגי. נותן לנו שליטה על כל השאר, בכל מקום.
הנה הסיבה האמיתית לכך שישראל יכולה לגרום לנו להיות שותפים לרצח עם ושימוש ברעב והרס בתי חולים כנשק של מלחמה טוטאלית כפי שתכננו פרנקו והיטלר ונבדקו בגרניקה, ואמריקה לא עושה דבר כדי לסיים את שלטון המוות ולא להביא חשבון לנטישת זכויות האדם האוניברסליות שלנו.
ההסתמכות של הציוויליזציה שלנו על נפט לא רק מאיימת על הישרדותם של המין האנושי ושל כדור הארץ כארון חיים, אלא היא גם המנוף הגדול של האימפריאליזם שבאמצעותו חלקנו משעבדים ושולטים בהמונים הגדולים של חסרי הכוח והמנושלים.
אם אלה שחייהם משרתים את חיינו שונים גם מעצמנו, על ידי ייצוגים של גזע, אמונה ואומה או מוצא היסטורי, אז עדיף לזוכים של העריצות הפשיסטית. כאשר אין אחרים כאלה, המדינה חייבת ליצור חלק, שכן המדינה מגולמת באלימות.
ישראל למדה את הלקחים הלא נכונים מהנאצים; כוח אינו עושה נכון, כוח אינו הדבר היחיד שיש לו ערך, והיכולת להכניע אחרים באמצעות אלימות, כוח ושליטה אינה מעניקה לא סמכות ולא עליונות. למעשה ההפך הוא הנכון; עריצות הן שולטות על ידי פחד והן נשלטות על ידו, לגיטימציה וסמכות מוקרבות על ידי אלה שמשתמשים בכוח, ומי שישעבד אותנו מודים שהם לא יכולים לשרוד כשווים לנו.
היום הישראלים חוגגים את כיבוש ירושלים כיום הדגל, עם כל הנשק של האמונה בשירות לשלטון וזהות לאומית שדגלים מרמזים עליה, ומפרים את המרחבים הפלסטינים והאסלאמיים כדי לבסס דומיננטיות באמצעות טרור, בעוד שנכסים ניתנים להכחשה שעוצבו בדוגמת חולצות החום של היטלר מבצעים פשעים של אלימות והרס בתיאום עם כוחות מבצעים חשאיים ישראלים. אני כאן באל קודס כעד להיסטוריה וכמגן חי של העם, עם כוחות פדאיין ושחרור ברחבי פלסטין וישראל כאחד.
עלינו לשחרר הן את פלסטין והן את ישראל מאחיזת הברזל של עשרות שנים של עריצות מדינה וטרור, דיכוי אכזרי וכיבוש אימפריאלי, זיוף עמים על ידי אומה שהיא תעתוע של שקרים ואשליות, תעמולה, היסטוריה משוכתבת, השתקה ומחיקה. של קורבנותיה והגבורה השקרית של חברה צבאית מרושעת ומדינה קלפטוקרטית.
במהלך האינתיפאדה השלישית שהחלה ב-10 במאי 2021 עם הגנת אל אקצא, חשפנו את חוסר האנושיות והאכזריות של הכיבוש הישראלי, והפלנו את האוליגרכיה השונאת זרים של משטר נתניהו. זהו ניצחון גדול והיסטורי, אך מצטבר; לעת עתה מתחילה העבודה הגדולה של גיבוש חברה חופשית של שווים, שבה ישראלים ופלסטינים הם אזרחים עמיתים תחת אותו חוק לכולם, ובה חלוקה עדתית מוזנחת לשם הכלה וגיוון.
עלינו גם לאזן את מאזני הצדק ולהשתחרר מצללי ההיסטוריה שלנו, להניח את נשקינו, לפתוח את שערי גבולותינו, ולדמיין מחדש את ישראל ופלסטין כעם מאוחד.
האם איננו שומר אחינו?
כפי שכתב לפני ארבע שנים ערש עומר ג’מאלין ב”דיילי סטאר”, “היום, 5 ביוני, מלאו 53 שנים למלחמת 1967 בין ישראל לשכנותיה הערביות מצרים, ירדן וסוריה. בששת ימי הסכסוך כבשה ישראל את סיני ורצועת עזה ממצרים, את הגדה המערבית ומזרח ירושלים מירדן ואת רמת הגולן הסורית – את כולם, מלבד סיני, היא עדיין כובשת באופן בלתי חוקי”.
“המלחמה עצמה אולי נמשכה שישה ימים בלבד, אבל הכיבוש שכולל את 22 האחוזים הנותרים מהאדמה הפלסטינית שנכבשה על ידי ישראל במהלך המלחמה נמצא כעת בעשור השישי. בעוד שמאבק החופש של פלסטין נמשך בצורות רבות ושונות, כך גם הדיכוי האכזרי של ישראל את הפלסטינים. בקנה מידה של “מוסר”, זהו “הנושא הגדול ביותר של זמננו”, כפי שתואר על ידי נלסון מנדלה הגדול.
ומה הביא הכיבוש הנורא הזה? כפי שכתב מהדי חסן ב-The Intercept ב-2017; “חמישים שנות כיבוש; של נישול וטיהור אתני; של הריסות בתים ועוצר לילה; של מחסומים, חומות ו
היתרים.
חמישים שנה של הפצצות וחסימות; של התקפות אוויר ופשיטות לילה; של “הרג ממוקד” ו”מגן אנושי”; של ילדים פלסטינים מעונים.
חמישים שנה של אפליה גזעית ודעות קדומות אתניות; של מערכת משפט דו-שכבתית “נפרדת אך לא שוויונית” לפלסטינים ולישראלים; של בתי משפט צבאיים ו”מעצר מנהלי”.
חמישים שנה של השפלה והכנעה; של נשים פלסטיניות הרות שיולדות במחסומים; מחולי סרטן פלסטינים נמנעה גישה לטיפול בקרינה; של כדורגלנים פלסטינים נמנעו מלהגיע למשחקיהם.
חמישים שנה של משא ומתן חסר טעם ותוכניות שלום כושלות: אלון, רוג’רס, פאהד, פאס, רייגן, מדריד, אוסלו, נהר ווי, קמפ דיוויד, טאבה, ים סוף, אנאפוליס. מה הם סיפקו לפלסטינים הכבושים? חוץ מהתנחלויות, התנחלויות ועוד התנחלויות?”
הבה נחרים, נסלק וסנקציות על מדינת ישראל עד שהם יחזירו את כל השטחים הכבושים לבעליהם החוקיים, להם הם חייבים פיצויים לא שונים מאלה שאמריקה חייבת לצאצאי עבדיה לשעבר שהעבודה יצרה את האומה שלנו ואת האינדיאנים הילידים שאנו גנבו וכבשו את האומה שלנו, והתחילו לרפא את המורשת של כוח לא שוויוני, טרור לאומני תיאוקרטי ואי צדק גזעני.
הבה נמלט מהמורשת של ההיסטוריה שלנו שאנו גוררים מאחורינו כמו זנב זוחל בלתי נראה, ונביא חשבון נפש מהפך למערכות הדיכוי שלכדו את כולנו.
When Israel speaks to me in my dreams as if the voice of history were that of one human being, it wears not the face of an iconic survivor of the Holocaust and liberator of humankind from the existential threats of tyranny and terror and the Wagnerian Ring of fear, power, and force which it once may have, but of the character of Martin Chatwin in the series The Magicians, a victim of monstrous abuse who by seizure of power became himself a monster.
He has a line which like a Zen riddle enfolds and typifies what for myself is the primary question of how to become human under imposed conditions of struggle which require the use of force in resistance, where the use of social force is always ambiguous, dehumanizing, and obeys Newton’s Third Law of Motion as bidirectional forces of reaction which create their own antithesis. “You know, when I was a boy, a man who was meant to care for me bent me over his desk and had me over and over every time I was alone with him. It helps me understand a truth. You’re powerful or you’re weak.”
Here is the original lie of the tyrant and the fascist in the apologetics and self-justification of power; the lie that only power has meaning, that there is no good or evil. How we use power is of equal importance as who holds it. Fear and force are a primary means of human exchange, but not the only means; love, membership, and belonging are as important. The great question which democracy attempts to answer is how to balance the rights and needs of individuals so that none may infringe upon another’s.
It’s a line which captures perfectly the inherent contradictions of the Wagnerian Ring of fear, power, and force as an origin of evil; for the use of social force is subversive of its own values. Yet the imposed conditions of revolutionary struggle often require violence, and until the gods of law and order have been cast down from their thrones I must agree with the famous dictum of Sartre in his 1948 play Dirty Hands, quoted by Frantz Fanon in his 1960 speech Why We Use Violence, and made immortal by Malcolm X; “by any means necessary.”
As written by Walter Rodney in The Groundings with my Brothers; “We were told that violence in itself is evil, and that, whatever the cause, it is unjustified morally. By what standard of morality can the violence used by a slave to break his chains be considered the same as the violence of a slave master? By what standards can we equate the violence of blacks who have been oppressed, suppressed, depressed and repressed for four centuries with the violence of white fascists. Violence aimed at the recovery of human dignity and at equality cannot be judged by the same yardstick as violence aimed at maintenance of discrimination and oppression.”
And here is the passage he references from Leon Trotsky in Their Morals and Ours: The Class Foundations of Moral Practice; “A slave-owner who through cunning and violence shackles a slave in chains, and a slave who through cunning or violence breaks the chains – let not the contemptible eunuchs tell us that they are equals before a court of morality!”
Yet in reflection I think of those great figures who have been both heroes of liberation and villains of tyranny; Napoleon, Washington, Stalin, Mao, Ortega, Mugabe, the list is a near endless litany of woes and failures of vision wherein Brave New Worlds became hells and carceral states. In evidence I offer the states they founded; Imperial France, America, the Soviet Union, the Chinese Communist Party, and above all the state of Israel, a dream of refuge forged in the terror of the Holocaust whose victims learned the wrong lessons from the Nazis and assumed their role in the Occupation of Palestine. David Ben-Gurion was by any reasonable interpretation the Messiah, for he won Israel as a place of refuge and belonging after centuries of Exile and the Jewish peoples of the whole world being claimed by no state since the fall of al-Andalus in 1492; but this was little consolation for those who died beneath the tracks of his tanks. The dangers of Idealism are very real; but so are the dangers of submission to authority and the complicity of silence in the face of evil.
I am a hunter of fascists, and mine is a hunter’s morality. For me there is a simple test for the use of force; who holds power? And a simple test for whose side to champion; who is suffering at whose hands?
During the many happy years in which I taught Forensics at Sonoma Valley High School, I began each new year on the first day of class with a demonstration I called Becoming a Fulcrum; placing an object on my desk with the worlds “This is a fulcrum.” Then setting an oblong object on top of that, “It balances a lever. When your parents ask you what you’re learning in Forensics class, tell them you’re learning to become a fulcrum, and change the balance of power in the world.”
It remains a reasonable mission statement in life, and I place my life in the balance with all those whom Frantz Fanon named The Wretched of the Earth; the powerless and the dispossessed, the silenced and the erased.
We who hunt monsters must remember always Nietzsche’s warning in Beyond Good and Evil; “He who fights monsters should be careful lest he thereby become a monster. And if thou gaze long into an abyss, the abyss gazes back into thee.”
In the end all that matters is what we do with our fear, and how we use our power.
As I wrote in my post of May 29 2021, Palestine and Israel: State of the Peace; A fragile peace holds for now in the volatile, chaotic, and rapidly changing relationships between Palestine and Israel, and between these partners in the imaginations of America and the international community. It is an uneasy dance of identity, memory, and history performed to the lyrical songs of narratives of victimization and endless litanies of woe, songs which seduce and shape us to the service of power and authority.
Before the stage of the world and the witness of history, we can see here in real time the processes and consequences of divisions of exclusionary otherness and hierarchies of elite hegemonies of wealth, power, and privilege as primary informing, motivating, and shaping forces of human being, meaning, and value.
For those of us who participated on May 10 2021 and in the nineteen days of battle which followed not in the defense of al Aqsa, a thing of grandeur fit for the death of heroes, but in defense of the families at prayer which Israel attacked and the unarmed women and children hunted through the maze of a derelict antiquity, disembodied screams in a land of fear and darkness, the Third Intifada was born on that night as a hope beyond the brokenness of the world and the flaws of our humanity for reimagination, transformation, the redemptive power of love to heal the divisions of exclusionary otherness and the pathology of our disconnectedness, and the limitless possibilities of becoming human.
What is the state of the peace? How we answer this question hinges on implicit value judgements and becomes a Rashomon Gate of relative truths, and a measure of our character. In this as in many things, I recall Monet’s description of the meaning of his art as a form of metaphysics and investigation into the soul of humankind; “Man has two eyes through which he sees the world; one looks outward, but the other looks inward, and it is the juxtaposition of these two images which creates the world we see.”
So our question becomes, what does this look like from the perspectives of its partners, Palestine, Israel, and America?
America vacillates with Joe Biden on the cusp of a vast and horrific realization; that we have for over seventy years been the sponsors of tyranny and state terror, and responsibility for the endless litany of woes which have shaped the peoples of Palestine are shared by all of us and by our proxy state of Israel. It parallels our national reckoning with the legacies of slavery and our systemic racial inequalities and injustices which awaken with the Black Lives Matter protests, like our reckoning with Patriarchy and sexual terror in the #metoo movement, and with the consequences of capitalism for our extinction in the Green New Deal of our champions Alexandria Ocasio-Cortez and Bernie Sanders and the global ecological movement led by the Pythian visionary Greta Thunberg.
An awakening and tidal change whose full consequences and potential for the reimagination and transformation of humankind are incalculable, our political, ecological-material, sexual, and racial social justice movements represent a total civilizational shift and a revolution in universal human rights which will one day utterly change and renew our ideas of human being, meaning, and value.
Francis Fukuyama was wrong when he predicted that we live at the end of history; we live at the beginning of a new history. But he was exactly right when he diagnosed its principles of operation in The End of History and the Last Man; “It was the slave’s continuing desire for recognition that was the motor which propelled history forward, not the idle complacency and unchanging self-identity of the master.”
I hope we are at the beginnings of becoming human. I fear that our historical legacies may become traps, falsifications, assimilative and colonizing narratives wherein tyrannies of authorized identities may steal our souls. This is the problem of the Hobgoblin’s broken mirror in Anderson’s The Snow Queen; we are lost in a world of distorted images, captured echoes, and illusions. This, too, we must resist.
Israel is caught in the jaws of its history, held captive by Netanyahu’s regime of kleptocratic fascisms of blood, faith, and soil, but also a victim which has become a dark mirror of her abuser. Israel has learned the wrong lessons from the Nazis; fear, power, and force are not the only things which have meaning and are real, nor do we live in a world wherein love is without redemptive power.
In his massive campaign of ethnic cleansing and repression of dissent, and in his diplomacy of terror and negotiations by missile fire, Netanyahu plays to his own alt-right constituents as their figurehead. But he may have miscalculated international reactions; he has been provoked into exposing the true nature of the Occupation, and the White Hat conferred by narratives of historical victimization is slipping.
The Third Intifada has accomplished its goals of changing the narrative, fracturing American support for Israeli militarism and advancing support for Boycott, Divestiture, and Sanction, moving a decades old issue to center stage in our elections and political life, and timed to the vote on the massive arms deal now in Congress. Thus for the American Front of the Intifada; in the Israeli Front we have also shifted the narrative toward delegitmation of the Netanyahu regime in support of the democracy and peace movements of the people of Israel, of the Occupation, and of the ideology of Zionism. At least, those were my goals in the wake of our defense of the people of Palestine at al Aqsa.
Others among the defenders of Palestine have their own plans and objectives; certainly Hamas emerged as the clear victor of the struggle, having seized authority from the Fatah government of Palestine through active defense of its people, and rendering the elections Abbas refuses to call irrelevant. Hamas has delegitimized the Palestinian Authority, and stained its partnership with the Israeli government as collaboration, while the Third Intifada, waged by Hamas but also dozens of other factions, special forces from a number of allied governments, and madmen like myself, has called into question the idea of the Two State Solution.
Of Hamas and of all revolutionaries I say this; Any who stand between the tyranny and state terror of conquest, enslavement, and death, and the lives of innocents are heroes and champions of our humanity. The particulars are irrelevant.
Are we not our brother’s keepers?
There is a path forward beyond the dichotomous paradigm of a dual identity; abandon the Two State Solution and reimagine and transform Israel and Palestine as a united nation under secular law and designed to safeguard equality and universal human rights.
America’s enormous financial and military sponsorship of the state of Israel provides a very big lever with which to change the balance of power. I advocate Boycott, Divestiture, and Sanction of the state of Israel when it means peace and demilitarization; we must fund and shape ourselves to constructive and not destructive ends, to love rather than hate and to hope rather than fear.
Build democracy in Israel and we also build justice and equality for its minorities, exactly as in America. I believe we must liberate the peoples of Israel from a fascist regime of blood, faith, and soil, for the beneficiaries of state terror and tyranny are also subjugated by it. This is the great internal contradiction of authoritarian power as fascism; it is a system which dehumanizes and instrumentalizes even those in whose name it perpetrates its crimes against humanity as a strategy of authorization and the manufacture of consent, and why it must inevitably consume itself.
As Israel prepares its Final Solution to the problem of Palestine, America does nothing. Nothing to stop crimes against humanity, and everything to provide the criminals with arms and other support. We bear responsibility for these crimes with our proxies in Israel.
The people who lived near the Nazi death camps claimed they knew nothing of the Holocaust, nothing about the vast rain of human ash which blanketed their towns and stained them with its silent crimes. But we know. How shall we answer, when we knew and did nothing?
The Magicians: Fear, Power, Force, the Origins of Evil and the Carceral State as Embodied Violence
A History of the Third Intifada, a retrospective of my writing
May 9 2026 Tomorrow’s Anniversary of the Third Intifada of 2021, Now Ongoing In the Tenth Theatre of World War Three Which Contains and Supersedes the Gaza War, in Palestine, Lebanon, Iran, and the Middle East
29 مايو 2026 أصول الشر في الخوف والقوة والقوة: أسئلة وجودية في ظل الإبادة الجماعية الإسرائيلية للفلسطينيين بينما لا يفعل العالم شيئًا لإسكات أمطار الموت
عندما تتحدث إلي إسرائيل في أحلامي كما لو كان صوت التاريخ صوت إنسان واحد ، فإنها لا ترتدي وجه أحد الناجين الأيقونيين من المحرقة ومحرر البشرية من التهديدات الوجودية للاستبداد والإرهاب وحلقة واغنريان. الخوف والقوة والقوة التي قد تكون موجودة في السابق ، ولكن من شخصية مارتن شاتوين في سلسلة The Magicians ، ضحية الإساءة الوحشية التي أصبحت من خلال الاستيلاء على السلطة وحشًا.
لديه سطر مثل لغز زن يطوى ويشير إلى ما هو السؤال الأساسي بالنسبة لي كيف أصبح إنسانًا في ظل ظروف كفاح مفروضة تتطلب استخدام القوة في المقاومة ، حيث يكون استخدام القوة الاجتماعية دائمًا غامضًا ، وغير إنساني ، ويطيع قانون نيوتن الثالث للحركة كقوى رد فعل ثنائية الاتجاه تخلق نقيضًا خاصًا بها. “كما تعلم ، عندما كنت صبيًا ، قام الرجل الذي كان من المفترض أن يعتني بي بثني على مكتبه وجعلني مرارًا وتكرارًا في كل مرة كنت وحدي معه. إنها تساعدني على فهم الحقيقة. أنت قوي أو ضعيف “.
هذه هي الكذبة الأصلية للطاغية والفاشي في الدفاع عن السلطة والتبرير الذاتي ؛ الكذبة القائلة بأن القوة وحدها لها معنى ، أنه لا يوجد خير أو شر. إن كيفية استخدامنا للقوة لها نفس أهمية من يحتفظ بها. الخوف والقوة هما وسيلتان أساسيتان للتبادل البشري ، لكنهما ليسا الوسيلة الوحيدة ؛ الحب والعضوية والانتماء لا تقل أهمية. السؤال الكبير الذي تحاول الديمقراطية الإجابة عنه هو كيفية الموازنة بين حقوق واحتياجات الأفراد بحيث لا يتعدى أحد على حقوق الآخرين.
إنه الخط الذي يلتقط تمامًا التناقضات المتأصلة في حلقة واغنري من الخوف والقوة والقوة كأصل للشر ؛ لأن استخدام القوة الاجتماعية هو تخريب لقيمها الخاصة. ومع ذلك ، غالبًا ما تتطلب الشروط المفروضة للنضال الثوري العنف ، وحتى يتم التخلص من آلهة القانون والنظام من عروشهم ، يجب أن أتفق مع القول المأثور الشهير لسارتر في مسرحيته الأيدي القذرة عام 1948 ، التي اقتبسها فرانتز فانون في خطابه عام 1960 لماذا نستخدم العنف ، وجعلنا مالكولم إكس خالدة ؛ “بأي وسيلة ضرورية.”
كما كتبه والتر رودني في The Groundings مع إخوتي ؛ لقد قيل لنا أن العنف في حد ذاته شرير ، وأنه مهما كان السبب ، فهو غير مبرر أخلاقيا. بأي معيار أخلاقي يمكن اعتبار العنف الذي يستخدمه العبد لكسر قيوده هو نفسه عنف سيد العبيد؟ بأي معايير يمكننا أن نساوي عنف السود الذين تعرضوا للقمع والقمع والاكتئاب والقمع لأربعة قرون بعنف الفاشيين البيض. لا يمكن الحكم على العنف الذي يهدف إلى استعادة الكرامة الإنسانية وتحقيق المساواة بنفس المعيار الذي يحكم عليه العنف الذي يهدف إلى الحفاظ على التمييز والقمع “.
وهذا هو المقطع الذي يشير إليه من ليون تروتسكي في أخلاقهم وأخلاقنا: الأسس الطبقية للممارسة الأخلاقية ؛ “مالك العبيد الذي يقيد عبدًا بالسلاسل من خلال المكر والعنف ، والعبد الذي يكسر القيود عن طريق الماكرة أو العنف – دعنا لا يخبرنا الخصيان الحقير أنهم متساوون أمام محكمة الأخلاق!”
ومع ذلك ، أفكر في التفكير في أولئك الشخصيات العظيمة الذين كانوا أبطال التحرير وأشرار الاستبداد. نابليون ، واشنطن ، ستالين ، ماو ، القائمة هي عبارة عن سلسلة لا نهاية لها من الويلات وإخفاقات الرؤية حيث أصبحت عوالم جديدة شجاعة جحيماً وحالات جسدية. بالدليل أقدم الدول التي أسسوها ؛ الإمبراطورية الفرنسية ، أمريكا ، الاتحاد السوفيتي ، الحزب الشيوعي الصيني ، وقبل كل شيء دولة إسرائيل ، حلم ملجأ مزور في رعب الهولوكوست الذي تعلم ضحاياه الدروس الخاطئة من النازيين واضطلعوا بدورهم في احتلال فلسطين. كان ديفيد بن غوريون ، بأي تفسير معقول ، هو المسيح ، لأنه فاز بإسرائيل كمكان للجوء والانتماء بعد قرون من المنفى ولم تطالب دولة اليهود بأي دولة منذ سقوط الأندلس عام 1492 ؛ لكن هذا لم يكن عزاءًا لمن ماتوا تحت آثار دباباته. إن مخاطر المثالية حقيقية للغاية. ولكن كذلك هي مخاطر الخضوع للسلطة والتواطؤ في الصمت في مواجهة الشر.
أنا صياد للفاشيين ، وأخلاقي صياد. بالنسبة لي هناك اختبار بسيط لاستخدام القوة. من يملك السلطة؟
خلال السنوات العديدة السعيدة التي قمت فيها بتدريس الطب الشرعي في مدرسة سونوما فالي الثانوية ، بدأت كل عام جديد في اليوم الأول من الفصل بعرض أسميه “أن تصبح نقطة انطلاق”. وضع شيء على مكتبي مع العالمين “هذه نقطة ارتكاز”. ثم وضع جسم مستطيل فوق ذلك ، “إنه يوازن ذراعًا. عندما يسألك والداك عما تتعلمه في فصل الطب الشرعي ، أخبرهم أنك تتعلم أن تصبح نقطة ارتكاز وتغيير ميزان القوى في العالم “.
يبقى بيان مهمة معقولاً في الحياة ، وأنا أضع حياتي في الميزان مع كل أولئك الذين فرانتس فانون نا
29 مايو 2021 فلسطين وإسرائيل: دولة السلام
يصمد السلام الهش في الوقت الحالي في العلاقات المتقلبة والفوضوية والمتغيرة بسرعة بين فلسطين وإسرائيل ، وبين هؤلاء الشركاء في تصورات أمريكا والمجتمع الدولي. إنها رقصة مضطربة للهوية والذاكرة والتاريخ تؤدى على الأغاني الغنائية لروايات الضحية ، الأغاني التي تغرينا وتشكلنا لخدمة السلطة والسلطة.
قبل مرحلة العالم وشهادة التاريخ ، يمكننا أن نرى هنا في الوقت الفعلي عمليات وعواقب انقسامات الآخر الإقصائي والتسلسل الهرمي لنخبة الهيمنة في الثروة والسلطة والامتياز باعتبارها قوى إعلام وتحفيز وتشكيل أساسية لـ الإنسان والمعنى والقيمة.
لأولئك منا الذين شاركوا في 10 مايو ليس في الدفاع عن الأقصى ، شيء من العظمة يصلح لموت الأبطال ، ولكن دفاعا عن العائلات في الصلاة التي هاجمتها إسرائيل والنساء والأطفال العزل الذين اصطادوا في متاهة من العصور القديمة المهجورة ، صرخات بلا جسد في أرض الخوف والظلام ، ولدت الانتفاضة الثالثة في تلك الليلة كأمل يتجاوز كسر العالم وعيوب إنسانيتنا من أجل إعادة التخيل ، والتحول ، والقوة التعويضية للحب للشفاء. الانقسامات حول الآخر الإقصائي وعلم أمراض انفصالنا ، والإمكانيات اللامحدودة لأن نصبح بشرًا.
ما هي حالة السلام؟ كيف نجيب على هذا السؤال يتوقف على الأحكام القيمية الضمنية ويصبح بوابة راشومون للحقائق النسبية ، ومقياس لشخصيتنا. في هذا كما هو الحال في العديد من الأشياء ، أتذكر وصف مونيه لمعنى فنه كشكل من أشكال الميتافيزيقيا والبحث في روح البشرية ؛ “للإنسان عينان يرى العالم من خلالها. أحدهما ينظر إلى الخارج ، والآخر ينظر إلى الداخل ، وهذا التقاء هاتين الصورتين هو الذي يخلق العالم الذي نراه “.
لذا يصبح سؤالنا كيف يبدو هذا من وجهة نظر شركائها فلسطين وإسرائيل وأمريكا؟
أمريكا تتأرجح مع جو بايدن على أعتاب إدراك واسع ومروع. بأننا لأكثر من سبعين عامًا كنا رعاة للاستبداد وإرهاب الدولة ، وأن المسؤولية عن سلسلة المشاكل اللامتناهية التي شكلت شعوب فلسطين نتقاسمها جميعًا ودولة إسرائيل بالوكالة. إنه يوازي حسابنا القومي مع إرث العبودية وعدم المساواة العرقية والظلم النظامي الذي استيقظ مع احتجاجات حياة السود مهمة ، مثل حسابنا مع البطريركية والإرهاب الجنسي في حركة #metoo ، ونتيجة للرأسمالية لانقراضنا في الصفقة الخضراء الجديدة والحركة البيئية العالمية بقيادة صاحبة الرؤية غريتا ثونبرج.
تغيير الصحوة والمد والجزر الذي لا تُحصى عواقبه الكاملة وإمكاناته لإعادة تخيل البشرية وتغييرها ، وتمثل حركات العدالة الاجتماعية السياسية والبيئية والمادية والجنسية والعرقية تحولًا حضاريًا كليًا وثورة في حقوق الإنسان العالمية والتي ستمثل يومًا ما تغيير وتجديد أفكارنا عن الإنسان والمعنى والقيمة.
كان فرانسيس فوكوياما مخطئًا عندما توقع أننا نعيش في نهاية التاريخ. نحن نعيش في بداية تاريخ جديد. لكنه كان محقًا تمامًا عندما شخَّص مبادئ عملها في كتابه “نهاية التاريخ والرجل الأخير”. “كانت رغبة العبد المستمرة في الاعتراف هي المحرك الذي دفع التاريخ إلى الأمام ، وليس التهاون العاطل والهوية الذاتية التي لا تتغير للسيد.”
آمل أن نكون في بدايات أن نصبح بشرًا. أخشى أن يتحول إرثنا التاريخي إلى أفخاخ وتزييف وروايات استيعابية واستعمارية قد تسرق فيها طغيان الهويات المرخصة أرواحنا. هذه هي مشكلة مرآة Hobgoblin المكسورة في Anderson’s The Snow Queen ؛ نحن ضائعون في عالم من الصور المشوهة والأصداء الملتقطة والأوهام. هذا أيضًا ، يجب أن نقاوم.
إسرائيل عالقة في فكي تاريخها ، أسيرة نظام نتنياهو للفاشية الفاسدة من الدم والإيمان والأرض ، ولكنها أيضًا ضحية أصبحت مرآة قاتمة لمن أساء معاملتها. لقد تعلمت إسرائيل الدروس الخاطئة من النازيين. الخوف والقوة والقوة ليست الأشياء الوحيدة التي لها معنى ، ولا نعيش في عالم يكون فيه الحب بدون قوة فدائية.
في حملته الواسعة للتطهير العرقي وقمع المعارضة ، وفي دبلوماسيته للإرهاب والمفاوضات بإطلاق الصواريخ ، يلعب نتنياهو مع ناخبيه من اليمين المتطرف كرئيس صوري لهم. لكنه ربما أخطأ في تقدير ردود الفعل الدولية. لقد تم استفزازه لفضح الطبيعة الحقيقية للاحتلال ، والقبعة البيضاء التي تمنحها روايات الإيذاء التاريخي آخذة في الانزلاق.
لقد أنجزت الانتفاضة الثالثة أهدافها المتمثلة في تغيير السرد ، وكسر الدعم الأمريكي للعسكرة الإسرائيلية ، وتعزيز الدعم للمقاطعة ، وسحب الاستثمارات ، والعقوبات ، ونقل قضية عمرها عقود إلى مركز الصدارة ، وتوقيتها للتصويت على صفقة الأسلحة الضخمة الآن في الكونجرس. على الأقل هذه كانت أهدافي في أعقاب دفاعنا عن شعب فلسطين في الأقصى.
آخرون من المدافعين عن فلسطين لديهم خططهم وأهدافهم ؛ بالتأكيد ظهرت حماس منتصراً واضحاً في النضال ، بعد أن استولت على السلطة من حكومة فتح في فلسطين من خلال الدفاع الفعال عن شعبها ، وجعل الانتخابات يرفض عباس وصفها بأنها غير ذات صلة. لقد قامت حماس بنزع الشرعية عن السلطة الفلسطينية ، ولطخت شراكتها مع الحكومة الإسرائيلية على أنها تعاون ، في حين أن الانتفاضة الثالثة ، التي تشنها حماس وكذلك العشرات من الفصائل الأخرى ، والقوات الخاصة من عدد من الحكومات الحليفة ، والمجانين مثلي ، قد دعت إلى يشكك في فكرة حل الدولتين.
أقول هذا عن حماس وجميع الثوار. إن من يقف بين الاستبداد وإرهاب الدولة من الغزو والاستعباد والموت وحياة الأبرياء هو أبطال وأبطال إنسانيتنا. التفاصيل ليست ذات صلة.
ألسنا حفظة أخينا؟
هناك طريق إلى الأمام يتجاوز النموذج الثنائي التفرع للهوية المزدوجة. التخلي عن حل الدولتين وإعادة تصور وتحويل إسرائيل وفلسطين كدولة موحدة في ظل القانون العلماني ومصممة لحماية المساواة وحقوق الإنسان العالمية.
توفر رعاية أمريكا المالية والعسكرية الهائلة لدولة إسرائيل رافعة كبيرة لتغيير ميزان القوى. أنا أؤيد حركة مقاطعة إسرائيل BDS عندما تعني السلام ونزع السلاح. يجب أن نمول أنفسنا ونشكل أنفسنا لغايات بناءة وليست هدَّامة ، وللحب بدلاً من الكراهية والأمل بدلاً من الخوف.
نبني الديمقراطية في إسرائيل ونبني العدل والمساواة لأقلياتها ، تمامًا كما في أمريكا. أعتقد أنه يجب تحرير شعب إسرائيل من نظام فاشي من الدم والإيمان والتراب ، لأن المستفيدين من إرهاب الدولة والطغيان يخضعون له أيضًا. هذا هو التناقض الداخلي الكبير للسلطة الاستبدادية مثل الفاشية. إنه نظام يجرد من الإنسانية ويستغل حتى أولئك الذين يرتكبون جرائمهم ضد الإنسانية باسمهم كاستراتيجية للترخيص وصنع الموافقة ، ولماذا يجب أن يستهلك نفسه حتما.
بينما تستعد إسرائيل لحلها النهائي لمشكلة فلسطين ، فإن أمريكا لا تفعل شيئًا. لا شيء لوقف الجرائم ضد الإنسانية ، وكل شيء لتزويد المجرمين بالسلاح وأنواع الدعم الأخرى. نحن نتحمل المسؤولية عن هذه الجرائم مع وكلائنا في إسرائيل.
ادعى الأشخاص الذين عاشوا بالقرب من معسكرات الموت النازية أنهم لا يعرفون شيئًا عن الهولوكوست ، ولا شيء عن المطر الغزير من الرماد البشري الذي غطى مدنهم وصبغهم بجرائمه الصامتة. لكننا نعلم. كيف نجيب ونحن نعلم ولم نفعل شيئا؟
Hebrew
29 במאי 2026 מקורות הרוע בפחד, כוח וכוח: שאלות קיומיות בצל רצח העם הישראלי של הפלסטינים, מכיוון שהעולם לא עושה דבר כדי להשתיק את גשם המוות
כשישראל מדברת אליי בחלומות כאילו קול ההיסטוריה היה קולו של בן אדם אחד, היא לא עונדת פנים של ניצול איקוני של השואה ומשחרר המין האנושי מהאיומים הקיומיים של עריצות וטרור ומהטבעת הווגנרית של פחד, כוח וכוח שהיו לו פעם, אבל של דמותו של מרטין צ’טווין בסדרת הקוסמים, קורבן להתעללות מפלצתית שבאמצעות תפיסת השלטון הפך בעצמו למפלצת.
יש לו קו שכמו חידת זן עוטפת ומאפיינת את מה שאצל עצמי היא השאלה העיקרית כיצד להפוך לאנושי בתנאי מאבק כפויים הדורשים שימוש בכוח בהתנגדות, כאשר השימוש בכוח חברתי הוא תמיד מעורפל, דה-הומניזציה, ומציית לחוק התנועה השלישי של ניוטון ככוחות תגובה דו-כיווניים שיוצרים אנטיתזה משלהם. “אתה יודע, כשהייתי ילד, אדם שנועד לטפל בי כופף אותי מעל השולחן שלו וקיבל אותי שוב ושוב בכל פעם הייתי לבד איתו. זה עוזר לי להבין אמת. אתה חזק או שאתה חלש.”
הנה השקר המקורי של העריץ והפשיסט באפולוגטיקה ובהצדקה העצמית של הכוח; השקר שרק לכוח יש משמעות, שאין טוב או רע. אופן השימוש בכוח הוא בעל חשיבות שווה למי שמחזיק בו. פחד וכוח הם אמצעי עיקרי להחלפה אנושית, אך לא האמצעי היחיד; אהבה, חברות ושייכות חשובים לא פחות. השאלה הגדולה שעליה מנסה הדמוקרטיה לענות היא כיצד ניתן לאזן בין הזכויות והצרכים של יחידים כך שאף אחד לא יפגע בזכויות של אחר.
זהו קו אשר לוכד בצורה מושלמת את הסתירות הטבועות בטבעת הוואגנרית של פחד, כוח וכוח כמקור הרוע; שכן השימוש בכוח חברתי הוא חתרני לערכיו שלו. עם זאת, התנאים המוטלים של מאבק מהפכני מצריכים לעתים קרובות אלימות, ועד שאלי החוק והסדר יופלו מכסאותיהם, אני חייב להסכים עם הכתבה המפורסמת של סארטר במחזהו “ידיים מלוכלכות” מ-1948, שצוטט על ידי פרנץ פאנון בנאומו מ-1960. למה אנחנו משתמשים באלימות, והפכו לאלמוות על ידי מלקולם אקס; “בכל דרך אפשרית.”
כפי שכתב וולטר רודני ב-The Groundings with my Brothers; “אמרו לנו שאלימות כשלעצמה היא רוע, ושתהא הסיבה אשר תהיה, היא לא מוצדקת מבחינה מוסרית. לפי איזה סטנדרט של מוסר יכולה האלימות שבה משתמש עבד כדי לשבור את שלשלאותיו להיחשב זהה לאלימות של אדון עבדים? לפי אילו אמות מידה נוכל להשוות את האלימות של שחורים שדוכאו, מדוכאים, מדוכאים ומדוכאים במשך ארבע מאות שנים עם אלימותם של פשיסטים לבנים. לא ניתן לשפוט אלימות שמטרתה החזרת כבוד האדם ושוויון לפי אותו קנה מידה כמו אלימות שמטרתה לשמור על אפליה ודיכוי”.
והנה הקטע שאליו הוא מתייחס מפי ליאון טרוצקי ב-Their Morals and Ours: The Class Foundations of Moral Practice; “בעל עבדים שבאמצעות ערמומיות ואלימות כובל עבד בשלשלאות, ועבד שבאמצעות ערמומיות או אלימות שובר את השלשלאות – שלא יגידו לנו הסריסים הבזויים שהם שווים בפני בית דין של מוסר!”
אולם בהשתקפות אני חושב על אותן דמויות גדולות שהיו גם גיבורי שחרור וגם נבלי עריצות; נפוליאון, וושינגטון, סטאלין, מאו, הרשימה היא אוסף כמעט אינסופי של צרות וכישלונות ראייה שבהם עולמות חדשים אמיצים הפכו לגיהנום ולמדינות קרסראליות. לראיה אני מציע למדינות שהקימו; צרפת האימפריאלית, אמריקה, ברית המועצות, המפלגה הקומוניסטית הסינית, ומעל לכל מדינת ישראל, חלום מקלט שנרקם באימת השואה שקורבנותיו למדו את הלקחים הלא נכונים מהנאצים ונטלו על עצמם את תפקידם בכיבוש פלשתינה. דוד בן-גוריון היה לפי כל פרשנות סבירה המשיח, שכן הוא זכה בישראל כמקום מקלט ושייכות לאחר מאות שנים של גלות והעמיים היהודיים בכל העולם שנתבעו על ידי שום מדינה מאז נפילת אל-אנדלוס ב-1492; אבל זו הייתה נחמה קטנה לאלה שמתו מתחת לפסי הטנקים שלו. הסכנות של האידיאליזם הן אמיתיות מאוד; אבל כך גם הסכנות שבכניעה לסמכות ובשותפות השתיקה מול הרוע.
אני צייד של פשיסטים, ושלי הוא מוסר של צייד. מבחינתי יש מבחן פשוט לשימוש בכוח; מי מחזיק בכוח
במהלך השנים המאושרות הרבות שבהן לימדתי זיהוי פלילי בתיכון עמק סונומה, התחלתי כל שנה חדשה ביום הראשון לשיעור בהדגמה שקראתי לה להיות נקודת משען; הנחת חפץ על שולחני עם עולמות “זהו נקודת משען.” ואז להציב עצם מוארך על זה, “זה מאזן מנוף. כשההורים שלך שואלים אותך מה אתה לומד בשיעור זיהוי פלילי, אמור להם שאתה לומד להפוך לנקודת משען ולשנות את מאזן הכוחות בעולם”.
זה נשאר הצהרת משימה סבירה בחיים, ואני מעמיד את חיי באיזון עם כל אלה שפרנץ פאנון נא
med עלובי כדור הארץ; חסרי הכוח והמנושלים, המושתקים והמחוקים.
כל מי שצד מפלצות חייב לזכור תמיד את האזהרה של ניטשה במעבר לטוב ולרע; “מי שנלחם במפלצות צריך להיזהר שלא יהפוך בכך למפלצת. ואם אתה מביט ארוכות לתוך תהום, התהום תביט בך בחזרה.”
בסופו של דבר כל מה שחשוב הוא מה אנחנו עושים עם הפחד שלנו, ואיך
To delegitimize a state and seize power is simple when its authorities are willing to demonize themselves. This great truth has once again been demonstrated by the settler regime of Netanyahu and his loathsome conspiracy of genocide of the Palestinians, which the International Criminal Court has one year ago charged equally with Hamas as war criminals.
And now with the Global Sumud Flotilla Atrocity Israel’s mask has well and truly slipped. Mission accomplished, comrades, and my most sincere congratulations on the success of this provocation and your heroism in exposing the true nature of Israeli tyranny and terror.
Regardless of what happens materially as a consequence of this ruling of a year ago, it remains a pinnacle achievement of our idea of civilization and our universal human rights, and this we must celebrate until the end of humankind, which this event has possibly made no longer inevitable, if we stop the genocide and conquest of Palestine, bring regime change to Israel, and her war criminals to justice.
In collaborating with Hamas and others in the Black Saturday tragedy to create a casus belli for the imperial conquest and dominion of Palestine and the ethnic cleansing and genocide of her peoples, the Netanyahu regime and the state of Israel have transgressed the boundaries of the human and of civilization and have painted a target on all Jewish peoples throughout the world, in whose name they claim to speak and act as a strategy of their subjugation to the state, and on all Americans as well because our nation for over seventy years has sponsored Israeli tyranny and terror and now both Biden and the Democratic Party and Trump and the Republican Party have made us complicit in genocide as our taxes buy the deaths of children.
We must never accept the enemy’s terms of engagement; the first rule of Resistance is that everything the enemy says is a lie. These past days we are confronted with a horrible example of accepting the enemy’s terms, in this case Netanyahu’s lie that to be Jewish is identical with being a member of the Zionist state; the random murders of Israeli diplomats in Washington D.C. by a man who knew only that they were visiting a Jewish museum. They could have been any one of us; this was a hate crime, not a political act or one of liberation struggle, though the chain of causes reaches back to the orders of Netanyahu.
Kill a man because he is a Jew, a Muslim, because of the color of his skin, nationality, language, or any other kind of identity yet undreamed, and to this I will say; Never Again!
I will gladly die on the steps of a synagogue to defend its people, exactly the same as I chose to do at Al Aqsa to defend Islamic families at prayer from the attack in 2021 by Israel Defense Forces operating with settler militia terrorists.
To make an idea about a kind of person is an act of violence.
I warned as the Gaza War began in the wake of Black Saturday that if America sends warships to Israel to help in her conquest of Palestine rather than humanitarian aid, America loses and our enemies win.
Today I wish to revisit that moment, and interrogate whether or not something of our humanity can be clawed back from the darkness.
As I wrote in my post of October 11 2023, Palestine Versus Israel Round Ad Nauseum In An Endless Litany of Woes, Atrocities, and Horrors;
Forward: to my comrades in the Palestinian Resistance:
Hello everyone;
I have some thoughts on the recent events in Gaza, Gaza where I have fought and lost someone I loved, and actions by Hamas whom I have fought alongside and count as my brothers in revolutionary struggle; actions of October 7 or Black Saturday which include the taking of hostages and murder of families, war crimes which have made peace impossible in the near future and have delegitimized the cause of liberation of Palestine by making it ambiguous with dehumanization and atrocities. Such is the nature of power, and of fear weaponized in service to power.
This now is my Resistance in the cause of the peoples of Palestine and Israel, a people divided by history and sectarian theocratic terror; I question the origins and motives of such actions, which trade a tactical goal of demonstrating that Netanyahu’s alt-right monsters cannot deliver the security by which they subjugate Israel, for a strategic one of legitimacy, and will not only weld American support to the tyrant but grant him permission and immunity for the Final Solution of the Palestinian problem he has long dreamed of.
How can we salvage something of our humanity from this?
Herein I invite question, and dreams of a better future than we have the past.
Thank you for hearing me.
Hamas has brought the Chaos to the American Empire and disrupted the legitimation of Israel by the Arab American Alliance versus the Imperial Dominion of Iran, and in reaction to the relentless genocide of the Palestinians by the state of Israel now captured by Netanyahu and his alt right band of thieves.
Here now is the fulcrum of change and reckoning for seventy years of Israeli state terror and imperial conquest in an amoral and loathsome apartheid regime which inverts the values of its founding by becoming the death camps its citizens escaped, and betrays the hope and ideal of a refuge from hate and sectarian division as a reflection of the Nazis from whom they have internalized oppression as fascisms of blood, faith, and soil.
Hamas has shattered all of this, potentially, with the myth of state surveillance and control as useful and effective means of subjugation of the slave castes of any state, and the myth of the invincibility and supremacy of Israeli intelligence and military hegemony of which it is a figure of the might of carceral states, tyrannies, and empires, and the calculated reprisals by Israel which will follow are designed by Hamas in this provocation to delegitimize Israel and fracture the solidarity of her allies and collaborators in terror, of which America remains the principal sponsor and villain.
So many of the reactions to this tragedy both here among my friends and in the news media seem baffled, caught in the forks of a classic dilemma in which our heroes and our villains trade places, for in this stunning slave rebellion wherein the victims of genocide and erasure have attacked their masters, the Wretched of the Earth with whom we might normally empathize have violated two of our most cherished moral values and rules of conduct; they are not defending but attacking, which makes justifications for war and the use of social force irrelevant though this ahistorical interpretation of events ignores seventy years of oppression and authorizes the conqueror by classifying the liberation struggle of their victims as terrorism, an argument we can therefore nullify as pro Israeli misdirection and the apologetics of power, and a second and far more serious point; Hamas has taken hostages and killed civilians including children, war crimes which violate our universal human rights and place the perpetrators beyond all laws and all limits.
A friend has written an apology for statements born of compassion which might be confused with support of Israel as a state rather than as a people, a distinction which makes all the difference; and to this I have written the following reply:
There are no good guys in this story, just a people divided by history brutalizing each other with a savagery that threatens our humanity itself. I have fought in Gaza and lost someone there, and from my witness of history I say there is only one kind of truth which does not become a Rashomon Gate when faith is weaponized in service to power by those who would enslave us, and this is true of both sides in this or any war; Who is bleeding? Who is suffering? Who requires acts of grace and mercy?
Not who merits compassion, for often there are no innocent, and as Shaw teaches us in Pygmalion with the iconic speech of Alfred Doolittle this places a moral burden on victims which is unjust; merely who is suffering and needs our help, in this moment, always the only time we have.
Solidarity of action, resistance, and liberation struggle all come after this; Tikkun Olam, a Jewish concept of reparative justice and praxis or the action of values, which I often describe as healing the flaws of our humanity and the brokenness of the world.
You have nothing to apologize for; states work very hard to confuse and conflate legitimation of the state with those in whose name it claims to act, using narratives of victimization, for who wears the white hat is a hero and beyond question. All states do this, for it is the nature of power to become centralized as force and control. Among the true horrors of identity politics is awakening to realize that one is the beneficiary of a genocide, of slavery, of patriarchy, of unequal power in any form.
So we are lost in Atherton’s Wilderness of Mirrors; lies, illusions, rewritten histories, falsification. But it is my fate to question all things, and many of them do not bear the test of unbelief.
Always pay attention to the man behind the curtain.
In this case I question the origins and motives of a blitzkreig which demonstrates the vulnerability of Israel, a tactical objective, at the cost of strategic goals; the immediate results include unifying global support of Israel and dividing the crucial solidarity between the anti-Netanyahu democracy and peace movements within Israel from the liberation struggle of their slave caste, the Palestinians, which was until this disruptive event in the process of becoming one united nation.
Cui Bono? Neither Palestinians nor Israelis, though in the imperial totalitarian state of Israel and its fascisms of blood, faith, and soil they share a common enemy. Netanyahu and his regime benefit, though his promise of security for the people of Israel has been proven illusory and the feared Israeli intelligence and military a paper tiger as Hamas intended; whether this weakens or strengthens his hand is yet to be seen.
Security is an illusion, one convenient for tyrants in the manufacture of consent to be subjugated. In this area of liberation struggle the victory of Hamas in breaching the Wall has been an unambiguous good.
Bring down the Wall, all the walls. Not only the walls of our borders and prisons, checkpoints and bantustans, concentration camps and slave pens, and systems of surveillance, force, and control, but the walls of ideas between peoples most of all. In the long run, only this will bring us peace and a United Humankind.
To make an idea about a kind of people is an act of violence.
No matter where you begin with divisions of belonging and exclusionary otherness, you always end up at the gates of Auschwitz.
Why, O Israel, reproduce the conditions of your historic trauma as the prison guards, with others cast in your former role? Why, when we could be guarantors of each other’s universal human rights in a free society of equals?
Why must we be each other’s jailors, and not each other’s liberators?
Let us emerge from the legacies of our history, and create ourselves anew.
What happens next?
Disruptive and polarizing events often confront us with a choice; who is your white hat and who your black hat in this story? Whose play will you back when they enter the arena at high noon? We will begin to become human when we free ourselves of this tyranny of good and evil, so vulnerable to the lies and misdirection of those who would enslave us and who claim to speak and act in our name, especially in theocracies. For as Voltaire wrote; “Those who can make us believe absurdities can make us commit atrocities”. Gott Mitt Uns; it is the most terrible battlecry, for it authorizes anything.
Today the empire begins to strike back, as Biden declares that America will stand with Israel, with the state in exacting revenge through conquest and not her people in freeing the hostages mind you, in the abominable reprisals Netanyahu promises, having been handed by his enemies immunity and sanction for the Final Solution to the Palestinian Problem he has so long dreamed of. Both this immediate trigger event of Total War as a doctrine created by Hitler and Franco and tested at Guernica and the conditions which created it are consequences of American complicity, for we as a nation have failed to enact the Boycott, Divest, and Sanction policies against Israeli state terror and tyranny which might have prevented it, and if we are to be liberators and not conquerors we must at minimum now pressure Israel to lift the Blockade of Gaza and recognize Hamas as its legitimate government. Let us send humanitarian aid, not armies.
If we send warships to help Israel conquer Palestine, and not humanitarian aid to the Palestinians, America loses and our enemies win.
Netanyahu and Biden have declared intentions to answer force and fear with greater force and fear, as Israel accepts the offer of the moral equivalence of terror by her partner in this dance, Hamas. This will bring not lesser but greater terror, not democracy and a free society of equals but the centralization of power to totalitarian states of force and control. From the perspective of Israel and America or of any state, this is the true purpose of external threats.
As my father once said; “Politics is the art of fear, and fear is the basis of human exchange. Fear is an untrustworthy servant and a terrible master; so, whose instrument will it be?”
Of the recursive forces of fear, power, and force which are the true origin of evil and of its forms as violence, war, and police states, I say to you this one true thing; fear and force cannot answer fear and force. Only love can do this, and the redemptive power of love can free us from the Wagnerian Ring of Power, from falsification, commodification, and dehumanization.
Why are we each others jailors, and not each others liberators?
As written by Andre Damon in the International Committee of the Fourth International’s World Socialist Web Site, in an article entitled International Criminal Court prosecutor charges Netanyahu with “murder” and “extermination” of civilians; “On Monday, the chief prosecutor of the International Criminal Court applied for arrest warrants for Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu and Defense Minister Yoav Gallant.
ICC prosecutor Karim Khan accused the Israeli leaders of presiding over the “murder” and “extermination” of Palestinians, as part of a “common plan to use starvation as a method of war and other acts of violence against the Gazan civilian population as a means to … collectively punish the civilian population of Gaza.”
In announcing the charges, the prosecutor accused Netanyahu and Gallant of “the following war crimes and crimes against humanity”: “Starvation of civilians as a method of warfare as a war crime”; “Wilfully causing great suffering, or serious injury to body or health … or cruel treatment as a war crime”; “Willful killing … or murder as a war crime”; “Extermination and/or murder … including in the context of deaths caused by starvation.”
The prosecutor declared, “We submit that the crimes against humanity charged were committed as part of a widespread and systematic attack against the Palestinian civilian population pursuant to State policy. These crimes, in our assessment, continue to this day.”
In addition to Netanyahu and Gallant, Khan also applied for arrest warrants against leaders of Hamas, which no doubt reflects pressure from the capitalist governments and supporters of Israel. However, the main political significance of the request for warrants is clear: The state of Israel is a criminal regime.
The charges fully vindicate the global mass protests that have erupted over the past seven months, which have been subject to vicious slander from the ruling class and the media. Protesters have been beaten, arrested and accused of “antisemitism” for denouncing and seeking to halt one of the greatest war crimes of the modern period.
Responding to the charges, Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu declared, “With what audacity do you dare to compare the monsters of Hamas to the soldiers of the IDF, the most moral army in the world?”
This “most moral army in the world” has destroyed the majority of houses, schools and hospitals in Gaza, alongside every single university. Its leaders have referred to Gaza’s civilian population as “animals,” declaring, “There will be no electricity, no food, no fuel,” and asserting their intent to carry out collective punishment against an “entire nation.”
Indeed, it is the “most moral army” since Hitler’s Wehrmacht.
The Biden administration responded with its own furious denunciation of the ICC prosecutor’s charges. In a statement, Biden declared:
The ICC prosecutor’s application for arrest warrants against Israeli leaders is outrageous. And let me be clear: whatever this prosecutor might imply, there is no equivalence—none—between Israel and Hamas. We will always stand with Israel against threats to its security.
Indeed, there is no equivalence. The Palestinians are living under horrifying conditions of oppression and illegal occupation by Israel. Even if one were to draw an equal sign between the oppressor, Israel, and the oppressed, the Palestininans, Israel has killed 40 Gazans for every Israeli killed in the October 7 attacks.
Biden’s condemnation of the International Criminal Court came less than 24 hours after he spoke at Morehouse College in Georgia, where he declared, “I’ve called for … an immediate ceasefire to stop the fighting.”
But Biden’s response to the prosecutor’s indictment makes it clear that his criticisms of the Netanyahu government are cynical exercises in damage control, aimed at facilitating and enabling the Gaza genocide.
The Biden administration’s efforts to refute the prosecutor’s indictment consist of one absurdity after another.
“The United States has been clear since well before the current conflict that the ICC has no jurisdiction over this matter,” declared State Department spokesman Matthew Miller.
This is not true. In 2021, the International Criminal Court ruled that “the Court can exercise its criminal jurisdiction in the Situation in the State of Palestine,” including both Gaza and the West Bank, following the adoption of the Rome Statute by Palestine in 2015.
Notably, the White House supported ICC proceedings against Russian President Vladimir Putin over the Ukraine war, despite the fact that neither Ukraine nor Russia was a signatory of the Rome Statute, the treaty that established the ICC.
When pressed to answer who does have jurisdiction to say whether Israel is committing war crimes, Miller absurdly replied, “Israel.” That is, the criminals should adjudicate whether or not they are guilty of the crime.
Miller declared that the indictment “could jeopardize ongoing efforts to reach a ceasefire agreement that would get hostages out of Gaza and surge humanitarian assistance.” But Hamas has already accepted the terms proposed by the United States for the release of hostages in exchange for a ceasefire, terms that were rejected by Israel.
Biden was joined by leading officials in both the Democratic and Republican parties in denouncing the prosecutor’s actions. Republican House Speaker Mike Johnson threatened to sanction the International Criminal Court, which would itself be a violation of international law.
Aside from defending Israel, the response of US officials expresses the acknowledgement that they are guilty of aiding and supporting all the crimes the prosecutor detailed. Johnson stated this concern explicitly, warning, “If the ICC is allowed to threaten Israeli leaders, ours could be next.”
Indeed, the entire political establishment in the United States, Johnson and Biden included, stands guilty of financing, arming and politically justifying a genocide.
In concluding the indictment, the prosecutor declared:
“If we do not demonstrate our willingness to apply the law equally, if it is seen as being applied selectively, we will be creating the conditions for its collapse …”
This state of affairs is not a distant hypothetical, but an actual fact. The imperialist powers murder and torture all over the world with impunity. They act as a law unto themselves, defying international law at every turn.
While the ICC certainly carries moral weight, it will have no effect on the policies of the imperialist governments. It has been nearly five months since the International Court of Justice ordered Israel to stop killing and starving Palestinian civilians. Since that time, tens of thousands of Palestinians have been murdered, and the entire population has been denied food, water and medical care.
Workers and young people should have no illusions in the United Nations or any other bourgeois institutions of international law to stop the Gaza genocide.
That can only happen through the mass mobilization of the working class, together with young people all over the world, taking the lead in the fight against Zionism, imperialism and the capitalist system.”
As written by Ivana Kottasová and Madalena Araujo for CNN, in an article entitled Exclusive interview: ICC prosecutor seeks arrest warrants against Sinwar and Netanyahu for war crimes over October 7 and Gaza; “The International Criminal Court is seeking arrest warrants for Hamas leader in Gaza Yahya Sinwar and Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu on charges of war crimes and crimes against humanity over the October 7 attacks on Israel and the subsequent war in Gaza, the court’s prosecutor Karim Khan told CNN’s Christiane Amanpour in an exclusive interview on Monday.
Khan said the ICC’s prosecution team is also seeking warrants for Israel’s Defense Minister Yoav Gallant, as well as two other top Hamas leaders — Mohammed Diab Ibrahim al-Masri, the leader of the Al Qassem Brigades who is better known as Mohammed Deif, and Ismail Haniyeh, Hamas’ political leader.
The move against the Israeli politicians mark the first time the ICC has targeted the top leader of a close ally of the United States. The decision puts Netanyahu in the company of the Russian President Vladimir Putin, for whom the ICC issued an arrest warrant over Moscow’s war on Ukraine, and the Libyan strongman Moammar Gadhafi, who was facing an arrest warrant from the ICC for alleged crimes against humanity at the time of his capture and killing in October 2011.
By applying for the arrest warrants against Israeli and Hamas leaders in the same action, Khan’s office risks attracting criticism that it places a terror organization and an elected government on an equivalent footing.
A panel of ICC judges will now consider Khan’s application for the arrest warrants.
Khan said the charges against Sinwar, Haniyeh and al-Masri include “extermination, murder, taking of hostages, rape and sexual assault in detention.”
“The world was shocked on the 7th of October when people were ripped from their bedrooms, from their homes, from the different kibbutzim in Israel,” Khan told Amanpour, adding that “people have suffered enormously.”
Hamas-led militants killed around 1,200 people across several locations in southern Israel on October 7 and took some 250 hostages into Gaza. Many of the hostages are still being held in Gaza – Khan told Amanpour this meant crimes continued to be committed against “so many innocent Israelis … that are held hostage by Hamas and families that are waiting for their return.”
Khan told Amanpour his team has a “variety of evidence” to support the application for arrest warrants against Sinwar, Haniyeh and al-Masri, including authenticated video footage and photographs from the attacks as well as evidence from eyewitnesses and survivors.
Khan said Israel had “every right and indeed an obligation to get hostages back, but you must do so by complying with the law.”
Responding to the announcement by Khan, Hamas said in a statement that it “strongly condemns the attempts of the ICC Prosecutor to equate victims with aggressors by issuing arrest warrants against a number of Palestinian resistance leaders without legal basis.”
“Hamas calls on the ICC Prosecutor to issue arrest warrants against all war criminals among the occupation leaders, officers, and soldiers who participated in crimes against the Palestinian people, and demands the cancellation of all arrest warrants issued against Palestinian resistance leaders,” the group added.
‘Nobody is above the law’
The charges against Netanyahu and Gallant include “causing extermination, causing starvation as a method of war, including the denial of humanitarian relief supplies, deliberately targeting civilians in conflict,” Khan told Amanpour.
“The fact that Hamas fighters need water doesn’t justify denying water from all the civilian population of Gaza,” he added.
More than 35,500 Palestinians have been killed and more than 79,000 wounded in Gaza since October 7, the Ministry of Health in Gaza said on Monday. CNN cannot independently verify the figures.
Netanyahu called the decision “a political outrage.”
“They will not deter us and we will continue in the war until the hostages are released and Hamas is destroyed,” he said at a meeting of the parliamentary group of his Likud party.
Other Israeli officials echoed his sentiments. Benny Gantz, a member Israel’s war cabinet, criticized Khan’s decision immediately after it was announced, saying that Israel was fighting “with one of the strictest moral codes in history, while complying with international law and boasting a robust independent judiciary.”
“Drawing parallels between the leaders of a democratic country determined to defend itself from despicable terror to leaders of a blood-thirsty terror organisation is a deep distortion of justice and blatant moral bankruptcy,” he said, adding that the decision by the prosecutors “is in itself a crime of historic proportion to be remembered for generation.”
The leader of the opposition, Yair Lapid, said the application for the arrest warrents was “a complete moral failure.”
“We cannot accept the outrageous comparison between Netanyahu and Sinwar … We will not remain silent,” he said.
Israel’s President Isaac Herzog called it “beyond outrageous.”
When reports surfaced last month that the ICC chief prosecutor was considering this course of action, Netanyahu said that any ICC arrest warrants against senior Israeli government and military officials “would be an outrage of historic proportions,” and that Israel “has an independent legal system that rigorously investigates all violations of the law.”
Asked by Amanpour about the comments made by Netanyahu, Khan said: “Nobody is above the law.”
He said that if Israel disagrees with the ICC, “they are free, notwithstanding their objections to jurisdiction, to raise a challenge before the judges of the court and that’s what I advise them to do.”
Israel and the United States are not members of the ICC. However, the ICC claims to have jurisdiction over Gaza, East Jerusalem and the West Bank after Palestinian leaders formally agreed to be bound by the court’s founding principles in 2015.
The ICC announcement on Monday is separate from the case that is currently being heard by the the International Court of Justice (ICJ) over an accusation from South Africa that Israel was committing genocide in its war against Hamas following the October 7 attacks.
While the ICJ considers cases that involve countries and nations, and the ICC is a criminal court, which brings cases against individuals for war crimes or crimes against humanity.
Monday’s announcement is not the first time that the ICC acted in relation to Israel. In March 2021, Khan’s office launched an investigation into possible crimes committed in the Palestinian territories since June 2014 in Gaza and the West Bank.
Located in The Hague, Netherlands, and created by a treaty called the Rome Statute first brought before the United Nations, the ICC operates independently. Most countries – 124 of them – are parties to the treaty, but there are notable exceptions, including Israel, the US and Russia.
That means that if the court grants Khan’s application and issues arrest warrants for the five men, any country that is a member would have to arrest them and extradite them to The Hague.
Under the rules of the court, all signatories of the Rome Statute have the obligation to cooperate fully with its decisions. This would make it extremely difficult for Netanyahu and Gallant to travel internationally, including to many countries that are among Israel’s closest allies – including Germany and the United Kingdom.
Sinwar, Haniyeh and al-Masri have been officially designated as global terrorists by the US, meaning they are under travel bans, asset freezes and sanctions. The US, the UK, Japan, Canada as well as the European Union and others have designated Hamas as a terror group and imposed sanctions on its leaders.”
Passing strange that Hamas always sounds like the voice of reason when their words are placed side by side with those of the state of Israel, is it not?
As written by Jo-Ann Mort in The Guardian, in an article entitled The ICC arrest request is a fire alarm for Israel. Will it take heed? This is a moment of extreme crisis for Israel. Resorting to calling the ruling ‘antisemitic’, as Netanyahu did, won’t cut it; “ Regardless of what the final international criminal court decision will be, Israel has entered a new era regarding its relations with its western allies, including the United States. The actions it takes against the Palestinians will no longer go unaccounted for.
This situation was accelerated by the war with Hamas. But the reality is that the international reckoning would have come regardless. That’s because a 57-year occupation of the Palestinian people without a just resolution, coupled with a fascistic, racist government led by the prime minister, Benjamin Netanyahu – and reinforced by the far-right settler leaders Bezalel Smotrich, the finance minister, and the homeland security minister, Itamar Ben-Gvir – cannot play without consequences in polite global company.
It’s remarkable that on the same day as the ICC announcement of a request for arrest warrants for Netanyahu and the defense minister, Yoav Gallant, the Netanyahu government made a move, yet again, to undermine Israeli democracy. The ink on the ICC statement was not even dry before the Israeli communications minister, Shlomo Karhi, a lightweight known to toady to his boss whenever possible, seized reporting equipment from the Associated Press, claiming that it had ignored warnings and was providing news feeds to the now banished Al Jazeera. (He was forced to reverse his decision the same day after fierce US opposition.)
In addition to agreeing to shutter Al Jazeera with the creation of a new Israeli media law (whose legitimacy is being challenged in the Israeli courts), Karhi knows no limits. He has also attempted to dismantle Kan, the Israeli public media outlet, because his boss finds it unsuitable to his personal interests. So far, on that count, he has failed.
Similarly, at the same time that the Netanyahu government raged against the ICC dictate, it allowed renegade thugs to attack trucks on route to Gaza with necessary and urgent food supplies. This has been an ongoing issue in Israel. Netanyahu has refused to halt the raiding of supply trucks by an organized group of rightwing activists, actually aligned politically with Ben-Gvir, the minister in charge of policing, who have taken policy into their own hands by destroying food supplies traveling inside Israel en route to Gaza.
I don’t believe that Israel has a policy of starving Gazans, nor do I believe that Israel – even under this extreme government – and Hamas should be weighed equally. But I can certainly see why some, including the ICC, would accuse Israel of promoting a policy of starvation inside Gaza, based on statements by Gallant, who pronounced at the war’s beginning that he planned for a “complete siege of Gaza”.
The Israeli government must forcibly defend the transfer of needed food supplies.
A competent prime minister – let alone a prime minister who wants to be seen by global allies as responsible, upright and moral – would insist and ensure that these convoys be protected. But then, again, an upright prime minister also wouldn’t continue to allow Ben-Gvir to be part of his government, let alone appoint him in the first place.
Words and actions have consequences.
This is the same government that attempted a judicial coup before October 7 and continues to seek out ways to neuter the Israeli judiciary – one of the mainstays of Israel’s weakened democracy that, at the very least, has provided a backstop against global actions precisely like the ICC action. In the recent past, global institutions and outside nations have been assured that Israel’s high court would override any extreme Israeli government actions.
This is an Israeli government that allows Jewish settlers in the occupied territories in the West Bank to run rampant over civilian Palestinian populations
But not with this government. Instead, one of its key ministers just attended a gathering in Spain of European fascist parties promoting their philosophy to coincide with the upcoming European Union elections, led by well-known personalities such as the Hungarian prime minister, Viktor Orbán and the far-right French leader Marine Le Pen, neither a purveyor of a democratic world order or believers in international human rights.
This is an Israeli government that allows Jewish settlers in the occupied Palestinian territories in the West Bank to run rampant over civilian Palestinian populations, destroying crops and property, and endangering innocent civilians, as its government hoards more funds for the settlers, hands out guns to untrained civilians, and refuses to adhere to agreements already signed by Israel to uphold funding and other agreements with the Palestinian Authority.
Meanwhile, even Benny Gantz, considered the realist in the current Israeli war cabinet and a potential rival prime ministerial candidate to Netanyahu, refused to acknowledge the legitimacy of the Palestinian Authority in the ultimatum that he just delivered to Netanyahu about leaving his party’s temporary place in the current Israeli government. He wants Netanyahu to meet certain demands, including formulating a real plan to return the hostages and a day-after scenario for Gaza. But where is the realism in the vision or the demands that will fend off international actions or resolve the existential issue of the occupation? The world is tired of waiting for Israel to offer a credible plan for Gaza – or the West Bank. More nations are announcing that they will recognize an independent Palestinian state.
Any mention of a day after must include the issue of Palestinian freedom. Anyone who has watched the thickening of the Israeli occupation for the past nearly six decades, knew it was just a matter of time before some awful darkness would descend between Israelis and Palestinians to force the hand of the occupation. Clearly, the hideous actions by Hamas of 7 October were not envisioned by almost anyone as the catalyst for where we are today. But here we are.
There must be a strengthening of the Palestinian Authority, and a genuine peace process. Without this, Israel will continue to drift away from the democracy so many Israelis value, desire – and need.
This is a moment of extreme crisis – and the ICC ruling is a fire alarm. Resorting to calling the ruling “antisemitic”, as some Israeli officials – including Netanyahu –have, won’t cut it. Whether the ICC was right or wrong, we have arrived at a moment from which there is no turning back. No one who cares about the future of Israel can stand on the sidelines.”
Tear Down the Wall, by Pink Floyd
Shooting of Israeli embassy staffers underscores US ‘era of violent populism’
23 مايو 2024 المحكمة الجنائية الدولية تتهم قادة إسرائيل وحماس بالتساوي بارتكاب جرائم ضد الإنسانية في حرب غزة
إن نزع الشرعية عن دولة ما والاستيلاء على السلطة أمر بسيط عندما تكون سلطاتها على استعداد لشيطنة نفسها. وقد تجلت هذه الحقيقة العظيمة مرة أخرى من خلال نظام نتنياهو الاستيطاني ومؤامرته البغيضة للإبادة الجماعية للفلسطينيين، والتي اتهمتها المحكمة الجنائية الدولية حماس على قدم المساواة بمجرمي الحرب.
وبغض النظر عما يحدث نتيجة لهذا الحكم، فإنه يظل إنجازًا كبيرًا لفكرتنا عن الحضارة وحقوقنا الإنسانية العالمية، ويجب علينا أن نحتفل بهذا حتى نهاية البشرية، والتي لم يعد هذا الحدث حتميًا بسببها.
لقد حذرت عندما بدأت حرب غزة في أعقاب يوم السبت الأسود من أنه إذا أرسلت أمريكا سفناً حربية إلى إسرائيل لمساعدتها في غزو فلسطين بدلاً من المساعدات الإنسانية، فإن أمريكا تخسر ويفوز أعداؤنا.
أود اليوم أن أعود إلى تلك اللحظة وأتساءل عما إذا كان من الممكن استعادة شيء من إنسانيتنا من الظلام أم لا.
وكما كتبت في رسالتي بتاريخ 11 تشرين الأول/أكتوبر 2023، “فلسطين مقابل إسرائيل في جولة إعلانية عن الغثيان في سلسلة لا نهاية لها من الويلات والفظائع والأهوال؛
وإلى الأمام: إلى رفاقي في المقاومة الفلسطينية:
أهلا بالجميع؛
لدي بعض الأفكار حول الأحداث الأخيرة في غزة، حيث قاتلت وخسرت شخصًا أحببته، وأعمال حماس التي حاربت إلى جانبها وأعتبرها إخوتي في النضال الثوري؛ أعمال 7 أكتوبر أو السبت الأسود والتي تشمل أخذ الرهائن وقتل العائلات، وجرائم الحرب التي جعلت السلام مستحيلاً في المستقبل القريب ونزعت الشرعية عن قضية تحرير فلسطين بجعلها غامضة بالتجريد من الإنسانية والفظائع. هذه هي طبيعة القوة، والخوف الذي يُستخدم كسلاح في خدمة السلطة.
هذه هي الآن مقاومتي من أجل قضية شعبي فلسطين وإسرائيل، شعب قسمه التاريخ والإرهاب الطائفي الثيوقراطي. إنني أتساءل عن أصول ودوافع مثل هذه الأعمال، التي تتاجر بهدف تكتيكي يتمثل في إظهار أن وحوش نتنياهو اليمينية البديلة لا تستطيع توفير الأمن الذي يخضعون به إسرائيل، مقابل هدف استراتيجي للشرعية، ولن يقتصر الأمر على حشد الدعم الأمريكي للطاغية. لكن امنحه الإذن والحصانة للحل النهائي للمشكلة الفلسطينية التي طالما حلم بها.
فكيف يمكننا إنقاذ شيء من إنسانيتنا من هذا؟
وهنا أدعو للتساؤل والأحلام بمستقبل أفضل مما كان لدينا في الماضي.
أشكر لكم لسماع لي.
لقد جلبت حماس الفوضى إلى الإمبراطورية الأمريكية وعطلت شرعية إسرائيل من قبل التحالف العربي الأمريكي ضد السيطرة الإمبراطورية الإيرانية، وكرد فعل على الإبادة الجماعية التي لا هوادة فيها للفلسطينيين على يد دولة إسرائيل التي يسيطر عليها الآن نتنياهو ويمينه البديل. عصابة من اللصوص.
هنا الآن نقطة ارتكاز التغيير والمحاسبة لسبعين عامًا من إرهاب الدولة الإسرائيلية والغزو الإمبراطوري في ظل نظام فصل عنصري غير أخلاقي ومثير للاشمئزاز، والذي يقلب قيم تأسيسها من خلال أن يصبح معسكرات الموت التي هرب منها مواطنوها، ويخون الأمل والمثل الأعلى لدولة إسرائيلية. اللجوء من الكراهية والانقسام الطائفي باعتباره انعكاسًا للنازيين الذين استوعبوا القمع منهم كفاشيات دم وإيمان وتراب.
ربما حطمت حماس كل هذا من خلال أسطورة مراقبة الدولة وسيطرتها كوسيلة مفيدة وفعالة لإخضاع طبقات العبيد في أي دولة، وأسطورة مناعة وتفوق المخابرات الإسرائيلية وهيمنتها العسكرية التي تمثلها. إن هذا الاستفزاز الذي يجسد قوة الدول الاستبدادية والإمبراطوريات، والأعمال الانتقامية المحسوبة من قبل إسرائيل والتي ستتبعها، صممته حماس في هذا الاستفزاز لنزع الشرعية عن إسرائيل وكسر تضامن حلفائها والمتعاونين معها في الإرهاب، والذي تظل أمريكا تمثله. الراعي الرئيسي والشرير.
الكثير من ردود الفعل على هذه المأساة هنا بين أصدقائي وفي وسائل الإعلام تبدو محيرة، عالقة في معضلة كلاسيكية يتبادل فيها أبطالنا وأشرارنا الأماكن، لأنه في تمرد العبيد المذهل هذا حيث ضحايا الإبادة الجماعية والمحو هاجم أسيادهم، معذبو الأرض الذين قد نتعاطف معهم عادة، انتهكوا اثنتين من أعز قيمنا الأخلاقية وقواعد السلوك؛ إنهم لا يدافعون بل يهاجمون، مما يجعل مبررات الحرب واستخدام القوة الاجتماعية غير ذات صلة على الرغم من أن هذا التفسير غير التاريخي للأحداث يتجاهل سبعين عامًا من القمع ويسمح للمحتل بتصنيف النضال التحرري لضحاياه على أنه إرهاب، وهي حجة يمكننا بالتالي وإبطال التضليل المؤيد لإسرائيل والدفاع عن السلطة، ونقطة ثانية وأكثر خطورة بكثير؛ لقد احتجزت حماس رهائن وقتلت مدنيين، بما في ذلك الأطفال، وهي جرائم حرب تنتهك حقوقنا الإنسانية العالمية وتضع مرتكبيها خارج نطاق كل القوانين
جميع الحدود.
لقد كتب أحد الأصدقاء اعتذارًا عن تصريحات نابعة من الرحمة والتي يمكن الخلط بينها وبين دعم إسرائيل كدولة وليس كشعب، وهو تمييز يحدث فرقًا كبيرًا؛ وعلى هذا كتبت الرد التالي:
لا يوجد أشخاص أخيار في هذه القصة، بل مجرد شعب قسمه التاريخ ويتعامل مع بعضهم البعض بوحشية تهدد إنسانيتنا نفسها. لقد قاتلت في غزة وخسرت شخصًا هناك، ومن خلال شهادتي التاريخية أقول إن هناك نوعًا واحدًا فقط من الحقيقة التي لا تصبح بوابة راشومون عندما يتم استخدام الإيمان كسلاح في خدمة السلطة من قبل أولئك الذين يريدون استعبادنا، وهذا هو صحيح بالنسبة لكلا الجانبين في هذه الحرب أو أي حرب أخرى؛ من ينزف؟ من يعاني؟ من يحتاج إلى أعمال النعمة والرحمة؟
ليس من يستحق التعاطف، لأنه في كثير من الأحيان لا يوجد أبرياء، وكما يعلمنا شو في بيجماليون من خلال خطاب ألفريد دوليتل الشهير، فإن هذا يضع عبئًا أخلاقيًا على الضحايا وهو أمر غير عادل؛ فقط من يعاني ويحتاج إلى مساعدتنا، في هذه اللحظة، دائمًا الوقت الوحيد الذي لدينا.
ويأتي بعد ذلك التضامن في العمل والمقاومة والنضال التحرري؛ تيكون أولام، وهو مفهوم يهودي للعدالة التعويضية والتطبيق العملي أو عمل القيم، والذي كثيرًا ما أصفه بأنه شفاء لعيوب إنسانيتنا وانكسارات العالم.
ليس هناك ما يدعوك للاعتذار؛ تعمل الدول جاهدة على الخلط بين شرعية الدولة وخلطها مع أولئك الذين تدعي أنها تتصرف باسمهم، وذلك باستخدام روايات الإيذاء، لأن من يرتدي القبعة البيضاء هو بطل ولا جدال فيه. كل الدول تفعل ذلك، لأن من طبيعة القوة أن تصبح مركزية كقوة وسيطرة. ومن بين الفظائع الحقيقية لسياسات الهوية، الاستيقاظ لإدراك أن المرء هو المستفيد من الإبادة الجماعية، ومن العبودية، والنظام الأبوي، ومن عدم المساواة في السلطة بأي شكل من الأشكال.
لذلك نحن ضائعون في برية المرايا لأثرتون؛ الأكاذيب والأوهام والتاريخ المعاد كتابته والتزييف. لكن قدري هو أن أشكك في كل الأشياء، وكثيرون منهم لا يجتازون اختبار عدم الإيمان.
انتبه دائمًا للرجل الذي يقف خلف الستار.
في هذه الحالة، أتساءل عن أصول ودوافع الحرب الخاطفة التي تظهر ضعف إسرائيل، وهو هدف تكتيكي، على حساب الأهداف الاستراتيجية؛ وتشمل النتائج المباشرة توحيد الدعم العالمي لإسرائيل وتقسيم التضامن الحاسم بين الديمقراطية المناهضة لنتنياهو وحركات السلام داخل إسرائيل عن النضال من أجل تحرير طبقة العبيد، الفلسطينيين، التي كانت حتى هذا الحدث التخريبي في طور التحول إلى وحدة موحدة. أمة.
كوي بونو؟ لا الفلسطينيون ولا الإسرائيليون، على الرغم من أنهم في دولة إسرائيل الشمولية الإمبريالية وفاشية الدم والإيمان والأرض يتقاسمون عدوًا مشتركًا. ويستفيد نتنياهو ونظامه، على الرغم من أن وعده بتوفير الأمن لشعب إسرائيل قد ثبت أنه وهم، وأن المخابرات الإسرائيلية والجيش الإسرائيلي المخيف هو نمر من ورق كما أرادت حماس؛ ولم يتضح بعد ما إذا كان هذا يضعف يده أو يقويها.
فالأمن وهم، وهو الوهم المناسب للطغاة في صناعة الموافقة على الخضوع. وفي منطقة كفاح التحرير هذه، كان انتصار حماس في اختراق الجدار بمثابة خير لا لبس فيه.
هدم الجدار، كل الجدران. ليست فقط جدران حدودنا وسجوننا، بل جدران الأفكار بين الشعوب قبل أي شيء آخر. وعلى المدى الطويل، هذا وحده هو الذي سيجلب لنا السلام والبشرية المتحدة.
إن تكوين فكرة عن نوع من الناس هو عمل من أعمال العنف.
بغض النظر عن المكان الذي تبدأ فيه تقسيمات الانتماء والاختلاف الاستبعادي، سينتهي بك الأمر دائمًا على أبواب أوشفيتز.
لماذا تعيدين يا إسرائيل إنتاج ظروف صدمتك التاريخية كحراس السجن، مع آخرين في دورك السابق؟ لماذا، عندما يكون بوسعنا أن نكون ضامنين لحقوق الإنسان العالمية لبعضنا البعض في مجتمع حر متساوٍ؟
دعونا نخرج من تراث تاريخنا، ونخلق أنفسنا من جديد.
ماذا حدث بعد ذلك؟
إن الأحداث التخريبية والاستقطابية غالبا ما تضعنا أمام خيارين؛ من هي قبعتك البيضاء ومن قبعتك السوداء في هذه القصة؟ من ستعود إلى مسرحيته عندما يدخلون الساحة عند الظهيرة؟ سوف نبدأ في التحول إلى بشر عندما نحرر أنفسنا من طغيان الخير والشر، ونصبح عرضة للأكاذيب والتضليل من جانب أولئك الذين يريدون استعبادنا والذين يدعون أنهم يتحدثون ويتصرفون باسمنا، وخاصة في الأنظمة الثيوقراطية. فكما كتب فولتير؛ “أولئك الذين يجعلوننا نصدق السخافات يمكنهم أن يجعلونا نرتكب الفظائع”. جوت ميت أونس؛ إنها أفظع صرخة معركة، لأنها تسمح بأي شيء.
اليوم تبدأ الإمبراطورية في الرد، حيث أعلن بايدن أن أمريكا ستقف إلى جانب إسرائيل، مع الدولة في الانتقام من خلال الغزو وليس مع شعبها في تحرير الرهائن، في الأعمال الانتقامية الشنيعة التي وعد بها نتنياهو، بعد أن نفذها أعداؤه. الحصانة والعقوبات من أجل الحل النهائي للمشكلة الفلسطينية الذي طالما حلم به. كل من هذا الثلاثي الفوري
الحدث الأكبر للحرب الشاملة كعقيدة أنشأها هتلر وفرانكو وتم اختبارها في غرنيكا والظروف التي خلقتها هي عواقب التواطؤ الأمريكي، لأننا كأمة فشلنا في تفعيل سياسات المقاطعة وسحب الاستثمارات وفرض العقوبات ضد إرهاب الدولة الإسرائيلية والطغيان الذي كان من الممكن أن يمنع ذلك، وإذا أردنا أن نكون محررين وليس غزاة، فيجب علينا على الأقل أن نضغط الآن على إسرائيل لرفع الحصار عن غزة والاعتراف بحماس كحكومة شرعية لها. دعونا نرسل المساعدات الإنسانية، وليس الجيوش.
إذا أرسلنا سفنا حربية لمساعدة إسرائيل في غزو فلسطين، وليس المساعدات الإنسانية للفلسطينيين، فإن أمريكا تخسر ويفوز أعداؤنا.
لقد أعلن نتنياهو وبايدن عن نيتهما الرد على القوة والخوف بمزيد من القوة والخوف، حيث تقبل إسرائيل عرض التكافؤ الأخلاقي للإرهاب الذي تقدم به شريكتها في هذه الرقصة، حماس. وهذا لن يجلب إرهابًا أقل بل أعظم، ولن يجلب الديمقراطية ومجتمعًا حرًا متساويًا، بل مركزية السلطة في أيدي الدول الشمولية للقوة والسيطرة. ومن وجهة نظر إسرائيل وأمريكا أو أي دولة، هذا هو الهدف الحقيقي للتهديدات الخارجية.
وكما قال والدي ذات مرة؛ “السياسة هي فن الخوف، والخوف هو أساس التبادل الإنساني. الخوف خادم غير جدير بالثقة وسيد رهيب. إذن، من ستكون أداة؟
من بين قوى الخوف والقوة والقوة المتكررة التي هي الأصل الحقيقي للشر وأشكاله مثل العنف والحرب والدول البوليسية، أقول لك هذا الشيء الحقيقي الوحيد؛ الخوف والقوة لا يمكنهما الرد على الخوف والقوة. الحب وحده يستطيع أن يفعل هذا، وقوة الحب الخلاصية يمكنها أن تحررنا من خاتم القوة الفاغنري، ومن التزييف، والتسليع، والتجريد من الإنسانية.
لماذا كل منا سجان بعضنا البعض، ولسنا محررين بعضنا البعض؟
Hebrew
3 במאי 2024 בית הדין הפלילי הבינלאומי מאשים את מנהיגי ישראל וחמאס באותה מידה עם פשעים נגד האנושות במלחמת עזה
לעשות דה-לגיטימציה למדינה ולתפוס את השלטון זה פשוט כאשר הרשויות שלה מוכנות לעשות דמוניזציה לעצמן. האמת הגדולה הזו הוכחה שוב על ידי משטר המתנחלים של נתניהו וקנוניה המתועבת שלו לרצח עם של הפלסטינים, שבית הדין הפלילי הבינלאומי האשים אותו באותה מידה עם חמאס כפושעי מלחמה.
ללא קשר למה שקורה כתוצאה מפסיקה זו, הוא נותר הישג השיא של רעיון הציוויליזציה שלנו וזכויות האדם האוניברסליות שלנו, ואת זה עלינו לחגוג עד לסוף המין האנושי, שאירוע זה הפך כבר לא בלתי נמנע.
הזהרתי כשהחלה מלחמת עזה בעקבות השבת השחורה שאם אמריקה תשלח ספינות מלחמה לישראל כדי לסייע בכיבוש פלסטין במקום סיוע הומניטרי, אמריקה מפסידה והאויבים שלנו מנצחים.
היום אני רוצה לחזור על הרגע הזה, ולחקור אם משהו מהאנושיות שלנו ניתן להחזיר מהחושך או לא.
כפי שכתבתי בפוסט שלי מ-11 באוקטובר 2023, פלסטין נגד ישראל סבב עד Nauseum בסימן אינסופי של צער, זוועות וזוועות;
קדימה: לחבריי בהתנגדות הפלסטינית:
שלום לכולם;
יש לי כמה מחשבות על האירועים האחרונים בעזה, עזה שבהם נלחמתי ואיבדתי מישהו שאהבתי, ופעולות של חמאס שנלחמתי לצדם ונחשב כאחים שלי במאבק מהפכני; פעולות של ה-7 באוקטובר או השבת השחורה הכוללות לקיחת בני ערובה ורצח משפחות, פשעי מלחמה שהפכו את השלום לבלתי אפשרי בעתיד הקרוב ועשו דה-לגיטימציה לסיבת שחרור פלסטין על ידי הפיכתה לדו-משמעית עם דה-הומניזציה וזוועות. כזה הוא טבעו של כוח ושל פחד מנשק בשירות לשלטון.
זוהי כעת ההתנגדות שלי למען עמי פלסטין וישראל, עם מפולג על ידי היסטוריה וטרור תיאוקרטי עדתי; אני מטיל ספק במקורות ובמניעים של פעולות כאלה, שסחרות במטרה טקטית להדגים שמפלצות הימין של נתניהו אינן יכולות לספק את הביטחון שבאמצעותו הן מכפיפות את ישראל, למען ביטחון אסטרטגי של לגיטימיות, ולא רק יחברו את התמיכה האמריקאית בעריץ. אבל תן לו רשות וחסינות לפתרון הסופי של הבעיה הפלסטינית שעליה חלם זמן רב.
איך נוכל להציל משהו מהאנושיות שלנו מזה?
כאן אני מזמין שאלות וחלומות על עתיד טוב יותר ממה שהיה לנו בעבר.
תודה ששמעת אותי.
חמאס הביא את הכאוס לאימפריה האמריקאית ושיבש את הלגיטימציה של ישראל על ידי הברית הערבית-אמריקאית מול השליטה האימפריאלית של איראן, ובתגובה לרצח העם הבלתי פוסק של הפלסטינים על ידי מדינת ישראל שנכבשה כעת על ידי נתניהו והאלטרנטיבה שלו. להקת גנבים.
כאן נמצא כעת נקודת המשען של השינוי והחשבון לשבעים שנות טרור מדינת ישראל וכיבוש אימפריאלי במשטר אפרטהייד מוסרי ותועב, אשר הופך את ערכי הקמתו על ידי הפיכתו למחנות ההשמדה שאזרחיו נמלטו ממנו, ומסגיר את התקווה והאידיאל של מפלט משנאה ומפילוג עדתי כהשתקפות של הנאצים שמהם הפנימו את הדיכוי כפשיזם של דם, אמונה ואדמה.
חמאס ניפץ את כל זה, פוטנציאלית, עם מיתוס הפיקוח והשליטה של המדינה כאמצעי שימושי ויעיל להכנעה של עדות העבדים של כל מדינה, ומיתוס הבלתי מנוצחים והעליונות של המודיעין וההגמוניה הצבאית הישראלים. דמות של עוצמתן של מדינות קרסראליות, עריצות ואימפריות, ופעולות התגמול המחושבות של ישראל שיבואו בעקבותיהן מתוכננות על ידי חמאס בפרובוקציה זו לעשות דה-לגיטימציה לישראל ולשבור את הסולידריות של בעלות בריתה ומשתפי פעולה בטרור, שאמריקה נותרה בה. ספונסר ראשי ונבל.
כל כך הרבה מהתגובות לטרגדיה הזו הן כאן בין חברי והן בתקשורת נראות מבולבלות, נתפסות במזלגות של דילמה קלאסית שבה הגיבורים שלנו והנבלים שלנו מחליפים מקום, בעבור מרד העבדים המדהים הזה שבו קורבנות רצח העם והמחיקה תקפו את אדוניהם, עלובי כדור הארץ שבדרך כלל אנו עשויים להזדהות עימם הפרו שניים מערכי המוסר וכללי ההתנהגות היקרים ביותר שלנו; הם אינם מגנים אלא תוקפים, מה שהופך את ההצדקות למלחמה ושימוש בכוח חברתי ללא רלוונטיות אף שהפרשנות הא-היסטורית הזו של אירועים מתעלמת משבעים שנות דיכוי ומסמיכה את הכובש על ידי סיווג מאבק השחרור של קורבנותיהם כטרור, טיעון שאנו יכולים לפיכך לבטל כפרו את הכיוון הישראלי המוטעה ואת האפולוגטיקה של הכוח, ונקודה שנייה וחמורה הרבה יותר; חמאס לקח בני ערובה והרג אזרחים כולל ילדים, פשעי מלחמה שמפרים את זכויות האדם האוניברסליות שלנו ומציבים את העבריינים מעבר לכל החוקים
כל הגבולות.
חבר כתב התנצלות על אמירות שנולדו מחמלה שעלולות להתבלבל עם תמיכה בישראל כמדינה ולא כעם, הבחנה שעושה את כל ההבדל; ועל כך כתבתי את התשובה הבאה:
אין בחורים טובים בסיפור הזה, רק עם המחולק על ידי ההיסטוריה המתאכזרים אחד את השני בפראות שמאיימת על האנושות שלנו עצמה. נלחמתי בעזה ואיבדתי שם מישהו, ומעדי ההיסטוריה אני אומר שיש רק סוג אחד של אמת שלא הופך לשער ראשומון כאשר האמונה מנשקת בשירות השלטון על ידי אלה שישעבדו אותנו, וזוהי נכון לשני הצדדים במלחמה זו או בכל מלחמה; מי מדמם? מי סובל? מי דורש מעשי חסד ורחמים?
לא מי שזוכה לחמלה, כי לעתים קרובות אין חפים מפשע, וכפי שמלמד אותנו שואו בפיגמליון עם נאומו האיקוני של אלפרד דוליטל, הדבר מטיל נטל מוסרי על הקורבנות שאינו צודק; רק מי שסובל וזקוק לעזרתנו, ברגע זה, תמיד הזמן היחיד שיש לנו.
סולידריות של פעולה, התנגדות ומאבק לשחרור כולם באים אחרי זה; תיקון עולם, מושג יהודי של צדק ופרקסיס מתקן או פעולת ערכים, אותו אני מתאר לא פעם כמרפא את פגמי האנושות שלנו ואת שברו של העולם.
אין לך על מה להתנצל; מדינות עובדות קשה מאוד כדי לבלבל ולערבב בין הלגיטימציה של המדינה לבין אלה שבשמם היא מתיימרת לפעול, תוך שימוש בנרטיבים של קורבנות, שכן מי שחובש את הכובע הלבן הוא גיבור ומעבר למחלוקת. כל המדינות עושות זאת, שכן טבעו של כוח להתרכז ככוח ושליטה. בין הזוועות האמיתיות של פוליטיקת זהויות יש להתעורר ולהבין שאדם הוא הנהנה מרצח עם, מעבדות, מפטריארכיה, מכוח לא שוויוני בכל צורה שהיא.
אז אנחנו אבודים במדבר המראות של את’רטון; שקרים, אשליות, היסטוריות משוכתבות, זיוף. אבל גורלי הוא להטיל ספק בכל הדברים, ורבים מהם אינם עומדים במבחן חוסר האמונה.
תמיד שימו לב לאיש שמאחורי הווילון.
במקרה זה אני מטיל ספק במקורותיו ובמניעים של בזק המדגים את פגיעותה של ישראל, מטרה טקטית, במחיר של יעדים אסטרטגיים; התוצאות המיידיות כוללות איחוד תמיכה עולמית בישראל וחלוקת הסולידריות המכרעת בין תנועות הדמוקרטיה האנטי-נתניהו ותנועות השלום בתוך ישראל ממאבק השחרור של קאסטת העבדים שלהם, הפלסטינים, שהיה עד לאירוע מפריע זה בתהליך של הפיכה מאוחדת אחת. אוּמָה.
קוי בונו? לא פלסטינים ולא ישראלים, אף שבמדינת ישראל הטוטליטרית האימפריאלית ובפשיזם הדם, האמונה והאדמה שלה הם חולקים אויב משותף. נתניהו ומשטרו מרוויחים, אף שהבטחתו לביטחון לעם ישראל הוכחה כהזויה והמודיעין והצבא הישראלי החשש הוא נמר נייר כפי שהתכוון חמאס; אם זה מחליש או מחזק את ידו עדיין לא נראה.
אבטחה היא אשליה, כזו שנוחה לרודנים בייצור הסכמה להכפפה. בתחום זה של מאבק שחרור ניצחונו של חמאס בפריצת החומה היה טוב חד משמעי.
תוריד את החומה, את כל החומות. לא רק חומות הגבולות והכלא שלנו, אלא חומות הרעיונות בין העמים יותר מכל. בטווח הארוך, רק זה יביא לנו שלום ומין אנושי מאוחד.
ליצור רעיון על סוג של אנשים זה מעשה אלימות.
לא משנה היכן אתה מתחיל עם חלוקות של שייכות ואחרות מוציאה מהכלל, אתה תמיד מגיע בשערי אושוויץ.
מדוע, הו ישראל, לשחזר את תנאי הטראומה ההיסטורית שלך כסוהרים, כשאחרים מלוהקים לתפקידך הקודם? למה, כשיכולנו להיות ערבים לזכויות האדם האוניברסליות זה של זה בחברה חופשית של שווים?
בואו נצא מהמורשת של ההיסטוריה שלנו, וניצור את עצמנו מחדש.
מה קורה לאחר מכן?
אירועים משבשים ומקטבים מעמתים אותנו לעתים קרובות עם בחירה; מי הכובע הלבן שלך ומי הכובע השחור שלך בסיפור הזה? משחק של מי תחזור כשהם ייכנסו לזירה בצהריים? נתחיל להיות אנושיים כאשר נשחרר את עצמנו מהעריצות הזו של טוב ורע, הפגיעים כל כך לשקרים והכוונה שגויה של אלה שישעבדו אותנו ואשר מתיימרים לדבר ולפעול בשמנו, במיוחד בתיאוקרטיות. שכן כפי שכתב וולטייר; “אלה שיכולים לגרום לנו להאמין באבסורדים יכולים לגרום לנו לבצע זוועות”. גוט מיט אונס; זו זעקת הקרב הנוראה ביותר, שכן היא מאשרת כל דבר.
היום האימפריה מתחילה להכות בחזרה, כשביידן מכריז שאמריקה תעמוד לצד ישראל, כשהמדינה תנקום באמצעות כיבוש ולא אנשיה בשחרור בני הערובה, שימו לב, בפעולות התגמול המתועבות שנתניהו מבטיח, לאחר שנמסרו על ידי אויביו. חסינות וסנקציה לפתרון הסופי לבעיה הפלסטינית שעליה חלם כל כך הרבה זמן. הן הטרייה המיידית הזו
אירוע גדול של מלחמה טוטאלית כדוקטרינה שנוצרה על ידי היטלר ופרנקו ונבדקה בגרניקה והתנאים שיצרו אותה הם תוצאות של שותפות אמריקאית, שכן אנחנו כאומה לא הצלחנו לחוקק את מדיניות החרם, ההסרה והסנקציה נגד טרור מדינת ישראל. ועריצות שאולי הייתה מונעת זאת, ואם אנחנו רוצים להיות משחררים ולא כובשים, עלינו לפחות עכשיו ללחוץ על ישראל להסיר את המצור על עזה ולהכיר בחמאס כממשלתו הלגיטימית. בואו נשלח סיוע הומניטרי, לא צבאות.
אם נשלח ספינות מלחמה לעזור לישראל לכבוש את פלסטין, ולא סיוע הומניטרי לפלסטינים, אמריקה מפסידה והאויבים שלנו מנצחים.
נתניהו וביידן הצהירו על כוונות לענות על כוח ופחד בעוצמה ובפחד רב יותר, שכן ישראל נעתרת להצעת השוויון המוסרי של טרור מצד בן זוגה לריקוד זה, חמאס. זה לא יביא טרור קטן יותר אלא גדול יותר, לא דמוקרטיה וחברה חופשית של שווים אלא ריכוז הכוח למדינות טוטליטריות של כוח ושליטה. מנקודת המבט של ישראל ואמריקה או של כל מדינה, זו המטרה האמיתית של איומים חיצוניים.
כמו שאבי אמר פעם; “פוליטיקה היא אמנות הפחד, והפחד הוא הבסיס לחילופי דברים אנושיים. הפחד הוא משרת לא אמין ואדון נורא; אז, של מי הכלי זה יהיה?”
מבין הכוחות הרקורסיבים של פחד, כוח וכוח שהם המקור האמיתי של הרוע ושל צורותיו כאלימות, מלחמה ומדינות משטרה, אני אומר לכם את הדבר האמיתי האחד הזה; פחד וכוח אינם יכולים לענות על פחד וכוח. רק אהבה יכולה לעשות זאת, והכוח הגואל של האהבה יכול לשחרר אותנו מטבעת הכוח הווגנרית, מזיוף, סחורה ודה-הומניזציה.
למה אנחנו כלואים זה של זה, ולא אחד את השני משחררים
Maybe now that everyone, throughout the whole world and all of history from this moment forward, can see what the Israeli truly are; monstrous, depraved, and criminal, who abandon their own humanity and celebrate the dehumanization of others, who exult in cruelty as the right of their god authorized superiority over everyone else and for whom only fellow Jews are truly human, maybe now the nations which fund such crimes against humanity will withdraw their sponsorship, and Israeli can float away on the tides of history like the empty husk of a thing which has sung itself utterly away.
Maybe. I hope this is enough to sustain our resistance, this possibility of reclaiming our humanity, forlorn hope though it may be.
My partner Dolly asked me if the world would unite to make them stop such horrors, which have now been ongoing continually since the Nakba, and I said no.
Its very hard to stop the cycle of violence one it has begun, or even to escape it.
To be an Israeli is to be a terrorist, a murderer, a rapist, a torturer, a thief.
But evil is not exclusive, but born of the ring of fear, power, and force, as universal systems of oppression.
Its as ancient within us as the drive to control fear by force and violence, to find security by becoming the arbiter of virtue, especially when fear and precarity are weaponized by authority in service to power.
This always fails, because security is an illusion, law serves power, and there is no just authority. And the cycle of violence begins again in the collapse of order from its internal contradictions.
To escape the recurse force of violence and of evil requires that those who hold power set it down, and this is very difficult when carceral states of force and control not only have every scrap of wealth and power at their command, but also legitimacy conferred by narratives of victimhood.
What is to be done?
We must steal the legitimacy of Israel by exposing its kleptocracy and its venality, by controlling the narrative through arts of witness and the Four Primary Duties of a Citizen; Question Authority, Expose Authority, Mock Authority, and Challenge Authority through Disbelief and Disobedience.
For the great secret of power is that it is hollow, brittle, and ceases to mean anything when met with disbelief and disobedience.
We can be tortured, killed, imprisoned in oubliettes to be forgotten; but we cannot be defeated, not if we refuse to submit and unite in solidarity of action as guarantors of each other’s humanity.
This is our victory, and it cannot be taken from us because it is an inherent condition of our humanity.
In the torture and rapes of the Global Sumud Flotilla Israel has shown us who they are; let us show them who we are, friends.
As I wrote in my post of June 2 2025, Greta Thunberg Runs The Israeli Blockade of Humanitarian Aid To Gaza With the Freedom Flotilla Coalition; Greta, I wish I was with you on this ship of hope. You sail to salvage something of our humanity from the darkness of a world which has looked away from horrors beyond imagining, from the safety of elite privilege and power, and in America our leaders have made us all complicit in genocide as our taxes buy the deaths of children. What I can do to help, I will do, this I swear.
Friends, I think this forlorn hope of a flotilla needs escort ships to run the blockade.
In this action of solidarity the crew of the Freedom Flotilla place their lives in the balance with those of the powerless and the dispossessed, the silenced and the erased, and to preserve the principle of our universal human rights. They do so at great peril, for they sail unarmed and defenseless into an enemy who has bombed hospitals and schools, fired on starving masses lured to their deaths by bogus food relief, and assassinated aid workers and journalists.
Gandhi’s Salt Tax Protest brought down the British Empire in India, because the British were capable of being shamed; the state of Israel is not. To a Zionist, only fellow Jews are truly human.
Israel will kill Greta Thunberg, who will be running the blockade on this ship, without hesitation and with the arrogance of power, amoral nihilism, and fascist hate. They will enjoy it, glory in it, celebrate it. We too must be without pity, fear, or remorse, but in solidarity of action, defense of our humanity, and refusal to submit.
I think Greta needs escort ships, and I think she’s worth dying for. Want to be a pirate?
I call on anyone with a ship in the Eastern Mediterranean or within striking range of Gaza to join the Freedom Flotilla and run the blockade with Greta and her team of heroes. If you have a film crew, bring them.
If you are a pilot with a plane capable of aerial reconnaissance, bring it.
If you are a nation to whom our universal human rights means something, bring a fleet of warships, because Israel will be meeting the flotilla with all of the savagery and cruelty they can send, and they are long masters of the horrors of war.
Greta has served us all as the moral compass of humankind, a Pythian seer and figure of Joan of Arc, and history remembers what happened to Joan.
Don’t let the history of state repression of dissent repeat itself here and now, nor of the genocide and use of famine and denial of medical aide as weapons of war which the Freedom Flotilla sails to challenge.
The heroes of the Freedom Flotilla sail now in one of the most magnificent gestures of our modern age, with only love with which to conquer hate; but I fear they do not understand the enemy they confront in the way that I do, having lost someone I loved to assassination by an Israeli sniper in Rafah, fought to defend families at prayer at Al Aqsa and thereafter in what I called the Third Intifada of 2021, and fought in the 1982 Siege of Beirut because I witnessed Israeli soldiers setting fire to children, laughing and betting how far they could run before collapsing into pools of blackened ruin.
Noble and courageous though it is, it will take more than a symbolic act of nonviolent Gandhian Resistance to break the Israeli aid blockade and end the ethnic cleansing and genocide of the Palestinians.
When the imposed conditions of struggle require that force be met with force in the cause of liberation, as they do against the criminal Israeli state and its use of terror in imperial conquest and dominion to subjugate and dehumanize through despair, abjection, and learned helplessness, by what principles of action must we seize power?
All Resistance is War to the Knife, and those who respect no laws and n o limits may hide behind none.
By Any Means Necessary, as Sartre teaches us in his play of 1948 Dirty Hands, a line made famous by the great Malcolm X.
For myself, the first rule of war is the same as the last; diversion and surprise.
But what we cannot do without compromising the nonviolent status of the Freedom Flotilla, discrediting its narrative as delegitimation of the Israeli state, and endangering its members, is join it with armed escorts. They still require protection other than the forbearance of vipers, but independently and not from within or with knowledge of any such operations.
The details of such actions in solidarity I leave entirely to your imagination and resources, though I signpost that the previous Freedom Flotilla ship was bombed by Israeli drones and anyone who can fly counter-drone sorties is most welcome. A dive team able to disarm mines may also be useful, should Israel simply plant something wicked on the hull to burn them all alive as they historically so often have. And in case of capture of the Flotilla members, a team with breaching capability must be standing by in Israel and ready to break them out of prison and escape to freedom.
May we act in solidarity to preserve life by our duty of care for each other, for the suffering of one human being is the suffering of us all, and let us harm no one, not even the enemy, as we protect and defend the lives of our allies, for all politics is theatre and as Gandhi demonstrated one must claim the moral high ground to delegitimize tyranny.
If like myself you choose instead to take the fight to the enemy, I’ll meet you on the far side of Forever.
Thus far we have defined three possible strategies of liberation struggle in this context; witness, protection, and destruction of the enemy’s capability to inflict harm. While this may get the Freedom Flotilla safely to the gates of Gaza, it will not open them; only mass action by the citizens of Israel can do that, unless the international community changes policy and sends liberation forces to Palestine and Israel to bring regime change and a Reckoning to her war criminals.
The Netanyahu regime will not open fire on its own citizens, and if enough of them meet the Freedom Flotilla on the shores of Gaza in celebration and solidarity, the regime is finished and the war ended.
Only love can truly free us from the tyranny of hate.
“Be just unto the balance”,” ن عادلا في الميزان كما يوجه سورة 55 الرحمن 9 من القرآن الكريم “, as we are guided in Surah 55 Ar Rahman 9 of Holy Quran.
How may we be just unto the balance with those who do not regard us as fellow human beings, and to whom all outsiders beyond whatever boundaries of us and them are not truly human and merit no human rights?
Where does the balance of justice and of our humanity lay?
When confronted by Rashomon Gate Events wherein we choose our fates and the sets of possibilities of becoming human within which we will live, how may we disambiguate that which exalts us from that which degrades and dehumanizes?
Always we are captives of the Wagnerian Ring of fear, power, and force, from which only love has the power to redeem us and return to us our souls.
In the end all that matters is what we do with our fear, and how we use our power.
As written by Emma Graham-Harrison in The Guardian, in an article entitled Flotilla video: Ben-Gvir’s template of televised abuse was honed on Palestinians; “Israel’s far-right national security minister, Itamar Ben-Gvir, has made abuse of detained Palestinians something of a macabre calling card, celebrating cruelty publicly and often on video.
During his time in office, violence including rape, extreme hunger and humiliation have been normalised in Israeli jails. Rights groups say detention centres have become “torture camps” for Palestinians.
Ben-Gvir boasts of presiding over a “prison revolution”, telling lawmakers in 2024: “I am proud that we have changed all of the conditions”. He has repeatedly shared footage of visits where he showcases or participates in abuse.
These displays have become normalised in Israel and were largely ignored internationally until this week, when he extended the template of televised mistreatment to foreign activists.
More than 400 men and women from 44 countries were intercepted by the Israeli military in international waters as they tried to sail to Gaza with aid supplies.
The next day Ben-Gvir posted a video of security forces abusing detainees. It included footage of him waving an Israeli flag and taunting rows of activists who had been forced to kneel with their hands bound and foreheads to the ground.
Captioned “Welcome to Israel”, it prompted an immediate and overwhelming flood of condemnation from around the world, including from the leaders of Italy and Canada, foreign ministers across Europe and – perhaps most unusually – the US ambassador to Israel, Mike Huckabee.
The scale of global outrage pushed the Israeli prime minister, Benjamin Netanyahu, to issue a public rebuke. Ben-Gvir’s behaviour was “not in line with Israel’s values and norms”, Netanyahu said – although it fits the well-documented track record of his nearly four years in office.
Yara Hawari, a co-director of Al-Shabaka, the Palestinian Policy Network, said on social media: “Ben-Gvir’s video publicising the abuse of captured flotilla activists in Israeli detention should surprise no one – not if you’ve listened to Palestinians for even a fraction of a minute.”
Israeli data shows at least 98 Palestinians have died in custody since the Hamas attack on Israel in October 2023 and the ensuing war. They include a 17-year-old probably killed by starvation. Israel’s supreme court has repeatedly ordered the government to end food deprivation.
Documented abuse of detainees includes an assault and rape filmed on security cameras and reported to police by Israeli medics. Netanyahu described the alleged perpetrators as “heroic” and a failed attempt to prosecute them as “criminal”.
The “harrowing and unjustifiable” forms of abuse captured in Ben-Gvir’s video were routinely used against Palestinian prisoners in Israel, from the stress positions to the derogatory filming, said Tal Steiner, the executive director of the Jerusalem-based human rights group HaMoked.
“We welcome the international attention to [the abuse of activists] and to Ben-Gvir’s punitive policies generally but must not forget that this is what happens to Palestinians, as well as much worse forms of torture and abuse.”
Netanyahu has never criticised extreme abuse of Palestinian detainees and denounced a recent New York Times investigation into rape of Palestinians, including in prisons, as a “blood libel” and threatened to sue the newspaper.
His attempt to distance himself from Ben-Gvir’s video appeared designed to deflect global outrage by framing the abuse as an extremist aberration, said Guy Shalev, the executive director of Physicians for Human Rights–Israel.
“Crimes are framed as the actions of rogue settlers, abusive prison guards, or soldiers acting outside orders. Systematic violations are thus detached from policymakers and from the Israeli state itself,” Shalev said.
“Israel’s legitimacy remains intact, while performative condemnations allow the ‘international community’ to preserve its moral self-image without confronting the structural nature of the violence.”
Many countries responded to the mistreatment of their citizens by summoning Israeli ambassadors for a formal dressing down. That measure is unlikely to worry Ben-Gvir, given he is already embroiled in a public slanging match with the Israeli diplomats’ ultimate boss, Gideon Saar.
The Israeli foreign minister described the video as a “disgraceful display” that harmed the country. Ben-Gvir hit back by accusing Saar of being soft on “supporters of terror”, adding that Israel had “stopped being a pushover”.
There have also been international calls for sanctions against Ben-Gvir over the video. Several countries had already targeted him in this way last year, including the UK, Canada and Australia, citing incitement to violence against Palestinians.
Since then, surging attacks in the occupied West Bank have prompted the former Israeli prime minister Ehud Olmert to call for the international criminal court to intervene “to save the Palestinians and us [Israelis]” from state-backed settler violence.
As Israel prepares for elections this autumn, many see Ben-Gvir’s video as early campaign material, designed to appeal to the type of far-right voters who share grim jokes on social media about illegal starvation rations for prisoners, calling them the “Ben-Gvir weight-loss plan”.
As polling day approaches, racist rhetoric and actions from Ben-Gvir and other extremist politicians are likely to escalate. Their more mainstream rivals rarely discuss Palestinian rights or the occupation of Palestine.
Israel’s closest allies and trading partners have political and financial leverage that can exert real pressure for change inside the country.
When Israeli soldiers vandalised a crucifix, and others desecrated a statue of the Virgin Mary in Lebanon, the international community mobilised. Four soldiers responsible for the incidents were jailed for several weeks, and Israel apologised.
State-sanctioned abuse of Palestinians has not produced equivalent demands for action. The EU, Israel’s biggest trading partner, has spent more than a year considering proposals to suspend parts of its free trade agreement over violence in occupied Palestine, without progress.
Suhad Bishara, the legal director of Adalah, the rights group which represented the flotilla activists, said: “It is deeply telling that strong international condemnations only came after Israeli officials publicly boasted about this abuse.
“Statements are not enough: as long as Israel faces no concrete consequences for crossing one red line after another, abuses against Palestinians and international civilians alike will continue to escalate.”
As written in The Palestinian Information Center, in an article entitled Shocking testimonies: Sumud flotilla activists reveal torture violations; “ Three Turkish Airlines planes landed at Istanbul International Airport on Thursday carrying 422 activists participating in the Global Sumud Flotilla, following their release by the Israeli authorities and their deportation through Ramon Airport, after being detained following the interception of the flotilla ships in international waters.
The activists, hailing from more than 40 countries, arrived carrying marks of physical violations they described as harsh, which they were subjected to during their detention period at sea and in Israeli detention centers, amidst a wide popular reception and official and judicial Turkish action to prosecute Israeli officials.
The evacuation flights came through direct coordination between the Turkish Ministry of Foreign Affairs and the Turkish Embassy in Tel Aviv, and included the transport of 85 Turkish citizens and 337 activists of different nationalities.
The participants were among dozens of ships and boats that set sail from the Turkish port of Marmaris on May 14, within a maritime movement that began more than five weeks ago from Barcelona, before 69 ships and boats were intercepted in international waters west of Cyprus and hundreds of kilometers away from the coasts of Gaza.
Turkish Deputy Foreign Minister Haci Ali Ozel said, at Istanbul Airport, that Israel violated international law again by targeting a global civilian movement that was carrying out a humanitarian and peaceful mission to deliver food, fuel, and medical supplies to the besieged Gaza Strip.
The airport witnessed a wide medical mobilization, with the entry of ambulances and more than ten mobile beds to transport the injured who were unable to move to the Forensic Medicine Institute to conduct the necessary examinations, while they were received by their families, crowds of citizens, and the head of the Turkish-Palestinian Friendship Committee, Hasan Turan.
Testimonies about torture and violations
Al Jazeera and Al Jazeera Mubasher correspondents, Amer Lafi and Ruqayya Celik, conveyed live testimonies of activists who confirmed being subjected to beating, dragging, electric shocks, harassment, and physical assault, with documented injuries appearing on their bodies on the back, legs, and faces.
Irish doctor Margaret Connolly, sister of the President of Ireland Catherine Connolly, said that the Israeli authorities detained about 50 unarmed civilians inside a metal container for three days, in conditions she described as inhumane, without sufficient food or water, or basic hygiene supplies.
Canadian activist Ihab Latif reported that an Israeli soldier stabbed him with a knife in his hand while he was trying to translate and distribute water to the detainees, which caused him to lose sensation in it, pointing out that others suffered rib fractures as a result of bodily assaults.
For his part, Canadian activist Michael France said that the detainees were transported inside metal containers on board warships converted into detention centers, were forced to sleep on the ground, and were subjected to electric shocks, stomping on their bare feet, and beating on the head and face.
Native Maori New Zealander activist Hahona Ormsby also spoke about being kicked, beaten, bound, and constantly threatened.
An activist named Majid recounted that he and another activist were shot with rubber bullets at their feet from close range, and were left for long hours without treatment, while activists confirmed that the detained women were subjected to beating and humiliation inside Israeli prisons.
Turkish judicial action
The violations sparked a wave of international condemnation and summonses for Israel’s ambassadors and representatives in a number of capitals, including Madrid, Ottawa, The Hague, Paris, Rome, Brussels, and London, after the Israeli National Security Minister Itamar Ben-Gvir published a video clip in which he appeared following up and encouraging the abuse of the activists.
On the other hand, the Prosecution Office in Istanbul began hearing the statements of the activists in preparation for including them within an international judicial file accusing Israel of committing crimes against humanity, ethnic cleansing, deprivation of liberty, and damage to private property.
According to Al Jazeera’s correspondent, the Turkish judiciary issued arrest warrants against more than 30 Israeli officials, including Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu, National Security Minister Itamar Ben-Gvir, Army Minister Israel Katz, and the Israeli Chief of Staff, to investigate the case.
Confirmation of continuing the movement to break the siege
Despite the effects of torture and exhaustion, the activists came out of the VIP lounge at Istanbul Airport raising victory signs and chanting slogans supportive of Palestine and Al-Aqsa Mosque in both Arabic and Turkish.
The elderly Turkish man Mahmoud, the oldest participant, stressed the necessity of continuing the activism to break the siege and deliver aid to Gaza, while a participating American academic announced readiness to organize a new and wider maritime coalition within a new freedom flotilla.
The activists concluded their testimonies by stressing that what they were subjected to remains limited compared to what the Palestinians in the Gaza Strip are experiencing of war, siege, and continuous genocide.”
As written in The Dissident, in an article entitled IDF Militants Mass Raped And Tortured Global Sumud Flotilla Activists; “Israel has mass raped and tortured detained activists with the Sumud Flotilla, who were attempting to bring aid to Palestinians in Gaza, multiple victims have revealed.
On Tuesday, Israel kidnapped “430 people onboard 50 ships in international waters”.
Israel’s National Security Minister Ben Gvir released a video showcasing Israeli abuse of the detainees, including by forcing them to kneel while the Israeli national anthem played.
Democracy Now noted , “The video shows dozens of men and women kneeling in rows, with their foreheads to the ground and their hands zip-tied behind their backs at the port in Ashdod”.
Now, released activists from around the world have detailed mass rape, sexual abuse, and torture that Israeli forces unleashed on them while in detention.
A Press release from the Global Sumud Flotilla documented that, “Participants from the Global Sumud Flotilla, now in Istanbul, have begun providing harrowing testimony about widespread abuse, assault and torture: rubber bullets fired at close range, tasers to the face and upper body, stun grenades thrown into groups of detainees, stress positions held for hours under permanent bright light, hijabs (Muslim religious headcovers) forcibly removed, as well as various forms of sexual violence including: humiliating strip searches, sexual taunting, groping and pulling of genitals, and multiple accounts of rape.”
It added, “Some of the most horrifying accounts centre on a single vessel that participants call the ‘torture boat.’ This specific israeli naval vessel with a makeshift prison constructed of barbed wire and metal shipping containers became the primary site of intense violence following the interception; this reflects a small fraction of the patterns of systemic violence and sexual abuse against the Palestinian people at the hands of the israeli regime for decades.”
The activist organization has documented “At least 15 cases of sexual assaults, including rape” along with activists “shot with rubber bullets at close range” and “tens of people’s bones broken”.
Adrien Jouan, one activist with Global Sumud Flotilla, showed evidence of brutal torture, with severe bruising all over his body.
Another activist on Instagram live showcased severe bruising on his leg.
Released Brazilian activist Thiago Ávila revealed that , “there is no easy way to say it, but I have to say it, people got raped at the Global Sumud Flotilla. These monstrous soldiers raped our participants. It was not one, not two, not three, it’s many cases of sexual violence against our participants on the prison boat on the way to the port of Ashdod, where they got once again beaten up, many people with broken ribs, many people with broken bones in the arms, the collar bone, the ribs”.
Independent journalist Alex Colston, who was part of the Sumud Flotilla, revealed , “I just got out of Israeli prison … I saw people shot point blank with rubber bullets, I myself, I can’t feel my hands because they are all scarred up because they would take the cuffs and they would yank my hand over and over again. When I would be tied or cuffed, they would step on my cuffs. They kicked me in the ribs more times than I can count. I passed out at least one time. … even if you plead for them to stop … Israeli guards were getting obvious pleasure from hurting us as much as they could”.
Another participant in the flotilla , testifying to the torture she went through, said:
Handcuffs on my hands and feet. Dragged me. When I couldn’t walk, they dragged me on the ground.
They hit us. Hurt all of us a lot. Handcuffs so tight my hands lost feeling
They laughed all the time. Super sadistic.
Took off my shirt. Took pictures. Mistreated us all night long
Another activist testified that , “I had my hands zip-tied behind my back for so long and it was so tight I almost started vomiting, they slammed my head into a table several times and degraded me as I was strip-searched. They had me in handcuffs for 19 hours to the point my skin had begun to swell around them.”
Australian activist Juliet Lamont revealed , “We had people who were tasered in the face. People were syringed with unknown sedatives. I was put down, cable tied. They put so much water under me for an hour that I thought I was going to drown. I was sexually assaulted in this kind of torture chamber. And five men were bashing me and smashing my face”.
Italian economist, Luca Poggi, who was with the Flotilla activists revealed that “We were stripped, thrown to the ground, kicked. Many of us were Tasered, some were sexually assaulted, and some were denied access to a lawyer”.
Another German activist with serious injuries revealed that , “Israel beat her daily”.
The barbaric torture of the Sumud Flotilla activists is just another example of the brutal torture, sexual violence, and rape that Israeli forces unleash on Palestinian detainees daily.”
As written in The Guardian, in an article entitled Gaza flotilla activists allege sexual assault and rape in Israeli detention; “Activists released from Israeli custody after being detained on a flotilla trying to take aid to Gaza were subjected to abuse, organisers have alleged, with several hospitalised with injuries and at least 15 reporting sexual assaults, including rape.
Israel’s prison service denied the allegations, and Reuters was not able to verify them independently.
Germany said some of its nationals had been injured and that some accusations were “serious”, without giving further details. A legal source in Italy said prosecutors there were investigating possible crimes, including kidnapping and sexual assault.
An Israeli prison service spokesperson said in a statement: “The allegations raised are false and entirely without factual basis.
“All prisoners and detainees are held in accordance with the law, with full regard for their basic rights and under the supervision of professional and trained prison staff,” they said.
“Medical care is provided according to professional medical judgment and in accordance with ministry of health guidelines.”
The Israeli military referred queries to the foreign ministry, which referred them to the prison service.
Israeli forces arrested 430 people onboard 50 ships in international waters on Tuesday to halt the flotilla of volunteers trying to take aid supplies to the Gaza Strip.
The allegations of abuse will add to pressure on Israeli authorities to explain the treatment of the detainees, after video footage of the Israeli security minister mocking some of the activists in prison sparked an international outcry.
Italy said EU members were discussing imposing sanctions on the minister, Itamar Ben-Gvir.
“At least 15 cases of sexual assaults, including rape,” organisers of the Global Sumud Flotilla posted on the Telegram social media app. “Shot with rubber bullets at close range. Tens of people’s bones broken.
“While the world’s eye is trained on the suffering of our participants, we cannot emphasise enough that this is a mere glimpse of the brutality Israel imposes daily on Palestinian hostages.”
Luca Poggi, an Italian economist among those detained from the flotilla, told Reuters on his arrival in Rome: “We were stripped, thrown to the ground, kicked. Many of us were Tasered, some were sexually assaulted, and some were denied access to a lawyer.”
Prosecutors in Rome were investigating the possible crimes of kidnapping, torture and sexual assault and would hear testimony from activists who had returned to Italy, the Italian legal source said.
A German foreign ministry spokesperson said consular officials who met German activists on their arrival in Istanbul reported that a number had injuries and were undergoing medical checks.
Humane treatment of German nationals was an “absolute priority”, the spokesperson said, adding: “We naturally expect a full explanation, as some of the allegations that have been made are serious.”
Sabrina Charik, who helped organise the return of 37 French citizens from the flotilla, told Reuters that five French participants had been hospitalised in Turkey, some with broken ribs or fractured vertebrae. Some had made detailed accusations of sexual violence, including of rape, she said.
In an Instagram post by an activist group verified by Reuters, a French national, Adrien Jouan, showed bruises across his back and on his forearms.
Activists said some of the alleged abuse took place at sea after their interception by Israeli naval forces, and some after their arrest and imprisonment in Israel.
Activists from several European countries were expected to arrive home on flights from Turkey after they were deported from Israel on Thursday.
Spain’s foreign minister, José Manuel Albares, told reporters that 44 Spanish flotilla members were expected to arrive throughout Friday on flights from Istanbul to Madrid and Barcelona. Four of them had received medical treatment for their injuries, he added.
Western governments expressed their anger on Thursday after Ben-Gvir posted a video of himself mocking activists being pinned to the ground in a prison.
The Italian foreign minister, Antonio Tajani, said on the sidelines of the Nato meeting in Sweden that he was in touch with all his EU counterparts “so that there may be a quick decision to impose sanctions” on Ben-Gvir.”
Witness and Documentation of the Atrocity
Flotilla video: Ben-Gvir’s template of televised abuse was honed on Palestinians
With the United Nation’s declaration two years ago of Nakba Day, the historic trauma of the Palestinians and of Israel’s kleptocratic imperial conquest and dominion and wars of ethnic cleansing and genocide belong not only to both sides of a divided people, but to all humankind.
Herein we bear witness and I hope heed its warning, for fascisms of blood, faith, and soil are universal to humans as failures of solidarity and interdependence driven by fear, especially when generalized and overwhelming fear and existential threats are shaped by authority in service to power and the carceral state of force and control through division and falsification.
No matter where you begin with hierarchies of elite belonging and exclusionary otherness, you always end up at the gates of Auschwitz.
Why recreate a hell you have escaped from?
Israel has learned the wrong lessons from the Nazis. Seizure of power as autonomy and self-determination, yes; but why not change the systems of unequal power, instead of trading places as tyrants rather than prisoners?
Why has the state of Israel reconstructed not the dream of Sepharad in which all are equal regardless of faith, race, or national identity, but the nightmare of its destroyer the Spanish Empire and its ideology of limpieza enforced by Conquest and Inquisition?
With the Inquisition and the Holocaust as the twin poles of its historical identity, and as imposed conditions of struggle, Israel has achieved a space of relative safety at the cost of becoming a wholly militarized society united by blood and faith as nationalist identity politics exactly like the Nazis. But security is an illusion, because state terror and fear beyond hope create their own counterforce as resistance and revolution.
Fear is not the only means of exchange, nor power the only thing which has meaning.
Palestine and Israel are one people divided by history. Of memory, history, and the struggle between the masks that others make for us as authorized identities in service to power by those who would enslave us and those we make for ourselves, of falsification versus truths written in our flesh, this I say; only the redemptive power of love can free us from the Wagnerian Ring of fear, power, and force.
There are no Israelis, no Palestinians; only people like ourselves and the choices we make about how to be human together.
On this Nakba Day, let us mourn the collapse of moral vision and the brotherhood of all humankind which unleashed it as the Defining Moment of both Palestinian and Israeli identity, dream a better future than we have the past, and act as a United Humankind to make it real.
Let us choose love over hate and solidarity over division.
As written by Hamas before the October 7 events engineered by Israel through IDF infiltration and subversion agent networks within Hamas disrupted the Israel-Palestinian peace and unification movement and provided Netanyahu and his criminal settler regime a casus belli for the genocide of the Palestinians now ongoing and the imperial conquest and dominion of the whole region in a generalized conflict with Iran; “The 75th anniversary of the al-Nakba (the ethnic cleansing of the Palestinian people) anniversary, which comes in the aftermath of the Israeli occupation forces’ most recent aggression against the besieged Gaza strip, brings back painful memories.
Seventy-five years have passed since the Israeli occupation of Palestine, during which the occupation forces perpetrated the most horrific crimes and massacres against the Palestinian people, who have been holding on to their land and rights.
On this anniversary, the Palestinian Islamic Resistance Movement Hamas salutes the Palestinian heroic martyrs, who fell in their quest for freedom, wishes the injured speedy recovery, and hails the detainees in Israeli occupation jails. The movement states the following:
First: The Joint Operations Chamber has consolidated the unity of the Palestinian people in their struggle for liberation against the Israeli occupation.
Second: The Israeli occupation will never have any legitimacy or sovereignty over historic Palestine and the occupation’s endeavours to obliterate the historic features and identity of Palestine are bound to fail.
Third: We will remain loyal to the Palestinians languishing in Israeli occupation jails and we will continue to work towards releasing them by all available means.
Fourth: The main reason behind the great suffering of the millions of Palestinian refugees is the Israeli occupation. The Palestinian refugees’ right to return to their land, from which they were forcibly evicted, is inalienable.
Fifth: The 75-year-long Israeli occupation of Palestine is a stain on those who remained silent and have not lifted a finger to expose the occupation’s crimes and put an end to its aggression against our people, land, and holy places.
Sixth: We call on the international community, Arab and Muslim Ummah, and the free peoples of the world to side with the just Palestinian cause and take swift action to end all forms of aggression against the Palestinian people until they regain their rights.”
Sadly we now know that no such international solidarity movement and policy of Boycott, Sanction, and Divestiture was realized, resulting in the Black Saturday tragedy on October 7 and the genocide of the Palestinians it unleashed.
As written by Armani Syed in Time, in an article entitled Why the U.N. Is Commemorating Palestinian Displacement This Year; “For the first time ever, the U.N. will commemorate the Nakba, or “catastrophe” in Arabic, in which at least 700,000 Palestinians fled or were forcibly expelled from their homes during the creation of Israel in 1948.
On May 15, Palestinian Authority President Mahmoud Abbas will deliver a keynote speech at the U.N. General Assembly in New York, as part of a high-level special meeting to mark Nakba Day. In a statement outlining the event, the U.N. said the occasion aims to “highlight that the noble goals of justice and peace require recognizing the reality and history of the Palestinian people’s plight and ensuring the fulfillment of their inalienable rights.”
As the 75th anniversary of the Nakba approached, the 193-member General Assembly voted in November on whether to host a commemoration event; the plan was approved by a vote of 90-30 with 47 abstentions. The U.S., a longtime military and financial supporter of Israel, voted against the event and confirmed that no American diplomats would be present.
For many others, the U.N.’s decision is an acknowledgement of the central role played by the intergovernmental organization in the partition of the Mandate for Palestine.
“It’s acknowledging the responsibility of the U.N. of not being able to resolve this catastrophe for the Palestinian people for 75 years,” said Riyad Mansour, the Palestinian U.N. ambassador, according to the Associated Press.
Israel’s U.N. ambassador, Gilad Erdan, described the commemoration as “abominable” and called it a “blatant attempt to distort history.”
From the early 1900s, a growing number of Zionist settlers escaping antisemitism in Europe arrived in the Mandate for Palestine. During the 1920s and 1930s, Palestinians resisted displacement that had been enabled by the British colonial presence. British forces eventually tasked the U.N. with finding a solution.
In 1947, the U.N. General Assembly, formed of 57 member states at the time, passed a resolution to divide the Mandate for Palestine into a Jewish state and a Palestinian one. The plan allocated more than half the country to the Jewish state at a time when Jews formed around one-third of the population. The plan would also have left around 500,000 Palestinians living in a future Jewish state with a drastic choice: remain a minority in a Jewish state or leave.
Palestinians rejected the proposal and when the British mandate expired in 1948, Israel declared its independence.
Fighting broke out and 5 Arab countries—Egypt, Jordan, Lebanon, Iraq, and Syria—deployed forces to stem the flow of Palestinian refugees. The aftermath of the fighting saw Israel conquer additional land that the U.N. plan had earmarked for a Palestinian state, while Egypt and Jordan each retained control over the Gaza Strip and the West Bank, respectively.
Over time, the Israel took control of more land that was formerly designated by the U.N. as part of a future Palestinian state. After the June 1967 War between Israel and a coalition of Arab states, Israel occupied the Gaza Strip and the West Bank.
In recent decades, Israeli settlements in the West Bank have expanded under successive governments, with the settler population surpassing half a million people earlier this year. The settlements are considered illegal under international law, and much of the international community see them as an obstacle to peace and a future Palestinian state.
This year, Nakba Day is being observed on the heels of a round of violence between Israel and Palestinian militant groups. Israeli airstrikes which intended to target key figures from Islamic Jihad, the second-largest Palestinian armed group in Gaza, claimed at least 33 Palestinian lives. Meanwhile, Palestinian militant groups fired as many as 800 rockets toward Israel, leading to the death of two people in Israel.
“The catastrophe to the Palestinian people is still ongoing,” Mansour said, adding that Palestinians are still being “forcibly removed” from their homes.”
Arabic
15 مايو 2025 يوم النكبة
مع إعلان الأمم المتحدة يوم النكبة ، فإن الصدمة التاريخية للفلسطينيين وغزو إسرائيل للتطهير العرقي لا تخص كلا الجانبين من الشعب المنقسم فحسب ، بل للبشرية جمعاء.
هنا نشهد وآمل أن ألتفت إلى تحذيره ، لأن فاشية الدم والإيمان والتربة عالمية للبشر كفشل في التضامن والاعتماد المتبادل مدفوعًا بالخوف ، خاصةً عندما يتشكل الخوف المعمم والشامل والتهديدات الوجودية من خلال السلطة في خدمة القوة والحالة الجسدية للقوة والسيطرة من خلال الانقسام والتزوير.
بغض النظر عن المكان الذي تبدأ فيه التسلسلات الهرمية من الانتماء النخبوي والآخر الإقصائي ، ينتهي بك الأمر دائمًا عند أبواب أوشفيتز.
لماذا تعيد خلق الجحيم الذي هربت منه؟
لقد تعلمت إسرائيل الدروس الخاطئة من النازيين. نعم ، الاستيلاء على السلطة باعتباره استقلالية وتقرير مصير ؛ ولكن لماذا لا نغير أنظمة القوة غير المتكافئة ، بدلاً من تداول الأماكن على أنها طاغية لا أسرى؟
لماذا لم تعيد دولة إسرائيل بناء حلم سيفاراد الذي يتساوى فيه الجميع بغض النظر عن العقيدة أو العرق أو الهوية الوطنية ، ولكن كابوس مدمرها الإمبراطورية الإسبانية وأيديولوجية ليمبيزا التي فرضها الفتح ومحاكم التفتيش؟
مع محاكم التفتيش والهولوكوست كقطبين مزدوجين لهويتها التاريخية ، وكشروط كفاح مفروضة ، حققت إسرائيل مساحة من الأمان النسبي على حساب أن تصبح مجتمعًا عسكريًا بالكامل متحدًا بالدم والإيمان. لكن الأمن وهم ، لأن إرهاب الدولة والخوف الذي يفوق الأمل يخلقان قوتهما المضادة كمقاومة وثورة.
ليس الخوف هو الوسيلة الوحيدة للتبادل ، ولا القوة الشيء الوحيد الذي له معنى.
في يوم النكبة هذا ، دعونا نحزن على انهيار الرؤية الأخلاقية والأخوة بين البشرية جمعاء ، الأمر الذي أطلق العنان لها باعتبارها اللحظة المحددة للهوية الفلسطينية والإسرائيلية ، ونحلم بمستقبل أفضل مما كان لدينا في الماضي ، ونتصرف كإنسان موحد. لجعلها حقيقية.
Hebrew
15 במאי 2025 יום הנכבה
עם הכרזת יום הנכבה של האו”ם, הטראומה ההיסטורית של הפלסטינים וכיבוש הטיהור האתני של ישראל שייכים לא רק לשני הצדדים של עם מפולג, אלא לכל המין האנושי.
כאן אנו מעידים ואני מקווה להקשיב לאזהרתה, שכן פשיזם של דם, אמונה ואדמה הם אוניברסליים לבני אדם ככישלונות של סולידריות ותלות הדדית המונעים על ידי פחד, במיוחד כאשר פחד מוכלל ומכריע ואיומים קיומיים מעוצבים על ידי סמכות בשירות למען כוח ומצב קרסראלי של כוח ושליטה באמצעות חלוקה וזיוף.
לא משנה היכן אתה מתחיל עם היררכיות של השתייכות עילית ואחרות מדריגה, אתה תמיד מגיע בשערי אושוויץ.
למה לשחזר גיהנום שממנו נמלטת?
ישראל למדה את הלקחים הלא נכונים מהנאצים. תפיסת השלטון כאוטונומיה והגדרה עצמית, כן; אבל למה לא לשנות את מערכות הכוח הלא שוויוניות, במקום לסחור במקומות כרודן ולא שבוי?
מדוע מדינת ישראל לא שיחזרה את החלום של ספרד שבו כולם שווים ללא הבדל אמונה, גזע או זהות לאומית, אלא את הסיוט של ההורסת שלה את האימפריה הספרדית ואת האידיאולוגיה של לימפיזה שנאכפת על ידי הכיבוש והאינקוויזיציה?
עם האינקוויזיציה והשואה כצמד הקטבים התאומים לזהותה ההיסטורית, וכתנאי מאבק מוטלים, ישראל השיגה מרחב של ביטחון יחסי במחיר של הפיכתה לחברה צבאית לחלוטין המאוחדת בדם ואמונה. אבל ביטחון הוא אשליה, כי טרור המדינה ופחד מעבר לתקווה יוצרים כוח נגדי משלהם כהתנגדות ומהפכה.
פחד אינו האמצעי היחיד להחלפה, ולא כוח הדבר היחיד שיש לו משמעות.
ביום הנכבה הזה, הבה נתאבל על קריסת החזון המוסרי ואחוות האנושות כולה ששחררו אותו כרגע המכונן של הזהות הפלסטינית והישראלית כאחד, ונחלום עתיד טוב יותר ממה שהיה לנו בעבר, ונפעל כמין אנושי מאוחד. כדי שזה יהיה אמיתי.
Together For Palestine – Lullaby (Official Music Video)
Friends, In the summer of 1982 in Beirut I picked up a rifle from a fallen comrade and carried on the fight for our humanity, ever since. When I fall, bear forward my words like a rifle.
As the words of the Oath of the Resistance given to me by Jean Genet go; “We swear our loyalty to each other, to resist and cease not, and abandon not our fellows.”
We can be killed, but we cannot be defeated; for in refusal to submit we become Unconquered and free, as Living Autonomous Zones, and this is a victory which cannot be taken from us.
As Genet once said to me; “When there is no hope, one can do impossible things, glorious things.”
Let our lives be as the dragon’s teeth sown in the earth by the Phoenician prince Cadmus; from each arise legions.
I once asked; “How do I live, when I know the world is a lie?”
To which he replied; “Live with grandeur.”
Live with grandeur, friends.
Arabic
ا أصدقاء، في صيف عام 1982، وفي بيروت، التقطتُ بندقيةً من يد رفيقٍ سقط شهيداً، وواصلتُ القتال من أجل إنسانيتنا، وما زلتُ أفعل ذلك منذ ذلك الحين. وحين أسقطُ أنا، فاحملوا كلماتي إلى الأمام كما تُحمل البندقية.
وكما تقول كلمات “قسم المقاومة” الذي لقّنني إياه جان جينيه: “نُقسمُ بالولاء لبعضنا البعض؛ أن نقاوم ولا نتوقف، وألا نتخلى أبداً عن رفاقنا”.
قد نُقتَل، ولكن لا يمكن هزيمتنا؛ ففي رفضنا للاستسلام، نغدو قوىً لا تُقهَر وأرواحاً حرة، أشبه بـ “مناطقٍ ذاتية الحكم وحيّة”؛ وهذا نصرٌ لا يمكن لأحدٍ أن ينتزعه منا.
وكما قال لي جينيه ذات مرة: “حين ينعدم الأمل، يصبح بوسع المرء أن ينجز المستحيلات، وأن يصنع المعجزات المجيدة”.
فلتكن حياتنا كـ “أسنان التنين” التي بذرها الأمير الفينيقي “قدموس” في الأرض؛ إذ ينهضُ من كل سنٍ منها جيشٌ جرّار.
سألتُه مرةً: “كيف لي أن أعيش، وأنا أدرك أن هذا العالم برمّته كذبة؟”
فأجابني: “عِشْ بعظمة”.
عِشوا بعظمةٍ، يا أصدقاء.
The continuous Nakba’: Palestinians decry perpetual suffering
Farha film trailer/Netflix
Nakba Day: What happened in Palestine in 1948? | Israel-Palestine conflict News | Al Jazeera
This second anniversary of the Rafah Campaign’s launch by Israel, and of Genocide Joe once again making us all complicit in Israel’s war crimes and abandoning the idea of universal human rights here in America, finds us in exactly the same horrible position under the Trump regime as Israel began the annihilation of Gaza last year and continues its war of genocide, ethnic cleansing, theocratic terror, and imperial conquest and dominion throughout the whole of the Middle East and really where ever its power can reach those who are not fellow Jews.
This is the end state of Zionism and of all fascisms of blood, faith, and soil. No matter where you begin with ideologies of belonging and otherness and identitarian politics, you always end up at the gates of Auschwitz.
Those who would enslave us and the hegemonic elites whom they truly represent dance and caper for our diversion in performances of democracy which are illusionary and an opiate which captures us in the sleep of reason designed to manufacture consent to be subjugated, falsified, commodified, and dehumanized; for through the lens of Gaza Biden and Trump are masks our captors don to confuse us and steal our humanity and our souls. Beyond the stories they tell and the siren songs they sing, was there ever any real difference between Republican and Democratic Parties as organizations of informal power and control, or between democracy and tyranny?
I hope that one day, in some unimaginable future which I cannot foresee, we can dream such impossible dreams as a free society of equals, and make it real.
This will do nothing to help the children whose deaths our taxes buy in Palestine and Iran, or the Ukrainians whose heroic stand for liberty we have betrayed.
Gaza and Mariupol are both studies in the doctrine of Total War designed by Franco and Hitler and tested at Guernica; but only one of these are paid for by American taxes.
There may be ideological differences between Trump and Biden and between the Republican and Democratic Parties, but not where it matters, regarding our humanity.
May we dream better futures than we have our pasts, claw back something of our humanity from the darkness, and seize our stolen souls from those who would enslave us.
As I wrote on this day in 2024; Genocide Joe has sent his billion dollar arms gift to Israel back to congress for review, having admitted the true purpose of the two thousand pound city destroying bombs, but seems to imagine the tanks as defensive weapons, having forgotten the Blitzkrieg.
This as Israel invades Rafah in defiance of his Red Line against sending aid for the mass murders of the Palestinian refugees Israel has herded there, while in America the brutal repression of dissent on universities by student peace and divestiture protesters unfolds as state terror in recapitulation of the Vietnam War, though as yet we have no parallel with the Kent State Massacre.
If nothing else, the atrocities of the Gaza War have exposed the truths and monstrosities behind America’s historical role as patron of Israel’s imperial conquest and dominion of Palestine and its seventy years of genocide, ethnic cleansing, crimes against humanity, and the unchecked power of a rapacious and kleptocratic state of theocracy and racism which we have authorized.
America Falls with our failure of empathy, abandonment of our universal human rights, cowardice in confronting evil, and complicity in genocide.
As Tolstoy and Lenin asked with such very different results, What is to be done?
As written by Osita Nwanevu in The Guardian, in an article entitled US students, once again, have led the way. Now we must all stand up for Palestinians: Campus protests in solidarity with the people of Gaza have braved abuse and police raids but history will be kinder; “The student left is the most reliably correct constituency in America. Over the past 60 years, it has passed every great moral test American foreign policy has forced upon the public, including the Vietnam war, the question of relations with apartheid South Africa, and the Iraq war. Student activists were at the heart of the black civil rights movement from the very beginning. To much derision and abuse, they pushed for more rights, protections and respect for women and queer people on their campuses than the wider world was long willing to provide. And over the past 20 years in particular, policymakers have arrived belatedly to stances on economic inequality, climate change, drug policy and criminal justice that putative radicals on campus took up long before them.
They have not always been right; even when right, their prescriptions for the problems they’ve identified and their means of directing attention to them have not always been prudent. But time and time and time again, the student left in America has squarely faced and expressed truths our politicians and all the eminent and eloquent voices of moderation in the press, in all of their supposed wisdom and good sense, have been unable or unwilling to see. Straining against an ancient and immortal prejudice against youth, it has made a habit of telling the American people, in tones that discomfit, what they need to hear before they are ready to hear it.
Only later, after the teargas clears and the leering and laughter subside, do we sit puzzled, in the filth of our own entirely avoidable mistakes, and look regretfully backward. Books are written. Documentaries are made. Plaques are installed. At Kent State, a plaza overlooking the university’s commons was constructed to honor the four students the Ohio national guard killed there in 1970. It’s bounded, the university’s website says, by “a jagged, abstract border symbolic of disruptions and the conflict of ideas.” There are daffodils. “Inquire, Learn, Reflect,” an inscription reads. One thing visitors might reflect on is that a Gallup poll taken not long after the shootings found that 58% of Americans believed that anti-war activists had, perhaps in the unrest of the preceding days, brought the deaths at Kent State upon themselves. Today, more than half a century after the fact, we mourn them. We have regrets.
What will we regret the most about the last few weeks? Which responses to the Gaza protests will linger the longest in our minds? CNN’s comparison of the campus protests to the persecution of Jews “during the 1930s in Europe”, perhaps? The University of Virginia changing its policy on tents to justify the deployment of more force against its students than it called for against the actual Nazis who marched on its campus and killed a woman seven years ago? The New York police department presenting to the press, as proof that outside agitators had organized the occupation of a building at Columbia, a book about the causes of terrorism written by a historian and a bike chain Columbia had been selling to its students? The outside funding actually raised by pro-Israel counter-protesters at UCLA who beat up and threw fireworks at students and faculty as campus and LAPD officers stood by?
Whenever all of this ends – whenever we find ourselves ready to survey what’s left of Gaza and its people and ask whether we could have done more to prevent the use of our weapons and our money in their destruction – what will we have to say for ourselves? When the talking heads are assembled to offer voiceovers atop footage of police grappling and tackling students and faculty whose voices, it will be painfully obvious to most by then, should have been heeded, what words of useless contrition will be offered?
There have been real instances of antisemitism on campuses since the protests began; here and there we’ve seen real instances of malevolence and idiocy. But to believe, on the basis of anecdata, that hatred and ignorance have motivated the vast majority of students who’ve set up encampments and other pro-Palestinian protests over the last month – in their many thousands at well over 100 colleges and universities in all but four states – is to believe what can only be described as an extraordinary propaganda campaign, one pushed by critics in the press and in office who can’t seem to agree on what the protesters are like. These students, we’ve been told, are both popular and unpopular among their peers. They are both ugly and chic. They are fragile and cold-blooded, pathetically soft and remarkably violent. They hate Jews. They are Jews who hate themselves. They’ve exercised both too little message discipline and too much caution with the press at demonstrations that are both laughably chaotic and suspiciously organized. And whoever they are and whatever’s spurred them into action, the students are, clearly, in need of either a good sock to the mouth or a good lay – the better to focus their attention away from politics and on their studies, on political matters close to home rather than halfway across the world, or political matters halfway across the world more deserving of their attention, like the plight of the suffering in China, Cuba, Venezuela, North Korea, Saudi Arabia, Syria, Sudan, Iran or Azerbaijan.
No one with their eyes on Gaza denies that there are many bad things happening in the world at any given time. None of those who’ve troubled law- and opinion-makers so with their insistence that the Palestinians are people would argue that the Palestinians are the only suffering people on the globe. But they are suffering largely as a consequence of American foreign policy. On Wednesday, President Biden announced that the United States will freeze the supply of offensive weaponry to Israel if it continues with the full invasion of Rafah, an announcement that follows admissions that the campaign being waged in Gaza, with our bombs, has thus far been waged with dubious military objectives and with insufficient regard for civilian life.
The guilty parties here include not only our political leaders but our private institutions, our colleges among them
What the White House has yet to admit, though, is that the nearly 35,000 Palestinians who have been killed and the 1.9 million Palestinians who have been displaced over the last seven months are the victims not only of this particular war and the logic of collective responsibility for the massacres of 7 October being deployed by Israeli leaders, but the willingness of this country to sanction Israel’s denial of Palestinian human rights for decades. And the guilty parties here include not only our political leaders but our private institutions, our colleges among them, which, through the investments they have sustained in Israel and the arms manufacturers supplying its war, have rendered themselves complicit in wrongs that should trouble us as deeply as apartheid in South Africa now does. Nothing should surprise us about the fact that Israel now faces similar divestment campaigns; after weeks of moaning and groaning that the demands of student protesters have been unexpressed, unclear or impossible to meet, multiple colleges have, in fact, made certain concessions to them and announced plans to take further demands into consideration. Encampments at Brown, Northwestern, Rutgers and the University of Minnesota were voluntarily disbanded on that basis.
But it should also be unsurprising that far more colleges have responded to student demonstrators by calling in the authorities – an authorization of force prefigured by the remarkable crackdowns on pro-Palestinian speech we’ve seen at institutions across the country since October. One of the perversities of the situation is that despite all this, we probably haven’t heard the last about our “woke universities” – as they have for more than a hundred years, the right and centrists who share their contempt for college students will, against all available evidence, continue insisting that American campuses have been ideologically captured by the very people we’ve just witnessed campus administrators go to war against. They will do all they can to obscure it, but it should be plain now that all the shallow representation most visible to pundits – the diversity and equity teams, the minorities in high positions – hasn’t changed the fact that the majority of American universities are largely beholden to donors, trustees and, increasingly, politicians, well to the right of the most progressive voices on campus.
In the months ahead, many on the left will surely call upon universities to hold true to their commitments to open discourse and redress the censorship and harassment of Israel’s critics. They should. But we should also resist the flight to abstraction – dishwatery invocations of free speech, murky and lukewarm, that no one ever seems to really mean and that function chiefly as bulwarks against substantive debate. The dignity of the Palestinian people and their right to resist their oppression plainly aren’t chief among the dangerous and controversial ideas we’ve heard so much about protecting over the last decade; we cannot rely upon the putatively neutral authorities and institutions that have done so much to suppress them to act now in their defense on abstract grounds. So it goes. The job now, as the Israelis press into Rafah, is to change public opinion on the actual matter at hand – to make urgent arguments to the American public not about the plight of Palestine’s defenders on campus but the plight of the Palestinians. The students have done their part; they will be recognized in time. Now it’s up to the rest of us.”
News of the 2024 Rafah Campaign
US students, once again, have led the way. Now we must all stand up for Palestinians
14 مايو 2024 أمريكا تسقط بفشلنا في التعاطف، والتخلي عن حقوقنا الإنسانية العالمية، والجبن في مواجهة الشر، والتواطؤ في الإبادة الجماعية: بدء الهجوم الإسرائيلي على رفح
أرسل جو هدية الأسلحة التي تبلغ قيمتها مليار دولار إلى إسرائيل إلى الكونجرس لمراجعتها، بعد أن اعترف بالغرض الحقيقي لتدمير القنابل في المدينة التي يبلغ وزنها ألفي رطل، ولكن يبدو أنه يتخيل الدبابات كأسلحة دفاعية، بعد أن نسي الحرب الخاطفة.
يأتي هذا في الوقت الذي تغزو فيه إسرائيل رفح في تحدٍ لخطه الأحمر ضد إرسال المساعدات لعمليات القتل الجماعي للاجئين الفلسطينيين الذين تحشدهم إسرائيل هناك، بينما يتكشف في أمريكا القمع الوحشي للمعارضة في الجامعات من خلال السلام الطلابي والمتظاهرين على سحب الاستثمارات باعتباره إرهاب دولة في تلخيص لإسرائيل. حرب فيتنام، على الرغم من أنه ليس لدينا حتى الآن أي تشابه مع مذبحة ولاية كينت.
إذا لم يكن هناك شيء آخر، فقد كشفت الفظائع التي ارتكبت في حرب غزة عن الحقائق والفظائع الكامنة وراء الدور التاريخي الذي لعبته أمريكا كراعية للغزو الإمبريالي الإسرائيلي لفلسطين وهيمنتها وسبعين عامًا من الإبادة الجماعية والتطهير العرقي والجرائم ضد الإنسانية، والقوة غير المقيدة لإسرائيل. حالة الثيوقراطية والعنصرية الجشعة والكلبتوقراطية التي سمحنا بها.
إن أميركا تسقط بفشلنا في التعاطف، والتخلي عن حقوقنا الإنسانية العالمية، والجبن في مواجهة الشر، والتواطؤ في الإبادة الجماعية.
وكما تساءل تولستوي ولينين بنتائج مختلفة تمامًا، ما الذي يجب فعله؟
Hebrew
14 במאי 2024 אמריקה נופלת עם כישלוננו באמפתיה, נטישת זכויות האדם האוניברסליות שלנו, פחדנות בהתמודדות עם הרוע ושותפות ברצח עם: התקפת ישראל ברפיח מתחילה
רצח העם ג’ו שלח את מתנת הנשק שלו של מיליארד דולר לישראל בחזרה לביקורת בקונגרס, לאחר שהודה במטרה האמיתית של עיריית אלפיים לירות השמדת פצצות, אבל נראה שהוא מדמיין את הטנקים כנשק הגנתי, לאחר ששכח את הבליצקריג.
זאת כאשר ישראל פולשת לרפיח בהתרסה לקו האדום שלו נגד שליחת סיוע לרציחות ההמוניות של הפליטים הפלסטינים שישראל עדרה שם, בעוד שבאמריקה הדיכוי האכזרי של מחלוקות על האוניברסיטאות על ידי מפגיני שלום סטודנטים ומפגיני ביטול ביטול מתגלה כטרור ממלכתי בסיכום של מלחמת וייטנאם, אם כי עדיין אין לנו מקבילה לטבח במדינת קנט.
אם שום דבר אחר, הזוועות של מלחמת עזה חשפו את האמיתות והמפלצות שמאחורי תפקידה ההיסטורי של אמריקה כפטרונית של הכיבוש הקיסרי והשליטה של ישראל על פלסטין ושבעים שנות רצח עם, טיהור אתני, פשעים נגד האנושות והכוח הבלתי מבוקש של מצב דורס וקלפטוקרטי של תיאוקרטיה וגזענות שאישרנו.
אמריקה נופלת עם כישלון האמפתיה שלנו, נטישת זכויות האדם האוניברסליות שלנו, פחדנות בהתמודדות עם הרוע ושותפות ברצח עם.
כפי ששאלו טולסטוי ולנין בתוצאות כה שונות, מה יש לעשות
On this anniversary of the assassination of beloved journalist Shireen Abu Akleh, as I wrote years ago now; possibly as our devils whisper by a sniper belonging to a rogue black ops unit of IDF Reconnaissance in Gaza, Sayaret Haruv, refounded under the command of Lt. Col. Yaniv Barut, Kfir Brigade, and operating in coordination with elements of the infamous Duvdevan, Counter Terrorism Unit 217 of the 89th Commando Brigade, whose history has been fictionalized in the Israeli telenovela Fauda available on Netflix, other special operations agents and most importantly the deniable paramilitary assets and settler militias which now threaten to wag the dog and seize power from the civilian government of Israel, let us bring a Reckoning.
A new documentary, Who Killed Shireen?, has exposed the assassin Israel and America have attempted to conceal, IDF soldier Alon Scagio, but this is not the whole answer to the question. For this was not the random murderous act of a fanatical racist killer in a uniform, but a targeted political assassination to silence the witness of history by the terrorist Netanyahu regime and its sponsors of genocide, ethnic cleansing, war crimes and other crimes against humanity, and imperial conquest and dominion including former President Joe Biden, and until Netanyahu and Biden along with all persons who ordered the killing or conspired in the coverup are on trial in the International Court none of us are safe; no Palestinians, but also no Israelis and no Americans. Because the states of Israel and America can, have often done, and will come for any of us, at any time and for any reason, and with such precedents will come for anyone who bears witness of their crimes.
The killer who pulled the trigger has met his Reckoning; not yet those who ordered and authorized the assassination.
For many years teaching high school my mother would hold up the crooked finger broken by a nun with a ruler to silence her questions as a child, whereupon she walked out of the school and the Catholic Church and never looked back, and announce to the class her first principle of action and of education; “We are not silent.”
Our best reply to the murder of a journalist by any state is to ask questions and speak in witness, and to do so together as mass action and solidarity across all divisions of faith, race, gender, and national identity as liberation struggle. This is how we set each other free; by truths which delegitimize authority, by solidarity of action which forges a United Humankind, and by seizures of power.
In the context of the Israeli Occupation and the campaign of terror against the people of Palestine, a friend has offered her witness of history as to why she no longer wears the Star of David in the wake of the 1967 Six Day War, and wrote of the 1995 assassination of Rabin, who like Gandhi was killed by an ultranationalist in the first action of the capture of the state by a totalitarian and imperial colonialist regime, as a lost hope of democracy in Israel.
To this I have replied; Yes, but remember always my friend, that though the state of Israel now unfolds from its unique history, its failures are not those of Jewish identity or faith but universal to humankind. Tyranny is a predictable phase of anticolonial struggle, and determined by its imposed conditions. So seductive, to be the arbiter of virtue in pursuit of security. But security is an illusion, and use of social force subversive to democracy and the values and goals of a society in which we are each other’s guarantors of universal human rights, and not our jailors.
My friends and I fought for a long time for the freedom to wear the Star of David without fear; seize and own it as a power paid for in blood. One day the citizens of Israel will liberate themselves; until then all I can do is try to buy time for that future to unfold, and shield those I can from its costs as tyranny and terror. I offer for your consideration the premise that Rabin was among the 36 Good Men upon whom the fate of the world depends, and the hope that we may live up to his example.
Cede nothing to the enemy; not symbols or histories, nor abandon anything to capture and subversion of meaning in service to power and authorized identities as falsification. Identity is a ground of struggle, where liberty or tyranny begin.
Always there remains the struggle between the masks others make for us and those we make for ourselves. This is the first revolution in which we all must fight; the seizure of power as ownership of ourselves.
As written by Bethan McKernan in The Guardian, in an article entitled Shireen Abu Akleh: friends and family call for justice on anniversary of killing:
Israeli forces admit ‘high possibility’ Al Jazeera reporter was shot by sniper at West Bank refugee camp; “Family members, friends and colleagues of Palestinian-American journalist Shireen Abu Akleh, who was almost certainly fatally shot by an Israeli sniper, have renewed calls for justice on the first anniversary of her killing, during a week of memorials and events celebrating her life.
Abu Akleh, a household name in the Arab world who worked for Qatar-based Al Jazeera, was shot in the head in the slumlike refugee camp on the outskirts of the occupied West Bank city of Jenin on 11 May last year while covering an Israel Defence Forces (IDF) raid. International outrage at the reporter’s death was fuelled by scenes of violence at her funeral in Jerusalem, when Israeli police attacked pallbearers, almost causing them to drop the coffin.
The IDF eventually admitted there was a “high possibility” Abu Akleh was killed by a soldier, but maintains the shooting was accidental and a criminal investigation is not warranted.
In the year since, international efforts at accountability have moved painfully slowly. But at a concert honouring the Jerusalemite in Ramallah earlier this week, hundreds of people gathered to remember a remarkable trailblazer and her legacy.
“Years of seeing justice not being served for Palestinians tells me we shouldn’t expect much [from officials]. But if we focus on whatever silver lining there is, I’d never seen anything like the turnout at her funeral … It showed how loved and respected she was,” said Dalia Hatuqa, Abu Akleh’s friend and former colleague.
“Shireen has inspired a whole generation of young women and men who admire her and her work and want to follow in her footsteps.”
Tributes from Abu Akleh’s family and colleagues at Tuesday’s concert spoke of her dedication to showing the world the harsh realities of Israeli occupation, as well as moments of happiness and resilience. A Jerusalem girls’ choir, and young women from the Edward Said National Conservatory of Music, performed several pieces composed in her memory.
A raft of universities have announced awards and scholarships in Abu Akleh’s name, a street in Ramallah has been renamed after her, and her name will also live on in the form of a media museum scheduled to open in the city in 2025.
For Palestinians, and much of the rest of the world, it is clear who bears responsibility for Abu Akleh’s death. Several journalistic investigations as well as a UN probe have concluded that Israeli forces killed the well-known journalist. Some findings suggest the small group of journalists she was with were deliberately targeted, even though they were wearing helmets and protective vests clearly marked “Press”.
While the Biden administration has largely embraced Israel’s version of events, and resisted launching an independent investigation into the killing of a US citizen, pressure from Congress forced it to agree to an FBI inquiry last November, which for now appears to be the most promising avenue for justice – although Israel has said it will not cooperate. Abu Akleh’s family and Al Jazeera have also referred the case to the international criminal court (ICC) in The Hague, but proceedings typically take years, and Israel is not a member.
Abu Akleh is far from the only Palestinian journalist killed in recent years whose death has gone unpunished. A new report from the Committee to Protect Journalists (CPJ), released this week to coincide with the anniversary of Abu Akleh’s death, found that Israel has never charged or found any soldier accountable for the killings of at least 20 journalists, 18 of whom were Palestinian, since 2001.
“Israeli officials discount evidence and witness claims, often appearing to clear soldiers for the killings while inquiries are still in progress … When probes do take place, the Israeli military often takes months or years to investigate killings and families of the mostly Palestinian journalists have little recourse inside Israel to pursue justice,” the report said.
In the year that has passed since the reporter’s death, violence in the region has risen substantially. Tensions in the Israeli-Palestinian conflict have soared over the past year: more than 116 Palestinians and at least 19 Israelis and foreigners have been killed in 2023 so far, leading to fears of a return to full-scale fighting.
About half of this year’s Palestinian death toll are civilians, according to media tallies. But according to army data analysed by Yesh Din, an Israeli human rights organisation, the IDF has near-total impunity from prosecution in cases in which Palestinians and their property were harmed by soldiers.
Between 2017 and 2021, only 21.4% of complaints led to an investigation – and of the 248 investigations, just 11 resulted in an indictment, making the rate 0.87%.
The IDF says it opens initial operational investigations in all cases in the West Bank in which a Palestinian is killed, unless the death occurred in a combat environment. Based on those findings, the military advocate decides whether a criminal investigation is merited.
“I thought when they killed Shireen, if they can kill her, then they can kill any of us,” said Amira, a 20-year-old student at the Ramallah concert. “But we need to continue resisting and we need to have hope.”
As written by Dion Nissenbaum in The Guardian, in an article entitled Who killed Palestinian-American journalist Shireen Abu Akleh – and why?; “You may think you know the story of the first Palestinian-American journalist to be killed by Israeli forces, but you probably don’t.
For much of the world, Shireen Abu Akleh was the voice of Palestine, a brave, seasoned Al Jazeera journalist who repeatedly put her life on the line to cover the Israeli occupation of the West Bank.
On 11 May 2022, Shireen strapped on her helmet and blue body armor with the word “press” emblazoned across her chest and set out for what she expected to be another tense day covering an Israeli military raid in the West Bank city of Jenin. It turned out to be her last: Shireen was shot in the back of the head by an Israeli soldier.
Her death became a polarizing flashpoint between Israel and the US. After falsely blaming Palestinian militants for killing Shireen, the Israeli military begrudgingly admitted – four months later – that one of their own soldiers almost certainly shot the 51-year-old journalist.
No one was ever held to account for Shireen’s killing. Israel objected to an FBI investigation into her death and rejected US calls for the Israeli military to revise the rules of engagement to try to prevent more innocent people from being killed.
Israel refused to let the US interview the soldier who fired the fatal shots. Israel refused to give Americans the soldier’s statement about what he had been thinking when he shot Shireen. Israel wouldn’t even tell the US the soldier’s name. Without that information, US officials said, they couldn’t determine whether the Israeli military was guilty of any human rights violations for killing Shireen.
So I and a team of journalists set out to find out who killed Shireen – and why.
Our months-long investigation uncovered some disturbing revelations. First, it became clear that Israel knew right away that one of its soldiers had probably killed Shireen – even though Israeli leaders were falsely blaming Palestinian militants for her death.
Hours after Shireen was killed, current and former US government officials told me, the top Israeli general in charge of the West Bank told American officials that one of his soldiers had probably killed Shireen. From the beginning, Israeli and American officials knew the truth. But Israel spent months denouncing a series of independent investigations by journalists that concluded an Israeli soldier had shot Shireen.
Our reporting also reveals that an initial American assessment determined that the Israeli soldier intentionally shot Shireen – and that he should have been able to tell that she was a journalist because she was wearing the blue body armor marked “press”.
A key Biden administration official familiar with the examination told us that the soldier who had killed Shireen probably could have been convicted of murder in an American courtroom. But the initial finding was rejected. Instead, the Biden administration did a 180. The US concluded that it found no reason to believe her killing was intentional and blamed it on “tragic circumstances”.
It is difficult to find a news story on Shireen’s death that clearly lays out what happened that day, so let me lay out the facts: an Israeli soldier inside an armored vehicle saw Shireen walking up the street 200 meters away and intentionally shot her. The Israeli military’s own investigation concluded that the soldier had falsely identified Shireen as a militant and killed her. The Israeli military’s own investigation found no evidence to back up its initial claims that Shireen might have been killed in crossfire. The Israeli military’s own investigation documented no Palestinian militants near Shireen when she was killed.
To be clear: Israel’s own investigation concluded that it was almost certain that its soldier intentionally killed Shireen. The only lingering question is: why? Since the US government failed to find the shooter, we decided to track him down ourselves.
We spoke to seasoned Israeli military soldiers and American investigators who told us that they would not have opened fire on Shireen. They told us it was an example of poor training or poor discipline.
One Israeli soldier who knew the shooter also defended his comrade by telling us that if “you see someone who holds a camera or something that … point at you, you don’t need more than that to shoot the bullet”.
That perspective has long been present in the Israeli military. In 2002, an Israeli sniper shot the Boston Globe journalist Anthony Shadid in the shoulder while he was wearing blue body armor in the West Bank capital, Ramallah. In 2008, an Israeli tank in the Gaza Strip fired a tank round from 700 meters away at 24-year-old Reuters journalist Fadel Shana’a, who was wearing blue body armor and filming with a camera set on tripod; Israel said the tank unit thought the camera was a weapon and absolved the soldiers of any wrongdoing. In October 2023, an Israeli tank opened fire on a group of journalists on a distant hillside across the border in southern Lebanon, killing the Reuters journalist Issam Abdallah; Israel has never admitted any fault.
Israel has long rejected accusations that it intentionally targets journalists. But the 7 October 2023 Hamas attack in southern Israel appears to have changed the nation’s calculus. Since then, the Israeli military has changed its tune. Israel has deliberately killed journalists in Gaza it has accused of being “combat propagandists” working for news outlets affiliated with Palestinian militant groups. The Israeli military’s top international spokesperson sent a clear message that wearing blue body armor with the word “press” on it does not provide any level of protection for journalists.
“Wearing a vest that says ‘press’ doesn’t turn a terrorist into a journalist,” Lt Col Nadav Shoshani tweeted last year . So it’s no surprise that Israel has now become the most dangerous country for journalists. Israel has killed more than 175 journalists since 7 October 2023, according to the Committee to Protect Journalists. More journalists were killed in 2024 than in any other year since the committee began documenting such deaths more than three decades ago. Israel killed nearly two-thirds of the 124 journalists who died around the world in 2024.
Israeli soldiers and settlers have also killed at least six more Americans since Shireen’s death. The country has held no one to account for any of the killings. Sen Chris Van Hollen, who has repeatedly called on the US government to investigate these deaths and press Israel to change its rules of engagement, told me that Benjamin Netanyahu has repeatedly given the US the middle finger when it comes to these killings.
Israel has continued its crackdown on Palestinian media. Ali Samoudi, Shireen’s producer, was shot and injured by the same Israeli soldier who killed Shireen. A documentary team met Samoudi in Jenin while he was covering an ongoing Israeli military operation.
“We have been overcome by fear,” Samoudi says in the documentary. “From the moment Shireen was killed, I said, and continue to say, and will continue to say, that this bullet was meant to prevent the Palestinian media from the documentation and the exposure of the occupation’s crimes.”
In late April, Israeli forces arrested Samoudi and accused him, without providing evidence, of being “identified” with the militant group Islamic Jihad. His family said that he was beaten by Israeli soldiers and handcuffed to a hospital bed. Samoudi remains in detention.
Earlier this year, we did what the US failed to do and found Shireen’s killer. It turned out that the Israeli soldier who shot Shireen in Jenin was himself killed last year in the same West Bank city. The soldier, Alon Scagio, had been quietly transferred to a different unit after the Israeli investigation into Shireen’s death. He was buried as a hero for rescuing other Israeli soldiers injured in a Palestinian militant attack. The Israeli soldier who knew the shooter told me that his comrades had been so incensed that Scagio’s reputation had been tarnished by his killing Shireen that they started using Shireen’s picture for target practice.
Our reporting made one thing clear: the Biden administration failed Shireen Abu Akleh. Our Biden administration source told us that the US allowed Israel to get away with murder. Scagio’s death makes it harder to find out what he was thinking that day. The Israeli military could help provide some answers by releasing Scagio’s statement.
Congress could bring key witnesses to Washington for hearings into why the US investigation’s findings were changed. The Israeli military could revise the way it trains its soldiers so that they kill fewer innocent people. And Israel itself could change course and make it clear that it does not see journalists as the enemy.
Until that happens, more journalists, more Americans, and more innocent civilians are likely to keep dying at the hands of the Israeli military.”
On this day two years ago I wrote; May 12 2022, Reflections of the Third Intifada Part 3: In the Shadow of the Israeli Assassination of Truthteller and Journalist Shireen Abu Aqla; During a military raid on the Jenin Palestinian refugee camp in which Israeli provocateurs created confusion and pretexts for the use of deadly force by the state, an Israeli sniper assassinated iconic and beloved Palestinian journalist and American citizen Shireen Abu Aqla, who was wearing her unmistakable blue press jacket, in order to silence her witness of history. Hers was a fearless and heroic life of truth telling, and she was a role model for a generation of women who grew up with the implicit understanding and a truth written in our flesh that silence is complicity.
Our world is a Wilderness of Mirrors, distorted funhouse images, rewritten histories, filled with surfaces which capture and reflect, in which the witness of history and the sacred calling to pursue the truth must be beyond the power of the state, the elite, or of anyone to silence and erase, or we become simulacra, forgeries of ourselves and shadow puppets of authority. Our authenticity and uniqueness, our ownership of ourselves, is put at risk and in question by propaganda and thought control, repression of dissent, dehumanization, and subjugation.
We need what Foucault called truth tellers, not merely as guarantors of our liberty, but also of our humanity and the inviolability of our souls.
Al Jazeera has written of this; “In a blatant murder, violating international laws and norms, the Israeli Occupation Forces assassinated in cold blood Al Jazeera’s correspondent in Palestine, Shireen Abu Aqla, targeting her with live fire early this morning… while conducting her journalistic duty.”
The network called on the international community to hold the Israeli government and military accountable for the “intentional targeting and killing” of a journalist.
Qatar – which funds Al Jazeera – said it considered the killing a “heinous crime and a flagrant violation of international humanitarian law and a blatant infringement on freedom of media and expression”.
Palestinian Authority President Mahmoud Abbas condemned the shooting of Abu Aqla and Samoudi and alleged that it was “part of the occupation’s policy of targeting journalists to obscure the truth and commit crimes silently”.
As I wrote in my post of January 16 2021, Silence Is Complicity: No One Gets to Sit This One Out; A post in which I quote Adam Parkhomenko elicited an interesting reaction from someone, one which makes me question how the rhetoric of fascist and racist privilege creates complicity; the quote is in reference to the massive responsibility avoidance and denial on the part of the Republican lawmakers who refuse to join the call impeach our Clown of Terror, Traitor Trump, and his rabble of murderous barbarians.
Here is the quotation; “I have a very simple message for Republicans calling for unity without accountability: the United States does not negotiate with terrorists.”
This was the reaction; first, repetition of the very call for unity without accountability, which I would characterize as granting permission through failure to consequent behaviors, which the quote calls out; “These words are just creating more divisions!”
Second, an attempt at silencing dissent; “Please Stop!”
Third, an attempt at blame shifting; “Whenever one person thinks they are right and everyone else is wrong you are the problem!”
And Fourth, the very worst of the apologetics of historical fascism, a claim of moral equivalence; “Everyone just needs to stop all of these posts because there are good people on both sides!”
And this last I cannot let pass, for on the last occasion of its general use this propagandistic lie and rhetorical device led directly to the Holocaust and the global devastation of total war.
I am unclear which good people she could be referring to; the ones who were going to capture and hang or guillotine members of Congress, the ones who murdered a police officer and attempted to bomb both the Democratic and Republican offices, the white supremacist terrorists who have rallied to the cause of treason and armed sedition, or the mad tyrant who commanded them?
To this I replied; You are wrong. Treason, terror, and the murder of police officers has no excuse. You are either with us as American patriots or against us; no one gets to sit this one out and be counted among the honorable, the moral, and the loyal.
Silence is complicity.
Such is the Talmudic principle, “Shtika Kehoda”, famously paraphrased by Einstein in his 1954 speech to the Chicago Decalogue Society as “If I were to remain silent, I’d be guilty of complicity”, and referenced by Eli Weisel as “the opposite of love is not only hate, it is also indifference.”
Martin Luther King said it this way in Stride Toward Freedom: The Montgomery Story; “He who passively accepts evil is as much involved in it as he who helps to perpetrate it. He who accepts evil without protesting against it is really cooperating with it.”
John Stuart Mill expressed a related idea in his 1867 Inaugural Address to the University of St. Andrews; “Let not anyone pacify his conscience by the delusion that he can do no harm if he takes no part, and forms no opinion. Bad men need nothing more to compass their ends, than that good men should look on and do nothing. He is not a good man who, without a protest, allows wrong to be committed in his name, and with the means he helps to supply, because he will not trouble himself to use his mind on the subject.”
Leonardo da Vinci formulated it as resistance to tyranny, with which he was very familiar in the wars of dominion between the princes of Renaissance Italy; “Nothing strengthens authority so much as silence.”
Silence is complicity.
Should this concept require further clarification, please refer to the following recording and transcript of Elie Wiesel’s Millennium Lecture at the White House, on April 12 1999, hosted by President Bill Clinton and First Lady Hillary Rodham Clinton:
Mr. President, Mrs. Clinton, members of Congress, Ambassador Holbrooke, Excellencies, friends: Fifty-four years ago to the day, a young Jewish boy from a small town in the Carpathian Mountains woke up, not far from Goethe’s beloved Weimar, in a place of eternal infamy called Buchenwald. He was finally free, but there was no joy in his heart. He thought there never would be again.
Liberated a day earlier by American soldiers, he remembers their rage at what they saw. And even if he lives to be a very old man, he will always be grateful to them for that rage, and also for their compassion. Though he did not understand their language, their eyes told him what he needed to know — that they, too, would remember, and bear witness.
And now, I stand before you, Mr. President — Commander-in-Chief of the army that freed me, and tens of thousands of others — and I am filled with a profound and abiding gratitude to the American people.
Gratitude is a word that I cherish. Gratitude is what defines the humanity of the human being. And I am grateful to you, Hillary — or Mrs. Clinton — for what you said, and for what you are doing for children in the world, for the homeless, for the victims of injustice, the victims of destiny and society. And I thank all of you for being here.
We are on the threshold of a new century, a new millennium. What will the legacy of this vanishing century be? How will it be remembered in the new millennium? Surely it will be judged, and judged severely, in both moral and metaphysical terms. These failures have cast a dark shadow over humanity: two World Wars, countless civil wars, the senseless chain of assassinations — Gandhi, the Kennedys, Martin Luther King, Sadat, Rabin — bloodbaths in Cambodia and Nigeria, India and Pakistan, Ireland and Rwanda, Eritrea and Ethiopia, Sarajevo and Kosovo; the inhumanity in the gulag and the tragedy of Hiroshima. And, on a different level, of course, Auschwitz and Treblinka. So much violence, so much indifference.
What is indifference? Etymologically, the word means “no difference.” A strange and unnatural state in which the lines blur between light and darkness, dusk and dawn, crime and punishment, cruelty and compassion, good and evil.
What are its courses and inescapable consequences? Is it a philosophy? Is there a philosophy of indifference conceivable? Can one possibly view indifference as a virtue? Is it necessary at times to practice it simply to keep one’s sanity, live normally, enjoy a fine meal and a glass of wine, as the world around us experiences harrowing upheavals?
Of course, indifference can be tempting — more than that, seductive. It is so much easier to look away from victims. It is so much easier to avoid such rude interruptions to our work, our dreams, our hopes. It is, after all, awkward, troublesome, to be involved in another person’s pain and despair. Yet, for the person who is indifferent, his or her neighbor are of no consequence. And, therefore, their lives are meaningless. Their hidden or even visible anguish is of no interest. Indifference reduces the other to an abstraction.
Over there, behind the black gates of Auschwitz, the most tragic of all prisoners were the “Muselmanner,” as they were called. Wrapped in their torn blankets, they would sit or lie on the ground, staring vacantly into space, unaware of who or where they were, strangers to their surroundings. They no longer felt pain, hunger, thirst. They feared nothing. They felt nothing. They were dead and did not know it.
Rooted in our tradition, some of us felt that to be abandoned by humanity then was not the ultimate. We felt that to be abandoned by God was worse than to be punished by Him. Better an unjust God than an indifferent one. For us to be ignored by God was a harsher punishment than to be a victim of His anger. Man can live far from God — not outside God. God is wherever we are. Even in suffering? Even in suffering.
In a way, to be indifferent to that suffering is what makes the human being inhuman. Indifference, after all, is more dangerous than anger and hatred. Anger can at times be creative. One writes a great poem, a great symphony, one does something special for the sake of humanity because one is angry at the injustice that one witnesses. But indifference is never creative. Even hatred at times may elicit a response. You fight it. You denounce it. You disarm it. Indifference elicits no response. Indifference is not a response.
Indifference is not a beginning, it is an end. And, therefore, indifference is always the friend of the enemy, for it benefits the aggressor — never his victim, whose pain is magnified when he or she feels forgotten. The political prisoner in his cell, the hungry children, the homeless refugees — not to respond to their plight, not to relieve their solitude by offering them a spark of hope is to exile them from human memory. And in denying their humanity we betray our own.
Indifference, then, is not only a sin, it is a punishment. And this is one of the most important lessons of this outgoing century’s wide-ranging experiments in good and evil.
In the place that I come from, society was composed of three simple categories: the killers, the victims, and the bystanders. During the darkest of times, inside the ghettoes and death camps — and I’m glad that Mrs. Clinton mentioned that we are now commemorating that event, that period, that we are now in the Days of Remembrance — but then, we felt abandoned, forgotten. All of us did.
And our only miserable consolation was that we believed that Auschwitz and Treblinka were closely guarded secrets; that the leaders of the free world did not know what was going on behind those black gates and barbed wire; that they had no knowledge of the war against the Jews that Hitler’s armies and their accomplices waged as part of the war against the Allies.
If they knew, we thought, surely those leaders would have moved heaven and earth to intervene. They would have spoken out with great outrage and conviction. They would have bombed the railways leading to Birkenau, just the railways, just once.
And now we knew, we learned, we discovered that the Pentagon knew, the State Department knew. And the illustrious occupant of the White House then, who was a great leader — and I say it with some anguish and pain, because, today is exactly 54 years marking his death — Franklin Delano Roosevelt died on April the 12th, 1945, so he is very much present to me and to us.
No doubt, he was a great leader. He mobilized the American people and the world, going into battle, bringing hundreds and thousands of valiant and brave soldiers in America to fight fascism, to fight dictatorship, to fight Hitler. And so many of the young people fell in battle. And, nevertheless, his image in Jewish history — I must say it — his image in Jewish history is flawed.
The depressing tale of the St. Louis is a case in point. Sixty years ago, its human cargo — maybe 1,000 Jews — was turned back to Nazi Germany. And that happened after the Kristallnacht, after the first state sponsored pogrom, with hundreds of Jewish shops destroyed, synagogues burned, thousands of people put in concentration camps. And that ship, which was already on the shores of the United States, was sent back.
I don’t understand. Roosevelt was a good man, with a heart. He understood those who needed help. Why didn’t he allow these refugees to disembark? A thousand people — in America, a great country, the greatest democracy, the most generous of all new nations in modern history. What happened? I don’t understand. Why the indifference, on the highest level, to the suffering of the victims?
But then, there were human beings who were sensitive to our tragedy. Those non-Jews, those Christians, that we called the “Righteous Gentiles,” whose selfless acts of heroism saved the honor of their faith. Why were they so few? Why was there a greater effort to save SS murderers after the war than to save their victims during the war?
Why did some of America’s largest corporations continue to do business with Hitler’s Germany until 1942? It has been suggested, and it was documented, that the Wehrmacht could not have conducted its invasion of France without oil obtained from American sources. How is one to explain their indifference?
And yet, my friends, good things have also happened in this traumatic century: the defeat of Nazism, the collapse of communism, the rebirth of Israel on its ancestral soil, the demise of apartheid, Israel’s peace treaty with Egypt, the peace accord in Ireland. And let us remember the meeting, filled with drama and emotion, between Rabin and Arafat that you, Mr. President, convened in this very place. I was here and I will never forget it.
And then, of course, the joint decision of the United States and NATO to intervene in Kosovo and save those victims, those refugees, those who were uprooted by a man whom I believe that because of his crimes, should be charged with crimes against humanity. But this time, the world was not silent. This time, we do respond. This time, we intervene.
Does it mean that we have learned from the past? Does it mean that society has changed? Has the human being become less indifferent and more human? Have we really learned from our experiences? Are we less insensitive to the plight of victims of ethnic cleansing and other forms of injustices in places near and far? Is today’s justified intervention in Kosovo, led by you, Mr. President, a lasting warning that never again will the deportation, the terrorization of children and their parents be allowed anywhere in the world? Will it discourage other dictators in other lands to do the same?
What about the children? Oh, we see them on television, we read about them in the papers, and we do so with a broken heart. Their fate is always the most tragic, inevitably. When adults wage war, children perish. We see their faces, their eyes. Do we hear their pleas? Do we feel their pain, their agony? Every minute one of them dies of disease, violence, famine. Some of them — so many of them — could be saved.
And so, once again, I think of the young Jewish boy from the Carpathian Mountains. He has accompanied the old man I have become throughout these years of quest and struggle. And together we walk towards the new millennium, carried by profound fear and extraordinary hope.
Elie Wiesel – April 12, 1999”
As I wrote in my post of May 12 2021, Day Three of the Third Intifada: Israel Launches its Final Solution in a General Campaign Against the People of Palestine; As Hamas defends the people of Palestine in an exchange of rocket fire with Israel, Israel launches a general campaign of state terror in its Final Solution to the Palestinian Problem, unleashing the deniable assets of militarized hate groups with which it provoked this conflict in coordination with military conquest. This is a program of ethnic cleansing which echoes that of the Nakba, the 1948 expulsion and genocide of the Palestinians.
Fire, explosions, screams; the night is filled with the horror of erasure and annihilation, mass murder and the wailing of the families of the dead. Here is a hellscape out of Dante but for one thing; the victims are innocents, caught in the jaws of a fascist tyranny which denies their humanity.
And in America, President Joe Biden responds to the news of Israeli Blitzkrieg and Kristallnacht against Palestine, in which hundreds of civilian noncombatants are now dead including children, with the words; “Israel has the right to defend itself.”
Tell that to the dead children, America. Their blood is on your hands.
And the judgement of history will hold you responsible.
What of the right of Palestine to defend itself from Israeli terror and war?
There is no right of defense against a people you are Occupying.
Why does America subsidize a fascist tyranny of blood, faith, and soil in the state of Israel? This is about wealth and power, and oil as a strategic resource which confers it.
If the nations who own the oil unite in solidarity with the people of Palestine against the Israeli conquest and Occupation, America will have no choice but to disavow and abandon our colony and proxy state.
If we can expose the monster behind the Israeli mask of virtue conferred by its historical legacies of victimization, and hold America and its other sponsors and partner states complicit in its crimes against humanity as a rogue state, the community of nations will abandon their policies of collaboration.
Let us dream a new world, wherein all humankind are equal and the guarantee of universal human rights is real and not an illusion of lies which serve power.
In America we need only ask, do we really hold that all human beings are created equal, and endowed with equal and inalienable rights? If we answer yes, then we must repudiate and renounce the state of Israel, until it can be reimagined and transformed as a free society of equals.
We must pursue a policy of exposure of the state of Israel’s crimes against humanity, and unite as an international community in the Boycott, Divestiture, and Sanction of Israel and in political action in our respective nations.
And it is crucial to do so in partnership with the citizens of Israel who welcome their Palestinian brothers and sisters in a free society of equals, wherein divisions of faith, blood, language, and history are without meaning under the law.
We must forge a new Israel free of tyrannies of force and control and fascisms of blood, faith, and soil, free of its toxic military culture and carceral state, for along with the Palestinians who are enslaved under its Apartheid regime, its own citizens are also slaves of an unjust and unequal system.
Let us liberate Palestine and Israel, and let us liberate America from her complicity in evil.
Who Killed Shireen?
Who killed Palestinian-American journalist Shireen Abu Akleh – and why?
12 במאי 2023 שירין אבו עקל’ה, שהיד בעדות ובעיתונות כקריאה קדושה במרדף אחר האמת
ביום השנה לרצח העיתונאית האהובה שירין אבו עקל’ה, אולי כשהשדים שלנו לוחשים על ידי צלף השייך ליחידת מבצעים שחורים נוכלים של סיירת צה”ל בעזה, סיירת חרוב, בפיקודו של סא”ל יניב בארות, כפיר. החטיבה, ופועלת בתיאום עם גורמי דובדבן הידועה לשמצה, יחידה 217 ללוחמה בטרור של חטיבת הקומנדו 89, שההיסטוריה שלה הומצאה בטלנובלה הישראלית “פאודה” הזמינה בנטפליקס, סוכני מבצעים מיוחדים אחרים והכי חשוב הנכסים החצי-צבאיים הניתנים להכחשה שכיום. לאיים לכשכש בכלב ולתפוס את השלטון מהממשלה האזרחית של ישראל, בואו נביא חשבון נפש.
במשך שנים רבות מלמדת תיכון אמי הייתה מרימה את האצבע העקומה שנשברה על ידי נזירה עם סרגל כדי להשתיק את שאלותיה בילדותה, ואז היא יצאה מבית הספר ומהכנסייה הקתולית ולא הביטה לאחור, והודיעה לכיתה עקרון הפעולה והחינוך הראשון שלה; “אנחנו לא שותקים.”
התשובה הטובה ביותר שלנו לרצח של עיתונאי על ידי כל מדינה היא לשאול שאלות ולדבר לעדות, ולעשות זאת יחד כפעולה המונית וסולידריות על פני כל חטיבות האמונה, הגזע, המגדר והזהות הלאומית כמאבק שחרור. כך אנו משחררים אחד את השני; על ידי אמיתות המוציאות דה-לגיטימציה לסמכות ולא בכוח.
רצח רבין ב-1995, שכמו גנדי נהרג על ידי אולטרה-לאומי בפעולה הראשונה של כיבוש המדינה על ידי משטר קולוניאליסטי טוטליטרי ואימפריאלי, כתקווה אבודה לדמוקרטיה בישראל.
על כך השבתי; כן, אבל זכור תמיד ידידי, שלמרות שמדינת ישראל מתגלה כעת מההיסטוריה הייחודית שלה, כישלונותיה אינם של זהות יהודית אלא אוניברסליים למין האנושי. עריצות היא שלב צפוי של מאבק אנטי-קולוניאלי, ונקבע על פי התנאים המוטלים עליו. כל כך מפתה, להיות פוסק המידות במרדף אחר הביטחון. אבל ביטחון הוא אשליה, ושימוש בכוח חברתי החתרן לדמוקרטיה ולערכים ולמטרות של חברה שבה אנחנו ערבים זה לזה לזכויות האדם האוניברסליות, ולא הסוהרים שלנו.
אני וחברי נלחמנו זמן רב למען החופש לענוד מגן דוד ללא חשש; לתפוס ולהחזיק בו ככוח ששולם בדם. יום אחד אזרחי ישראל ישחררו את עצמם; עד אז כל מה שאני יכול לעשות הוא לנסות לקנות זמן כדי שהעתיד הזה יתפתח, ולגונן על אלה שאני יכול מפני העלויות שלו כעריצות ואימה. אני מציע לשיקולך את הנחת היסוד שרבין היה בין 36 האנשים הטובים שגורל העולם תלוי בהם, ואת התקווה שנוכל לעמוד בדוגמה שלו.
לא לוותר דבר לאויב; לא סמלים או היסטוריות, ולא לנטוש שום דבר כדי ללכוד ולחתר את המשמעות בשירות לשלטון וזהויות מורשות כזיוף. זהות היא קרקע של מאבק, שבו מתחילות חירות או עריצות.
תמיד נשאר המאבק בין המסכות שאחרים עושים לנו לבין אלה שאנחנו עושים לעצמנו. זו המהפכה הראשונה שבה כולנו חייבים להילחם; תפיסת השלטון כבעלות על עצמנו.
Arabic
في هذه الذكرى السنوية لاغتيال الصحفية المحبوبة شيرين أبو عقله ، ربما بينما يهمس شياطيننا على يد قناص تابع لوحدة العمليات السوداء المارقة التابعة لوحدة الاستطلاع التابعة للجيش الإسرائيلي في غزة ، سيارت حاروف ، التي أعيد تأسيسها تحت قيادة المقدم يانيف باروت ، كفير. اللواء ، ويعمل بالتنسيق مع عناصر من Duvdevan سيئ السمعة ، وحدة مكافحة الإرهاب 217 من لواء الكوماندوز 89 ، الذي تم تخيل تاريخه في Telenovela Fauda الإسرائيلي المتاح على Netflix ، وعملاء العمليات الخاصة الآخرين ، والأهم من ذلك الأصول شبه العسكرية التي يمكن إنكارها والتي أصبحت الآن يهددون بهز الكلب والاستيلاء على السلطة من الحكومة المدنية لإسرائيل ، دعونا نجلب الحساب.
لسنوات عديدة أثناء التدريس في المدرسة الثانوية ، كانت والدتي ترفع إصبعها الملتوي المكسور بواسطة راهبة مع حاكم لإسكات أسئلتها عندما كانت طفلة ، وعندها خرجت من المدرسة والكنيسة الكاثوليكية ولم تنظر إلى الوراء أبدًا ، وتعلن للصف. مبدأها الأول في العمل والتعليم ؛ “نحن لسنا صامتين.”
أفضل رد لدينا على مقتل صحفي على يد أي دولة هو طرح الأسئلة والتحدث بشهادة ، والقيام بذلك معًا كعمل جماهيري وتضامن عبر جميع الانقسامات الدينية والعرقية والجنس والهوية الوطنية كنضال من أجل التحرر. هذه هي الطريقة التي نحرر بها بعضنا البعض. بالحقائق التي تنزع الشرعية عن السلطة وليس بالقوة.
في سياق الاحتلال الإسرائيلي وحملة الإرهاب ضد الشعب الفلسطيني ، قدّمت صديقة لها شهادتها في التاريخ حول سبب عدم ارتدائها لنجمة داود في أعقاب حرب الأيام الستة عام 1967 ، وكتبت عن اغتيال رابين عام 1995 ، الذي قُتل مثل غاندي على يد قوميين متطرفين في أول عمل للاستيلاء على الدولة من قبل نظام استعماري شمولي واستعماري ، كأمل ضائع في الديمقراطية في إسرائيل.
لقد أجبت على هذا. نعم ، لكن تذكر دائمًا يا صديقي ، أنه على الرغم من أن دولة إسرائيل تتكشف الآن من تاريخها الفريد ، فإن إخفاقاتها ليست فشل الهوية اليهودية بل عالمية للبشرية. الاستبداد هو مرحلة متوقعة من النضال المناهض للاستعمار ، وتحدده شروطه المفروضة. من المغري أن أكون حكم الفضيلة في السعي وراء الأمن. لكن الأمن وهم ، واستخدام القوة الاجتماعية المخربة للديمقراطية وقيم وأهداف مجتمع نكون فيه ضامنين لبعضنا البعض لحقوق الإنسان العالمية ، وليس سجناءنا.
كافحنا أنا وأصدقائي لفترة طويلة من أجل حرية ارتداء نجمة داود دون خوف. الاستيلاء عليها وامتلاكها كسلطة مدفوعة بالدم. في يوم من الأيام سيحرر مواطنو إسرائيل أنفسهم. حتى ذلك الحين ، كل ما يمكنني فعله هو محاولة كسب الوقت حتى يتكشف هذا المستقبل ، وحماية أولئك الذين أستطيع من تكاليفه مثل الاستبداد والرعب. أعرض عليكم فرضية أن رابين كان من بين 36 رجلاً صالحًا يعتمد عليهم مصير العالم ، ونأمل أن نرتقي إلى قدوته.
لا تتنازل عن أي شيء للعدو. لا رموز أو تواريخ ، ولا تتخلى عن أي شيء لالتقاط وتخريب المعنى في خدمة السلطة والهويات المصرح بها كتزوير. الهوية هي أرض الصراع ، حيث تبدأ الحرية أو الاستبداد.
لا يزال هناك دائمًا صراع بين الأقنعة التي يصنعها الآخرون لنا وتلك التي نصنعها لأنفسنا. هذه هي الثورة الأولى التي يجب أن نقاتل فيها جميعًا. الاستيلاء على السلطة كملكية لأنفسنا.
Both visitors to the Holy Land seeking signs of the Invisible manifest in its Disneyland of conflicted faiths and those trapped within its nightmare of walls, checkpoints, razor wire, pervasive surveillance, universalized violence, identitarian politics, and the tyranny and terror of one of our world’s most horrific regimes of force and control are here become the ghosts of the Palestinian Holocaust; Israel echoes with the silent screams of stolen voices and the devouring shadows of a history weaponized in service to power as narratives of victimization and security as power, a strategy designed to first break our solidarity with division and fascisms of blood, faith, and soil as falsification and then dehumanize and subjugate us as masters and slaves and as genocide and ethnic cleansing.
Israel as a dream of refuge and of universal brotherhood and love has been betrayed and subverted by Israel as a xenophobic theocracy, military empire, and slave camp; here Auschwitz has been institutionalized on a national scale, its former prisoners now become its guards.
Why would anyone choose to recreate a hell they had escaped from, even as its masters rather than its slaves?
I understand all too well the seduction of power as security in a world of hostile and chaotic forces, and how overwhelming and generalized fear can be shaped by authority to centralize power by offering us loaned power over Others as figures of existential threats; to be the arbiter of virtue through force and control. But security is an illusion, the state as embodied violence obeys Newton’s Third Law of Motion and creates its own Resistance, and our common pain unites us in ways which transcend the Wagnerian Ring of fear, power, and force, which only love can free us from.
Love as solidarity in action can redeem the flaws of our humanity and the brokenness of the world, Tikkun Olam in Hebrew, and liberate us to live as guarantors of each other’s humanity.
As I wrote on the first anniversary of the Third Intifada on this night years ago; This must be the most written about, studied, debated, experimented with and fought over issue in global politics since the Second World War of which it is a result, this nation wherein one people are divided by history as Israelis and Palestinians, and a measure of our humanity, as the classic example of the double minority; what do you do with one city and one nation claimed by two historical communities, as a basis of identity as faith and nationality and the consequences and praxis of identity politics as violence?
Here a nation and a people are riven by dissociative identity disorder as theft of the soul by authority, conflicted and locked in titanic struggle as with the fragmentation of identity, memory, and consciousness of multiple personalities, madness on a national and civilizational scale born of the legacies of history and life disruptive events, epigenetic trauma, grief, terror, guilt, despair; and also rage.
In the duality of Israel and Palestine are made plain the origins of evil as violence and tyranny in the recursive and interdependent Wagnerian Ring of fear, power, and force, as overwhelming and generalized fear and existential threats are weaponized in service to power by authority, which forms carceral states of force and control as unequal power and embodied violence, through elite hierarchies and divisions of belonging and otherness and fascisms of blood, faith, and soil.
Here fascism as a systemic evil operates as possession and theft of the soul. What can we do about it? As Lenin asked in his essay of 1902; “What is to be done?” How free ourselves of the systemic forces of our subjugation to authority, elites, and those who would enslave us?
We must first recognize and be cautious of those who claim to speak for us and act in our name, most especially when atrocities are committed in the name of our defense to make us unredeemable and complicit in evil, for this is a primary strategy of fascism. To free ourselves of the lies and illusions, falsification and rewritten histories, conspiracy theories and alternate realities through which we become dehumanized, we must be truthtellers engaged in the pursuit of truth as a sacred calling, and perform the Four Primary Duties of a Citizen; Question Authority, Expose Authority, Mock Authority, and Challenge Authority.
We must second seize our self-ownership and autonomy in refusal to submit to authority, for the great secret of power is that it is empty and hollow, and is delegitimized through refusal to trust and believe authority, and of force that it is brittle and finds its limit at the point of disobedience. Simple acts, but also inherent powers of human being which cannot be taken from us; for who refuses to submit is free, and becomes Unconquerable.
Always there remains the struggle between the masks that others make for us, and those we make for ourselves. This is the first revolution in which we all must fight; the struggle for self-ownership and for freedom of identity.
All states are embodied violence. Law serves power, order is theft, and there is no just authority.
Tonight I sit at home among the vast darkness of my hills, a night which follows days of rain and filled with the songs of frogs and birds, a serenity disturbed only by the chiaroscuro of my memories of this night of 2021 one year ago, in the defense of al Aqsa. Like flashes of lightning, the hand of the past can bring the Chaos and reach out to seize and shake us, destabilizing us and our constructions of normality with unpredictable and sudden disruptive events unmoored from their anchorages in time.
But Chaos is also a measure of the adaptive range of a system, which brings both the terror of our nothingness and the joy of total freedom in our reimagination and transformative rebirth of ourselves and our limitless possibilities of becoming human.
Guillermo del Toro, in his magnificent epic of migration and racial equality Carnival Row, has a scene in which two young successors to leadership of traditionally rival factions find themselves in love and in need of allies in a subplot which reimagines Romeo and Juliet; the rebellious hellion Jonah Breakspear asks his Machiavellian lover Sophie Longerbane, “Who is chaos good for?” To which she replies, “Chaos is good for us. Chaos is the great hope of the powerless.”
When asked what work I do, I say that I bring the Chaos. A maker of mischief, I.
One may think of Bringing the Chaos in terms of the redemptive power of love, of solidarity, of our duty of care for others, of seizures of power as the restoration of balance, of Resistance and revolutionary struggle as placing our lives in the balance with those of the powerless and the dispossessed, the silenced and the erased, and as tikkun olam or healing the brokenness of the world.
In Jerusalem and al Quds, we are betrayed by the normality of submission to authority and the divisions of unequal power, dehumanized by those who commit atrocities in our name, and made complicit in crimes against humanity through narratives of victimization which as Voltaire teaches us permit anything.
Gott mitt uns; it is an ancient terror. And this we must resist.
Old myths, and old grievances, woven into the fabric of our psyche and our civilization. And like all history, memory, and authorized identity, mimetic forces from whose legacies we must emerge.
In this moment I turn once again to the brilliant diagnosis of the illness of power as captured identity as written by Alon Ben-Meirin in Huffpost, though his prescription of a two state system is debatable and for myself must be superseded in time with a secular state with one law for all and no official divisions of tribe, language, or faith, in an article entitled In The Grip Of Powerful Illusions; “The deadlock in the Israeli-Palestinian peace process appears to be illogical and unsettling as a majority of Israelis and Palestinians realize that coexistence, whether under conditions of enmity or friendship, is a fact that neither side can change short of a catastrophe.
The deadlock in the Israeli-Palestinian peace process appears to be illogical and unsettling as a majority of Israelis and Palestinians realize that coexistence, whether under conditions of enmity or friendship, is a fact that neither side can change short of a catastrophe. Both sides understand that the general parameters of a sustainable peace agreement must rest on a two-state solution based on the 1967 borders with some land swaps. However, both sides choose to revel in illusions and live in defiance of time and circumstances. They seem to prefer continuing violent clashes and bloodshed over peaceful coexistence, while blaming each other for the unending destructive path that tragically both have chosen to travel.
There are fundamental imperatives, coupled with long-term mutual security measures, which represent what was on the negotiating table in 2000 at Camp David and in 2010/2011 and 2013/2014 under the Obama administration’s auspices in Jerusalem and Ramallah. Each round, with various degrees of progress, aimed at finalizing an agreement and yet ultimately failed to do so. The question is: why?
Biased and selective perceptions, reinforced by historical experiences, religion, and incompatible ideologies, have locked both sides into immobile positions. The factors that maintain and enhance these patterns include emotions such as fear, distrust, and insecurity. The psychological outcome is mutual denial of the narrative of the other and mutual delegitimization.
Put together, the operative result is stagnation and polarization. What is therefore needed is a consensus-oriented dialogue at the leadership level by both officials and non-officials, and people-to-people interactions, to resolve the issue of perception – a tall order given the current environment that buttresses rather than ameliorates prejudiced perceptions.
There are certain psychological concepts which are relevant to understanding the Israeli-Palestinian conflict; the concept of illusion is an essential one. In The Future of an Illusion, Freud offers the following definition: “…we call a belief an illusion when a wish-fulfillment is a prominent factor in its motivation, and in doing so we disregard its relations to reality, just as the illusion itself sets no store by verification.”
What is characteristic of illusions is that: 1) they are derived from deep human wishes, and 2) the belief is held (or would be held) in the absence of any compelling evidence, or good rational grounds, on its behalf.
It is impossible to deny that both Israelis and Palestinians are in the grip of very powerful illusions which only serve to prolong the conflict and prevent any mutual understanding. In particular, the belief shared by many Israelis that they have a biblical right to the land (including Judea and Samaria) and that God gave it to the Jews in perpetuity is undoubtedly an illusion of yesterday.
This belief is not affirmed because there is real evidence that God deemed it to be (although two Jewish kingdoms did exist–the first in the tenth century BCE and the second beginning in 539 BCE–on the same land), but because it satisfies a deep-seated psychological need for a God-given Jewish homeland.
The belief that by expanding the settlements Israel will augment its national security and maintain its hold on the entire land is an illusion of tomorrow, which generally ignores the presence of Muslims in the same land for more than 1,300 years.
It is important to note how these illusions sustain and reinforce one another, and constitute a psychological barrier which is much more impervious to critical reflection. Israel’s illusions have served to create the logic for occupation.
The Palestinians, for their part, are not without their own illusions. They also believe that God has reserved the land for them, and appeal to the fact that they had inhabited the land for centuries. From their perspective, the presence of the al-Aqsa Mosque, which was built in 705 AD in Jerusalem, attests to their historical and religious affinity to the Holy City.
They also cling to the idea that they will someday return to the land of their forbearers, as they have and continue to insist on the right of return of the Palestinian refugees, even though this has become a virtual impossibility.
The Palestinians hold fast to their illusions of yesterday and tomorrow just as blindly and desperately as the Israelis, which leads to resistance to and fear of change. As such, unless both sides change course and accept each other’s affinity to the same land, specifically because it is religiously-based, the situation is bound to lead to a catastrophe.
This has contributed to making the Israeli-Palestinian conflict both chronic and intractable, as the various illusions are continuously and consciously nurtured by daily hostile and often violent encounters between the two sides.
In seeking to bridge concepts that could link between the domains of psychology and politics in the Israeli-Palestinian conflict, it could be proposed that a collective mutual resistance to change (both conscious and deliberate, and inner unconscious) protects a vulnerable identity.
Compared, for example, to the stable and mature political identities of the American, British, and French nations, the political identities of both the Israeli and Palestinian peoples are, in a way, in their adolescence.
Identities in this setting are more vulnerable, and the protagonists are naturally more defensive and resistant to change. By its very nature, the players must find it difficult (if not impossible) to articulate this publicly, as to do so is to admit to this vulnerability.
The concept of psychological resistance to change may well affect the political setting in general and the Israeli-Palestinian conflict in particular; it is closely connected to perceptions at many levels and provides protection for vulnerable identity formation.
It is this mindset, strengthened by historical experiences, which transcends the more than seven decades since the Israeli-Palestinian conflict began. Individuals and groups, Israelis and Palestinians alike, have and continue to interpret the nature of the discord between them as “you versus me” in a prejudiced and selective way.
In turn, this has stifled any new information and enabled the continuing resistance to change, which could shed new light on the nature and substance of the conflict and help advance the peace process.
The concept of unconscious resistance to change in this setting links well to the view of perceptions driving the polarization in the conflict. Historical experience, which formulates perceptions, serves among other things to enhance the sense of identity of “who we really are,” a formative collective assumption that sits at the bedrock of both key players and drives functional and dysfunctional behavior.
In principle, such a mindset prevents either side from entertaining new ideas that might lead to compromises for a peaceful solution. The paradox here is that majorities on both sides do want and seek peace, knowing full well that this would require significant concessions, but are unable to reconcile the required concessions with imbedded perceptions that have precluded these compromises as a result of resistance to and fear of change.
Therefore, any framework for peace must include provisions that would dramatically increase the odds in favor of a solution. First, both sides need to commit to reaching an agreement based on a two-state solution out of the conviction that change, which translates to coexistence, is inevitable. Therefore, they ought to adjust to each other’s requirements, which of necessity requires them to make significant concessions.
Second, to facilitate that, they must undertake reconciliatory people-to-people social, economic, cultural, and security interactions to mitigate their resistance to change, which must begin, at a minimum, one year before the negotiations commence to create the psychological and political atmosphere to cultivate the trust necessary for substantive and successful peace negotiations.
The resumption of peace talks will go nowhere unless Israelis and Palestinians change their prejudiced perception and resistance to and fear of change, and finally come to the realization that their fate is intertwined and neither can live in peace and security without the other.
I feel compelled to conclude my last article for the year with a dire warning that both Israelis and Palestinians alike will do well to ponder upon as they approach the end of the seventh decade of their tragic conflict.
Every Israeli extremist and Palestinian militant, those who want it all must stop and think where Israel and the Palestinians will be in ten years if the current situation persists?
Your illusions of today will not become a reality of tomorrow, and what tomorrow will bring is nothing but more pain, tears, and agony.
Your conflict is evolving ever faster into a religious war. A Muslim-Jewish Armageddon is in the making that will set the whole region on unfathomable fire.
If you are true believers, dare not defy God’s will, for he has thrust you together to put you to the test–you must either live in peace and harmony, or you will be condemned to oblivion and despair.
You possess the power to choose your own destiny. Will it be self-destruction or will it be the fulfilment of a glorious dream?
Rise up and pass a legacy of hope to every Israeli and Palestinian child, for they have the God-given right to grow up and prosper and none should die for your illusions in vain.”
As I wrote in my post of November 9 2023, A Mirror of Our Darkness: Kristallnact; Israel is commemorating this tragedy which opened a door to an even greater tragedy in the Holocaust by doing exactly the same thing to the Palestinians, one people divided by history and faith weaponized in service to power. And this too will open doors to greater state terror and tyranny, unless both peoples can unite against authorities who commit atrocities in their name as a strategy of subjugation and liberate each other from those who would enslave them.
If you think of nations as children who are survivors of abuse, much becomes clear; for once they have seized power they are far more likely to become abusers themselves. This is how fear works, why it is the true basis of exchange, why politics is the Art of Fear, and why states are embodied violence. Both Israelis and Palestinians have been savaged by existential threats long before they began savaging, brutalizing, and dehumanizing each other.
That predatory regimes on both sides have used division and identity politics to centralize power and legitimize authoritarian dominion is a predictable phase of liberation struggle, especially of anti-colonial revolution.
The trick of becoming human, friends, is to embrace ones own darkness in struggle as well as one’s enemies, and emerge from the legacies of our history which shadow us like an invisible crocodile tail.
There is a line spoken by the villain in the series The Magicians, a survivor of childhood abuse and tyrant known as The Beast for his horrific crimes, once the powerless and terrified boy Martin Chatwin and now a monstrous god; “You know, when I was a boy, a man who was meant to care for me bent me over his desk and had me over and over every time I was alone with him. It helps me understand a truth. You’re powerful or you’re weak. “
Here is the original lie of the tyrant and the fascist in the apologetics, self-justification, and psychopathy of power; the lie that only power has meaning and is real, that there is no good or evil. How we use power is of equal importance as who holds it. Fear and force are a primary means of human exchange, but not the only means; love, membership, and belonging are as important.
It’s a line which captures perfectly the inherent contradictions of the Wagnerian Ring of fear, power, and force as an origin of evil; for the use of social force is subversive of its own values. Yet the imposed conditions of revolutionary struggle often require violence, and until the gods of law and order have been cast down from their thrones I must agree with the famous dictum of Sartre in his 1948 play Dirty Hands, quoted by Frantz Fanon in his 1960 speech Why We Use Violence, and made immortal by Malcolm X; “by any means necessary.”
As written by Walter Rodney in The Groundings with my Brothers; “We were told that violence in itself is evil, and that, whatever the cause, it is unjustified morally. By what standard of morality can the violence used by a slave to break his chains be considered the same as the violence of a slave master? By what standards can we equate the violence of blacks who have been oppressed, suppressed, depressed and repressed for four centuries with the violence of white fascists. Violence aimed at the recovery of human dignity and at equality cannot be judged by the same yardstick as violence aimed at maintenance of discrimination and oppression.”
And here is the passage he references from Leon Trotsky in Their Morals and Ours: The Class Foundations of Moral Practice; “A slave-owner who through cunning and violence shackles a slave in chains, and a slave who through cunning or violence breaks the chains – let not the contemptible eunuchs tell us that they are equals before a court of morality!”
Yet in reflection I think of those great figures who have been both heroes of liberation and villains of tyranny; my teenage role model Napoleon, Washington who is central to our family history and coined the motto on our coat of arms in the passcode during the Battle of Trenton, Victory or Death, when the whole Revolution was wagered on a forlorn hope, of the tragic drama of fallen heroes like Robert Mugabe, the monstrous tyrants Stalin and Mao, the list is a near endless litany of woes and failures of vision wherein Brave New Worlds became hells and carceral states. In evidence I offer the American and Napoleonic Revolutions become Empires, the Soviet Union, the Chinese Communist Party, India where the glory of liberation come hand in hand with the tragedy of Partition and is now under the boot of Hindu Nationalism, nearly all anticolonial revolutions which with the first period of liberty as new nations became dreadful tyrannies, and above all the state of Israel, a dream of refuge forged in the terror of the Holocaust whose victims learned the wrong lessons from the Nazis and assumed their role in the Occupation of Palestine. The dangers of Idealism are very real; but so are the dangers of submission to authority and the complicity of silence in the face of evil.
I am a hunter of fascists, and mine is a hunter’s morality. For me there is a simple test for the use of force; who holds power? And a simple test for whose side to champion in any conflict; who is suffering?
A great many wise people have written beautifully of the horrors of fascisms of blood, faith, and soil and of hierarchies of elite belonging and exclusionary otherness, as does Paul Oestreicher in the article which follows; herein I wish only to signpost that the forces which lie both within us and without as social conditions and epigenetic trauma, of atavisms of barbarism and systems of oppression, are universal to human beings as imposed conditions of struggle and operate continually even when obscured from view, beyond the horror and abjection of points of fracture of the human soul like those of Kristallnacht and the ethnic cleansing of Gaza.
I write to you as one who has lived by the battle cry of Never Again! for over forty years now, and it is of deep and vital importance to apply this principle of action not only in Resistance to fascism as an intrusive enemy of all that is human in us, but also to ourselves and our own use of violence and social force toward others.
In the end, all that matters is what we do with our fear, and how we use our power.
No matter where you begin with divisions and hierarchies of elite belonging and exclusionary otherness, you always end up at the gates of Auschwitz.
As Nietzsche teaches us in Beyond Good and Evil; “Those who hunt monsters might take care lest he thereby become a monster. And if you gaze for long into an abyss, the abyss gazes also into you.”
In the dark mirror of Gaza, with its monstrous reflections of Kristallnacht and of Auschwitz, do you like what you see, O Israel?
As I wrote in my post of May 10 2021, The Defense of al Aqsa: Liberty versus Tyranny in Jerusalem; We may have witnessed the advent of a Third Intifada this night, in the Defense of al Aqsa and the street fighting in Gaza which followed, ignited by the perfidy and imperial conquest of a xenophobic and fascist state of Israel which regards no one but their own tribe and faith as truly human, and which has perpetrated an unprovoked and deadly attack as an act of state terror and a crime against humanity on the peaceful worshippers at one of the most sacred mosques in the Islamic world, a demonstration of power and dominion which follows weeks of provocations, assaults, and acts of propagandistic dehumanization against the people of Palestine.
Like the Second or al Aqsa Intifada which lasted four years from 28 September 2000 to 8 February 2005, unresolved issues of an Occupation now in its fifty fourth year since the June 7 1967 Conquest of Old Jerusalem by Israel, which the State of Israel celebrated according to the Hebrew calendar as Jerusalem Day today by attacking al Aqsa, and a Catastrophe ongoing now for seventy three years since Nakba Day May 15 1948, have coalesced around the symbolic value of al Aqsa, which has a contested dual identity as the Temple Mount in Judaism.
Chances of de-escalation and averting a war depend now not on local factors but on the response of the international community, for history has here become a trap which collapses to ensnare us in its jaws, and outside forces must liberate us from the failures of our system’s internal contradictions.
Will America disavow and renounce its colony of Israel, Queen of her imperial policy in the Middle East and control of the strategic resource of oil? Can international unity and the pressure of Boycott, Divestiture, and Sanction free us from the tyranny and terror of an Apartheid regime as it did in South Africa?
Or is war the only reckoning humankind can offer, or will accept?
As written by Ishaan Tharoor in The Washington Post; “On Monday night, militants in the Gaza Strip and the Israeli military exchanged rocket fire and airstrikes amid a deadly escalation of violence. Hamas and Islamic Jihad, armed groups based in blockaded Gaza, launched a barrage of rockets that landed near Jerusalem and in parts of southern Israel, injuring at least one person. Israeli airstrikes in retaliation killed at least 20 people in Gaza, according to Gaza’s Health Ministry, including nine children.
Israeli Prime Minister Benjamin Netanyahu said the “terrorist groups” in Gaza had “crossed a red line” with their rocket attacks. But the latest explosion of hostilities has a long tail, following numerous aggressive actions by both Israeli security forces and far-right Jewish supremacist groups in Jerusalem. Two weeks ago, bands of Jewish extremists, including some settlers from the West Bank, marched through Palestinian-populated areas of the holy city, chanting “Death to Arabs,” attacking bystanders and damaging Palestinian property and homes. Israeli attempts to evict a number of Palestinian families in the East Jerusalem neighborhood of Sheikh Jarrah — a microcosm of what Palestinians view as part of a long history of dispossession and erasure at the hands of the Israeli state — had stirred Palestinian solidarity protests in various parts of the occupied territories and Israel proper.
It also raised tensions ahead of the commemoration of Jerusalem Day on Monday, an official Israeli holiday celebrating the capture of the city during the 1967 Arab-Israeli War. A planned annual march by far-right ultranationalist Israelis was called off after authorities rerouted its path at the last minute. Large numbers still made their way to the Western Wall and sang an extremist vengeance song against Palestinians.
“The Hamas rocket attacks, which included the first strikes against Jerusalem in several years, came after running clashes among Israeli police, Palestinian protesters and far-right Jewish Israelis around the Old City,” my colleagues reported. “Among the hundreds injured were seven who were hospitalized in serious condition, according to the Palestinian Red Crescent. Video footage circulated on social media of Israeli police officers brutally beating a detained Palestinian man.”
How can America support the state of Israel in tyranny and terror, conquest and plunder? It’s a question asked in tones of outrage, sorrow, and bafflement since the advent of the Nakba on May 15 1948, the Day of Catastrophe which began the Occupation of Palestine and the systematic enslavement and genocide of its people in the wake of the Israeli conquest of Jerusalem. How is this legitimized?
A friend has recently reframed this question for me; “I loved and embraced the Jewish tradition, joining a synagogue and working alongside its Rabbi. When I witness the treatment of Palestinians by the Jewish government of Israel, I am overwhelmed by feelings of confusion and anger. Unable to reconcile this immorality, I question the very foundation of my faith. Where is the good and moral uprising of international Jewish voices condemning the government’s path? I’ve lost faith in being Jewish.”
What is clear to me is that this crisis of faith is also an existential crisis of identity, a situation of utmost gravity and danger which also holds the potential for reimagination and transformative rebirth, a personal echo of a parallel civilizational crisis from which humankind and the global community of nations must find a way to emerge and free ourselves of the legacies of our history. Here is my reply:
The state of Israel is not identical with the Jewish faith, though the fascist-imperialist faction which Netanyahu represents would like everyone to think so.
A nation based on the assignment of its citizens to a tribal identity, the sectarian weaponization of faith in service to power and an authorized national identity, a military society with universal compulsory service and a pervasive fetishization of myths of martial valor and its symbols including guns, and a reconstructed Hebrew language of national unity has used identity politics to subjugate its citizens to the centralized power of tyranny; Israel is a fascist state of blood, faith, and soil no less than that of the Nazis.
Add to this toxic mix a kleptocratic regime which has propagandized narratives of historical victimization to legitimize massive theft and imperial conquest of other people’s nations and one thing is clear; Israel has learned the wrong lessons from the Nazis.
You may know from my many references to the incident in my writing that I am an antifascist, sworn to the Oath of the Resistance by Jean Genet in 1982 in Beirut, during our fight against the Israeli invasion and siege. In the 39 years after, I have been a hunter of Nazis and a revolutionary of democracy engaged in struggle for the liberation of humankind against tyranny and authoritarian regimes of force and control.
A Palestinian homeland, and justice for its people, has been among my goals since that summer so long ago. Like the goal of liberation of Ireland from British colonial rule, it remains to be achieved. In question is the idea of freedom and citizenship as the sovereignty and independence of peoples from foreign colonialism and authoritarian tyranny, and the primacy of a nonsectarian state free from divisions and hierarchies of faith, for who stands between each of us and the Infinite serves neither.
I also support the idea of an Israeli homeland, and see no reason these two states, Palestine and Israeli, should be mutually exclusive or antagonistic. Some Israelis who would disagree with me on the question of Palestine and militarism in imperial conquest and regional dominion have been allies in the cause of hunting Nazis and fascists generally throughout the world, but are blind to their own complicity in this evil due to seeing themselves as victims rather than perpetrators of crimes against humanity. This is about fear, and the destructive cycle of abuse and violence.
When faith is appropriated by authority for legitimation in identity politics, identity itself becomes confused and ambiguous. To become free, we must seize ownership of ourselves as self-created and autonomous beings.
This is why the primary duties of a citizen are to question authority, expose authority, mock authority, and challenge authority.
Always there remains the struggle between the masks others make for us and those we make for ourselves; this is the first revolution in which we all must fight.
I think of the problem of human evil and its cycle of fear, power, and force in the case of states which become the tyrannies they fought to liberate themselves from, and this is true of anticolonial revolutionary states generally because of the historical legacies of victimization, in this way; victims often become abusers because their identity is organized around power as the only means of escape in a world wherein no one can be trusted.
When trust has been abrogated and proven empty and without meaning, when the capacity to bond with and feel the pain of others in empathy has been broken and one is without pity or remorse, when fear is overwhelming and generalized and has been shaped by authority to the service of power, victims learn that only power has meaning and is real. We must not allow our abusers to become our teachers.
While every such issue has its own unique origins and history, the problem itself is universal, and relates to what one fears, and how that fear is shaped by authority as identity. From our perspective as Americans interpreting events in the classic problem of the double minority typified by Israel and Palestine, how we perceive issues has much to do with how they are framed by our informing and motivating sources.
In the end we are defined by what we do with our fear, and how we use our power.
The first question to ask of any story, and the most important, is simple; whose story is this?
We are lost in a Wilderness of Mirrors, of lies and illusions, falsifications of ourselves, distorted images and reflections, echoes and authorized identities which disfigure, disempower, and steal our souls.
How shall we answer those who would enslave us? Our authenticity and autonomy is realized through seizure of power, and the reimagination and transformation of ourselves and humankind as a free society of equals.
We Americans tend to see things in terms of white hats and black hats, as in the Western films which serve as origin myths and archetypes of our national character. Once victim status has been conferred, such groups and persons become white hats and good guys, incapable of evil and diametrically opposed to whomever must then be black hats. It’s a terrible way of choosing national policy.
Sadly, we humans can be good and evil at once, the flaws of our humanity echo and reflect the brokenness of the world. It is a truth proven once again tonight in al Quds or Jerusalem depending on to whom one is speaking and in what language, as Gaza burns from the onslaught of an Israeli Defense Forces run amok much the same as the night almost four decades ago in Beirut when they tried to burn Genet and I alive in our café, as a dozen human beings from whom everything but hope has been stolen swear vows to each other to hold a position covering the escape of the women and children trapped by the Israeli attack until all are safe, in a final defense not of al Aqsa Mosque, magnificent and beautiful and filled with significance, monument to the human impulse to reach beyond ourselves and to the limitless possibilities of becoming human, a stage fit for the glorious deaths of heroes, but of the disembodied screams of strangers among the nameless warrens of a derelict antiquity.
Against the chasms of emptiness and nihilistic barbarism of a world of darkness and fire, of fear and force, I have only words to offer, and I write to you what I have said to my comrades who have chosen to stand with me; I’ve lost count of Last Stands, but I’ve risked everything against impossible odds and survived more times than I can remember, and all that matters is that we abandon neither ourselves nor one another, that we refuse to submit, for this is the moment of our freedom, and it can never be taken from us.
From this night, Palestine is free, for we can be killed, but we cannot be conquered.
Referemces
On the Origins of Evil and Our Monstrosity: a portrait of the Tyrant as Hitler, Netanyahu, Putin, and Trump in the character of Martin Chatwin in The Magicians
Carnival Row, Guillermo del Toro
(the true and secret history of Black Saturday October 7 2023)
Violence: Six Sideways Reflections, by Slavoj Žižek
Israel’s War Against Humanity, and the Imperial Conquest to Found a Greater Israel on the Ashes of Her Neighbors, a retrospective of my writing in 2026
February 22 2026 Palestine Chooses a Future: To My Comrades
March 19 2026 As the Iran War Engulfs the Middle East, Anniversary of the Trump & Netanyahu Joint Bombing Attacks In the Campaign Of Genocide: Netanyahu Bombs Civilian Aid Corridor In Gaza To Divide It Into Bantustans As Trump Bombs Yemen To Break Our Counter Blockade of the Israeli Blockade of Humanitarian Aid
10 مايو 2024 ذكرى الانتفاضة الثالثة لعام 2021، الجارية الآن في المسرح العاشر للحرب العالمية الثالثة التي تحتوي وتحل محل حرب غزة
يسعى كل من زوار الأرض المقدسة إلى ظهور علامات غير مرئية في ديزني لاند التي تضم أديانًا متضاربة وأولئك المحاصرين داخل كابوس الجدران ونقاط التفتيش والأسلاك الشائكة والمراقبة المنتشرة والعنف العالمي وسياسات الهوية والطغيان والإرهاب في أحد بلداننا. إن أفظع أنظمة القوة والسيطرة في العالم أصبحت هنا أشباح الهولوكوست؛ تردد صدى إسرائيل مع الصرخات الصامتة للأصوات المسروقة والظلال المفترسة لتاريخ تم تسليحه في خدمة السلطة كسرديات عن الإيذاء والأمن كقوة، وهي استراتيجية مصممة أولاً لكسر تضامننا مع الانقسام وفاشية الدم والعقيدة والتربة كما التزوير ومن ثم تجريدنا من إنسانيتنا وإخضاعنا كأسياد وعبيد وإبادة جماعية وتطهير عرقي.
لقد تعرضت إسرائيل، باعتبارها حلم اللجوء والأخوة والمحبة العالمية، للخيانة والتخريب من قبل إسرائيل باعتبارها دولة دينية كارهة للأجانب، وإمبراطورية عسكرية، ومعسكرًا للعبيد؛ وهنا تم إضفاء الطابع المؤسسي على أوشفيتز على نطاق وطني، وأصبح سجناؤه السابقون الآن حراسه.
لماذا يختار أي شخص إعادة خلق الجحيم الذي هرب منه، حتى لو كان أسياده وليس عبيده؟
إنني أفهم جيدًا إغراء القوة كأمن في عالم مليء بالقوى المعادية والفوضوية، وكيف يمكن تشكيل الخوف الساحق والمعمم من خلال السلطة لمركزية السلطة من خلال منحنا سلطة معارة على الآخرين كرموز للتهديدات الوجودية؛ ليكون حكم الفضيلة من خلال القوة والسيطرة. لكن الأمن وهم، والدولة كعنف متجسد تطيع قانون نيوتن الثالث للحركة وتخلق مقاومتها الخاصة، وألمنا المشترك يوحدنا بطرق تتجاوز حلقة فاغنر من الخوف والقوة والقوة، والتي لا يمكن أن يحررنا إلا الحب. من.
الحب كتضامن في العمل يمكن أن يخلص عيوب إنسانيتنا وانكسارات العالم، تيكون أولام بالعبرية، ويحررنا لنعيش كضامنين لإنسانية بعضنا البعض.
وكما كتبت في الذكرى الأولى للانتفاضة الثالثة في مثل هذه الليلة قبل عامين؛ يجب أن تكون هذه هي القضية الأكثر كتابةً ودراسةً ومناقشةً وتجريبًا وخوضًا حولها في السياسة العالمية منذ الحرب العالمية الثانية التي كانت نتيجة لها، هذه الأمة التي يقسم فيها التاريخ شعبًا واحدًا إلى إسرائيليين وفلسطينيين، ومقياسًا إنسانيتنا، كمثال كلاسيكي للأقلية المزدوجة؛ ماذا تفعل بمدينة واحدة وأمة واحدة يطالب بها مجتمعان تاريخيان، كأساس للهوية كإيمان وجنسية وعواقب وممارسة سياسات الهوية كعنف؟
هنا أمة وشعب يمزقهما اضطراب الهوية الانفصامية، متضاربان ومنغلقان في صراع هائل كما هو الحال مع تجزئة الهوية والذاكرة والوعي لشخصيات متعددة، والجنون على المستوى الوطني والحضاري المولود من تراث التاريخ ومعطل الحياة الأحداث، والصدمة اللاجينية، والحزن، والرعب، والشعور بالذنب، واليأس.
في ازدواجية إسرائيل وفلسطين، تتضح أصول الشر كالعنف والطغيان في حلقة فاغنري المتكررة والمترابطة من الخوف والقوة والقوة، حيث يتم استخدام الخوف الساحق والمعمم والتهديدات الوجودية كسلاح في خدمة السلطة عن طريق السلطة. والتي تشكل حالات القوة والسيطرة الجسيمية كقوة غير متكافئة وعنف متجسد، من خلال التسلسلات الهرمية النخبوية وتقسيمات الانتماء والغيرية وفاشية الدم والإيمان والتربة.
هنا الفاشية كشر نظامي تعمل كحيازة وسرقة للروح. مالذي يمكننا فعله حيال هذا؟ وكما سأل لينين في مقالته عام 1902؛ “ما الذي يجب عمله؟” كيف نحرر أنفسنا من القوى النظامية لخضوعنا للسلطة والنخب وأولئك الذين يريدون استعبادنا؟
يجب علينا أولاً أن ندرك ونحذر من أولئك الذين يدعون أنهم يتحدثون باسمنا ويتصرفون باسمنا، فهذه هي الإستراتيجية الأساسية للفاشية. لتحرير أنفسنا من الأكاذيب والأوهام، والتزييف وإعادة كتابة التاريخ، ونظريات المؤامرة والحقائق البديلة التي من خلالها نصبح مجردين من إنسانيتنا، يجب أن نكون رواة للحقيقة ونشارك في السعي وراء الحقيقة باعتبارها دعوة مقدسة، ونؤدي الواجبات الأساسية الأربعة للمواطن؛ سلطة السؤال، وسلطة الكشف، وسلطة المحاكاة، وسلطة التحدي.
يجب علينا ثانيًا أن نستغل ملكيتنا الذاتية واستقلالنا في رفض الخضوع للسلطة، لأن السر الأعظم للسلطة هو أنها فارغة وجوفاء، ويتم فقدان شرعيتها من خلال رفض الثقة في السلطة والتصديق بها، والقوة هي هشة وهشة. ويجد حدوده عند نقطة العصيان. أفعال بسيطة، ولكنها أيضًا قوى متأصلة في الإنسان لا يمكن أن تؤخذ منا؛ لأن من يرفض الخضوع فهو حر، ولا يُقهر.
دائمًا يبقى الصراع بين الأقنعة التي يصنعها الآخرون لنا، وتلك التي نصنعها لأنفسنا. هذه هي الثورة الأولى التي نحن جميعا فيها
جب أن يقاتل؛ النضال من أجل الملكية الذاتية وحرية الهوية.
لا توجد سلطة عادلة.
الليلة أجلس في منزلي وسط الظلام الدامس لتلالي، ليلة تتبع أيامًا من المطر ومليئة بأغاني الضفادع والطيور، هدوء لا يزعجه إلا ضوء الضوء في ذكرياتي عن هذه الليلة قبل عام، في الدفاع. الأقصى. مثل ومضات البرق، يمكن ليد الماضي أن تجلب الفوضى وتمتد لتسيطر علينا وتهزنا، وزعزعة استقرارنا واستقرارنا وبنياتنا الطبيعية من خلال أحداث مدمرة مفاجئة وغير متوقعة غير مربوطة بمرتكزاتها في الوقت المناسب.
لكن الفوضى هي أيضًا مقياس للمدى التكيفي للنظام، الذي يجلب كلاً من الرعب من عدمنا ومتعة الحرية الكاملة في إعادة تصورنا وإعادة ميلادنا التحويلي لأنفسنا وإمكانياتنا اللامحدودة في أن نصبح بشرًا.
لدى غييرمو ديل تورو، في ملحمته الرائعة عن الهجرة والمساواة العرقية كرنفال رو، مشهد يجد فيه شابان خلفاء لقيادة الفصائل المتنافسة تقليديًا نفسيهما في حالة حب وبحاجة إلى حلفاء في حبكة فرعية تعيد تصوير روميو وجولييت؛ يسأل الجحيم المتمرد جونا بريكسبير عشيقته المكيافيلية صوفي لونجيربان: “لمن تصلح الفوضى؟” فأجابت: “الفوضى جيدة لنا. الفوضى هي الأمل العظيم للضعفاء.”
قد يفكر المرء في جلب الفوضى من حيث القوة الخلاصية للحب، والتضامن، وواجبنا في رعاية الآخرين، والاستيلاء على السلطة كاستعادة للتوازن، والمقاومة والنضال الثوري كوضع حياتنا في التوازن مع أولئك الذين لا حول لهم ولا قوة والمحرومين، والمُسكتين والممحيين، وtikkun olam أو شفاء انكسار العالم.
في القدس والقدس، نتعرض للخيانة بسبب طبيعة الخضوع للسلطة والانقسامات غير المتكافئة للسلطة، ويتم تجريدنا من إنسانيتنا من قبل أولئك الذين يرتكبون الفظائع باسمنا، ويصبحون متواطئين في جرائم ضد الإنسانية من خلال روايات الإيذاء التي يسمح بها كما يعلمنا فولتير. أي شئ.
حصلت على قفاز غيرنا. إنه إرهاب قديم. وهذا يجب أن نقاومه.
الأساطير القديمة، والمظالم القديمة، منسوجة في نسيج نفسيتنا وحضارتنا. ومثل كل التاريخ والذاكرة والهوية المعتمدة، تحاكي القوى التي يجب أن نخرج من تراثها.
في هذه اللحظة، أعود مرة أخرى إلى التشخيص الرائع لمرض السلطة باعتبارها هوية مستولى عليها، كما كتب ألون بن ميرين في هافبوست، على الرغم من أن وصفه لنظام الدولتين مثير للنقاش، وبالنسبة لي يجب استبداله بمرور الوقت بنظام علماني. دولة بقانون واحد للجميع وبدون تقسيمات رسمية للقبيلة أو اللغة أو العقيدة، في مقال بعنوان “في قبضة الأوهام القوية”؛ “يبدو أن الطريق المسدود الذي وصلت إليه عملية السلام الإسرائيلية الفلسطينية غير منطقي ومثير للقلق، حيث أن غالبية الإسرائيليين والفلسطينيين يدركون أن التعايش، سواء في ظل ظروف العداء أو الصداقة، هو حقيقة لا يمكن لأي من الطرفين تغييرها إلا بحدوث كارثة.
يبدو أن الطريق المسدود الذي وصلت إليه عملية السلام الإسرائيلية الفلسطينية غير منطقي ومثير للقلق، حيث أن أغلبية من الإسرائيليين والفلسطينيين يدركون أن التعايش، سواء في ظل ظروف من العداء أو الصداقة، يشكل حقيقة لا يستطيع أي من الطرفين أن يغيرها إلا بالكارثة. ويدرك الجانبان أن المعايير العامة لاتفاق سلام مستدام يجب أن ترتكز على حل الدولتين على أساس حدود 1967 مع بعض تبادل الأراضي. لكن كلا الطرفين اختار الاستمتاع بالأوهام والعيش في تحدي الزمن والظروف. ويبدو أنهما يفضلان استمرار الاشتباكات العنيفة وإراقة الدماء على التعايش السلمي، في حين يلقي كل منهما اللوم على الآخر في المسار المدمر الذي لا ينتهي والذي اختار كل منهما أن يسلكه بشكل مأساوي.
هناك ضرورات أساسية، مقرونة بتدابير أمنية متبادلة طويلة الأمد، تمثل ما كان على طاولة المفاوضات في عام 2000 في كامب ديفيد وفي 2010/2011 و2013/2014 تحت رعاية إدارة أوباما في القدس ورام الله. وكانت كل جولة، بدرجات متفاوتة من التقدم، تهدف إلى وضع اللمسات النهائية على الاتفاق، لكنها فشلت في نهاية المطاف في القيام بذلك. السؤال هو: لماذا؟
وكانت التصورات المتحيزة والانتقائية، والتي عززتها التجارب التاريخية، والدين، والإيديولوجيات غير المتوافقة، سبباً في حبس كلا الجانبين في مواقف جامدة. وتشمل العوامل التي تحافظ على هذه الأنماط وتعززها المشاعر مثل الخوف وعدم الثقة وانعدام الأمن. والنتيجة النفسية هي الإنكار المتبادل لسردية الآخر ونزع الشرعية المتبادلة.
والنتيجة العملية مجتمعة هي الركود والاستقطاب. ولذلك فإن ما نحتاج إليه هو حوار موجه نحو الإجماع على مستوى القيادة بين المسؤولين وغير المسؤولين، والتفاعلات بين الناس، لحل مسألة التصور – وهي مهمة صعبة نظراً للبيئة الحالية التي تدعم التحيز بدلاً من تحسينه. التصورات.
هناك بعض المفاهيم النفسية ذات الصلة بفهم العلاقة الإسرائيلية الفلسطينية
فلكت؛ مفهوم الوهم هو مفهوم أساسي. في كتابه مستقبل الوهم، يقدم فرويد التعريف التالي: “… نحن نسمي الاعتقاد وهمًا عندما يكون تحقيق الرغبة عاملاً بارزًا في دوافعه، وبذلك نتجاهل علاقاته بالواقع، تمامًا كما الوهم في حد ذاته لا يشكل أي أهمية للتحقق.”
ما يميز الأوهام هو: 1) أنها مستمدة من رغبات إنسانية عميقة، و2) الاعتقاد قائم (أو سيتم الاعتقاد به) في غياب أي دليل مقنع، أو أسس عقلانية جيدة، لصالحه.
من المستحيل إنكار أن كلا من الإسرائيليين والفلسطينيين يقعون في قبضة أوهام قوية للغاية لا تؤدي إلا إلى إطالة أمد الصراع ومنع أي تفاهم متبادل. وعلى وجه الخصوص، فإن الاعتقاد الذي يتقاسمه العديد من الإسرائيليين بأن لديهم حق كتابي في الأرض (بما في ذلك يهودا والسامرة)، وأن الله أعطاها لليهود إلى الأبد، هو بلا شك وهم من وهم الأمس.
لم يتم تأكيد هذا الاعتقاد لأن هناك دليل حقيقي على أن الله اعتبره كذلك (على الرغم من وجود مملكتين يهوديتين – الأولى في القرن العاشر قبل الميلاد والثانية في بداية عام 539 قبل الميلاد – على نفس الأرض)، ولكن لأنه يرضي حاجة نفسية عميقة الجذور لوطن يهودي وهبه الله.
والاعتقاد بأن إسرائيل من خلال توسيع المستوطنات سوف تعزز أمنها القومي وتحافظ على قبضتها على الأرض بالكامل هو وهم الغد، وهو وهم يتجاهل عموماً وجود المسلمين في نفس الأرض لأكثر من 1300 عام.
من المهم أن نلاحظ كيف تدعم هذه الأوهام وتعزز بعضها البعض، وتشكل حاجزًا نفسيًا أكثر مناعة للتفكير النقدي. لقد ساهمت أوهام إسرائيل في خلق منطق الاحتلال.
الفلسطينيون، من جانبهم، لا يخلو من أوهامهم. كما يعتقدون أن الله قد حفظ لهم الأرض، ويحتجون بحقيقة أنهم سكنوا الأرض لعدة قرون. ومن وجهة نظرهم فإن وجود المسجد الأقصى الذي بني عام 705م في القدس يشهد على ارتباطهم التاريخي والديني بالمدينة المقدسة.
كما أنهم يتمسكون بفكرة أنهم سيعودون يوماً ما إلى أرض أسلافهم، كما فعلوا وما زالوا يصرون على حق العودة للاجئين الفلسطينيين، على الرغم من أن ذلك أصبح مستحيلاً فعلياً.
يتمسك الفلسطينيون بأوهام الأمس والغد بشكل أعمى ويائس مثل الإسرائيليين، الأمر الذي يؤدي إلى مقاومة التغيير والخوف منه. وعلى هذا النحو، ما لم يغير الجانبان مسارهما ويقبلا انتماء كل منهما إلى نفس الأرض، خاصة لأنها قائمة على أساس ديني، فمن المحتم أن يؤدي الوضع إلى كارثة.
وقد ساهم ذلك في جعل الصراع الإسرائيلي الفلسطيني مزمناً وعصياً على الحل، حيث تتغذى الأوهام المختلفة بشكل مستمر وواعي من خلال المواجهات العدائية اليومية والعنيفة في كثير من الأحيان بين الجانبين.
في السعي إلى سد المفاهيم التي يمكن أن تربط بين مجالات علم النفس والسياسة في الصراع الإسرائيلي الفلسطيني، يمكن اقتراح أن المقاومة الجماعية المتبادلة للتغيير (سواء الواعي أو المتعمد، أو اللاوعي الداخلي) تحمي الهوية الضعيفة.
فمقارنة، على سبيل المثال، بالهويات السياسية المستقرة والناضجة للدول الأمريكية والبريطانية والفرنسية، فإن الهويات السياسية لكل من الشعبين الإسرائيلي والفلسطيني، بطريقة ما، في مرحلة المراهقة.
تكون الهويات في هذا السياق أكثر عرضة للخطر، والأبطال بطبيعة الحال أكثر دفاعية ومقاومة للتغيير. بحكم طبيعتها، يجب على اللاعبين أن يجدوا صعوبة (إن لم يكن من المستحيل) في التعبير عن ذلك علنًا، لأن القيام بذلك يعني الاعتراف بهذه الثغرة الأمنية.
إن مفهوم المقاومة النفسية للتغيير قد يؤثر على الوضع السياسي بشكل عام وعلى الصراع الإسرائيلي الفلسطيني بشكل خاص. فهو يرتبط ارتباطًا وثيقًا بالتصورات على العديد من المستويات ويوفر الحماية لتكوين الهوية الضعيفة.
وهذه العقلية، التي تعززها التجارب التاريخية، هي التي تتجاوز أكثر من سبعة عقود منذ بدأ الصراع الإسرائيلي الفلسطيني. وما زال الأفراد والجماعات، الإسرائيليون والفلسطينيون على حد سواء، يفسرون طبيعة الخلاف بينهم على أنه “أنت ضدي” بطريقة متحيزة وانتقائية.
وهذا بدوره أدى إلى خنق أي معلومات جديدة ومكن من استمرار مقاومة التغيير، الأمر الذي يمكن أن يلقي ضوءا جديدا على طبيعة وجوهر الصراع ويساعد في دفع عملية السلام.
يرتبط مفهوم المقاومة اللاواعية للتغيير في هذا الإطار جيدًا بوجهة نظر التصورات التي تحرك الاستقطاب في الصراع. إن الخبرة التاريخية، التي تصوغ التصورات، تعمل من بين أمور أخرى على تعزيز الإحساس بالهوية “من نحن حقًا”، وهو افتراض جماعي تكويني يقع في حجر الأساس لكل من اللاعبين الرئيسيين ويحرك السلوك الوظيفي والمختل.
ومن حيث المبدأ، فإن مثل هذه العقلية تمنع أياً من الطرفين من طرح أفكار جديدة قد تؤدي إلى تنازلات من أجل التوصل إلى حل سلمي. والمفارقة هنا هي أن الأغلبية على كلا الجانبين تريد السلام وتسعى إليه، وهي تعلم جيداً أن ذلك يتطلب تنازلات كبيرة، لكنها غير قادرة على التوفيق بين التنازلات المطلوبة والتصورات المتأصلة التي حالت دون هذه التنازلات نتيجة المقاومة والخوف من ذلك. يتغير.
ولذلك، فإن أي إطار للسلام يجب أن يتضمن بنوداً من شأنها أن تزيد بشكل كبير من احتمالات التوصل إلى حل. أولاً، يتعين على الجانبين الالتزام بالتوصل إلى اتفاق على أساس حل الدولتين انطلاقاً من الاقتناع بأن التغيير، الذي يترجم إلى التعايش، أمر لا مفر منه. ولذلك، يتعين عليهم أن يتكيفوا مع متطلبات بعضهم البعض، الأمر الذي يتطلب منهم بالضرورة تقديم تنازلات كبيرة.
ثانياً، لتسهيل ذلك، يجب عليهم إجراء تفاعلات تصالحية اجتماعية واقتصادية وثقافية وأمنية بين الناس للتخفيف من مقاومتهم للتغيير، والتي يجب أن تبدأ، على الأقل، قبل عام واحد من بدء المفاوضات لخلق الحالة النفسية والاجتماعية. مناخ سياسي لبناء الثقة اللازمة لمفاوضات سلام موضوعية وناجحة.
إن استئناف محادثات السلام لن يؤدي إلى أي نتيجة ما لم يغير الإسرائيليون والفلسطينيون تصوراتهم المتحيزة ومقاومتهم للتغيير وخوفهم منه، ثم يدركون أخيراً أن مصيرهم متشابك ولا يستطيع أي منهما أن يعيش في سلام وأمن دون الآخر.
أشعر بأنني مضطر إلى اختتام مقالتي الأخيرة لهذا العام بتحذير شديد من أنه من الأفضل للإسرائيليين والفلسطينيين على حد سواء أن يفكروا فيه مع اقترابهم من نهاية العقد السابع من صراعهم المأساوي.
يجب على كل متطرف إسرائيلي ومتشدد فلسطيني، أولئك الذين يريدون كل ذلك، أن يتوقفوا ويفكروا أين ستكون إسرائيل والفلسطينيون بعد عشر سنوات إذا استمر الوضع الحالي؟
أوهامك اليوم لن تصبح حقيقة غدًا، وما سيأتي به الغد ليس سوى المزيد من الألم والدموع والعذاب.
صراعكم يتطور بشكل أسرع من أي وقت مضى إلى حرب دينية. إن هرمجدون بين المسلمين واليهود يجري الإعداد له الآن، وهو ما من شأنه أن يشعل المنطقة بأكملها على نار لا يمكن تصورها.
إذا كنتم مؤمنين حقيقيين، فلا تجرؤوا على تحدي مشيئة الله، لأنه جمعكم معًا ليضعكم في الاختبار – يجب عليكم إما أن تعيشوا في سلام ووئام، أو سيحكم عليكم بالنسيان واليأس.
لديك القدرة على اختيار مصيرك. هل سيكون تدميرًا ذاتيًا أم سيكون تحقيقًا لحلم مجيد؟
انهضوا ومرروا إرثًا من الأمل لكل طفل إسرائيلي وفلسطيني، لأن لديهم الحق الذي منحه الله لهم في أن يكبروا ويزدهروا ولا ينبغي لأحد أن يموت من أجل أوهامكم عبثًا”.
كما كتبت في رسالتي بتاريخ 9 نوفمبر 2023، مرآة ظلامنا: كريستالناكت؛ إن إسرائيل تحيي ذكرى هذه المأساة التي فتحت الباب أمام مأساة أكبر في المحرقة من خلال فعل الشيء نفسه بالضبط مع الفلسطينيين، شعب واحد منقسم بسبب التاريخ والدين الذي تم استخدامه كسلاح في خدمة السلطة. وهذا أيضاً سيفتح الأبواب أمام المزيد من إرهاب الدولة وطغيانها، ما لم يتمكن الشعبان من الاتحاد ضد السلطات التي ترتكب الفظائع باسمهما كإستراتيجية لإخضاع وتحرير بعضهما البعض من أولئك الذين يستعبدونهما.
إذا كنت تفكر في الأمم باعتبارها أطفالًا ناجين من سوء المعاملة، يصبح الكثير واضحًا؛ لأنه بمجرد استيلائهم على السلطة، فمن المرجح أن يصبحوا هم أنفسهم مسيئين. هذه هي الطريقة التي يعمل بها الخوف، ولماذا هو الأساس الحقيقي للتبادل، ولماذا السياسة هي فن الخوف، ولماذا تتجسد الدول في العنف. لقد تعرض كل من الإسرائيليين والفلسطينيين للتهديدات الوجودية بوحشية قبل وقت طويل من بدء ممارسة الوحشية والوحشية وتجريد بعضهم البعض من إنسانيتهم.
إن استخدام الأنظمة المفترسة على كلا الجانبين لسياسات الانقسام والهوية لمركزية السلطة وإضفاء الشرعية على الهيمنة الاستبدادية هي مرحلة يمكن التنبؤ بها من النضال من أجل التحرير، وخاصة الثورة المناهضة للاستعمار.
إن الحيلة في أن نصبح بشرًا، وأصدقاء، هي أن نحتضن ظلامنا في النضال وكذلك أعداءنا، ونخرج من تراث تاريخنا الذي يظللنا مثل ذيل تمساح غير مرئي.
هناك سطر يتحدث به الشرير في مسلسل The Magicians، وهو أحد الناجين من إساءة معاملة الأطفال والطاغية المعروف باسم The Beast لجرائمه المروعة، وكان في السابق الصبي الضعيف والمرعوب مارتن شاتوين والآن إله وحشي؛ “كما تعلم، عندما كنت صبيًا، كان الرجل الذي كان من المفترض أن يعتني بي، يثنيني على مكتبه ويحتضنني مرارًا وتكرارًا في كل مرة كنت وحدي معه. إنه يساعدني على فهم الحقيقة. أنت قوي أو أنت ضعيف. “
وهنا تكمن الكذبة الأصلية للطاغية والفاشي في الدفاعيات وتبرير الذات وسيكوباتية السلطة؛ الكذبة القائلة بأن القوة وحدها هي التي لها معنى وهي حقيقية، وأنه لا يوجد خير أو شر. إن كيفية استخدامنا للسلطة لا تقل أهمية عن من يملكها. الخوف والقوة هما الوسيلة الأساسية للتبادل البشري، ولكن
ليست الوسيلة الوحيدة؛ الحب والعضوية والانتماء لا تقل أهمية.
إنه خط يجسد بشكل مثالي التناقضات المتأصلة في حلقة فاغنر من الخوف والقوة والقوة كأصل للشر؛ لأن استخدام القوة الاجتماعية هو أمر تخريبي لقيمه الخاصة. ومع ذلك، فإن الظروف المفروضة للنضال الثوري غالبا ما تتطلب العنف، وإلى أن يتم إسقاط آلهة القانون والنظام من عروشهم، يجب أن أتفق مع القول المأثور الشهير لسارتر في مسرحيته “الأيدي القذرة” عام 1948، والتي اقتبسها فرانتز فانون في خطابه عام 1960. لماذا نستخدم العنف، والذي جعله خالدًا مالكولم إكس؛ “بأي وسيلة ضرورية.”
كما كتب والتر رودني في The Groundings with my Brothers؛ “لقد قيل لنا أن العنف في حد ذاته شر، وأنه، مهما كان سببه، فهو غير مبرر أخلاقيا. بأي معيار أخلاقي يمكن اعتبار العنف الذي يستخدمه العبد لكسر أغلاله مثل عنف سيد العبد؟ بأي معايير يمكننا أن نساوي عنف السود الذين تعرضوا للاضطهاد والقمع والاكتئاب لمدة أربعة قرون مع عنف الفاشيين البيض. ولا يمكن الحكم على العنف الذي يهدف إلى استعادة الكرامة الإنسانية والمساواة بنفس مقياس العنف الذي يهدف إلى الحفاظ على التمييز والقمع.
وهذا هو المقطع الذي يشير إليه من ليون تروتسكي في كتابه “أخلاقهم وأخلاقنا: الأسس الطبقية للممارسة الأخلاقية”؛ “مالك العبيد الذي من خلال المكر والعنف يقيد عبدًا مقيدًا بالسلاسل، والعبد الذي يكسر القيود من خلال المكر أو العنف – لا تدع الخصيان المحتقرين يخبروننا أنهم متساوون أمام محكمة الأخلاق!”
ومع ذلك، أفكر في تلك الشخصيات العظيمة التي كانت أبطال التحرير وأشرار الطغيان؛ قدوتي المراهقة نابليون، واشنطن، الذي يعد محوريًا في تاريخ عائلتنا وصاغ الشعار على شعار النبالة الخاص بنا في رمز المرور خلال معركة ترينتون، النصر أو الموت، عندما كانت الثورة بأكملها تراهن على أمل بائس، من المأساوية دراما الأبطال الذين سقطوا مثل روبرت موغابي، والطغاة المتوحشين ستالين وماو، والقائمة عبارة عن سلسلة لا نهاية لها تقريبًا من الويلات وإخفاقات الرؤية حيث تحولت عوالم جديدة شجاعة إلى جحيم وحالات جنونية. في الدليل الذي أقدمه، أصبحت الثورات الأمريكية والنابليونية إمبراطوريات، والاتحاد السوفييتي، والحزب الشيوعي الصيني، والهند حيث يأتي مجد التحرير جنبًا إلى جنب مع مأساة التقسيم، وهي الآن تحت حذاء القومية الهندوسية، وجميع الثورات المناهضة للاستعمار تقريبًا. والتي أصبحت، مع الفترة الأولى من الحرية كأمم جديدة، أنظمة استبدادية مروعة، وقبل كل شيء دولة إسرائيل، حلم اللجوء الذي نشأ في إرهاب المحرقة التي تعلم ضحاياها الدروس الخاطئة من النازيين وتولوا دورهم في احتلال إسرائيل. فلسطين. إن مخاطر المثالية حقيقية للغاية؛ ولكن كذلك مخاطر الخضوع للسلطة والتواطؤ في الصمت في وجه الشر.
أنا صياد الفاشيين، وأخلاقي هي أخلاق الصياد. بالنسبة لي هناك اختبار بسيط لاستخدام القوة؛ من يملك السلطة؟
لقد كتب عدد كبير من الحكماء بشكل جميل عن أهوال فاشية الدم والإيمان والتربة والتسلسلات الهرمية للانتماء النخبوي والاختلاف الإقصائي، كما يفعل بول أوستريشر في المقالة التالية؛ أود هنا فقط أن أشير إلى أن القوى التي تكمن في داخلنا وخارجها، مثل الظروف الاجتماعية والصدمات اللاجينية، والحركات الرجعية للهمجية وأنظمة القمع، هي قوى عالمية بالنسبة للبشر كشروط مفروضة للنضال وتعمل باستمرار حتى عندما تكون محجوبة عن الأنظار. أبعد من الرعب والإذلال الناتج عن نقاط الانكسار في الروح الإنسانية مثل تلك التي حدثت في ليلة الكريستال والتطهير العرقي في غزة.
أكتب إليك كشخص عاش صرخة معركة “لن يحدث مرة أخرى أبدًا”! منذ أكثر من أربعين عامًا، ومن الأهمية العميقة والحيوية تطبيق مبدأ العمل هذا ليس فقط في مقاومة الفاشية كعدو متطفل على كل ما هو إنساني فينا، ولكن أيضًا على أنفسنا واستخدامنا للعنف والوسائل الاجتماعية. القوة تجاه الآخرين.
في النهاية، كل ما يهم هو ما نفعله بمخاوفنا، وكيف نستخدم قوتنا.
بغض النظر عن المكان الذي تبدأ فيه بالانقسامات والتسلسلات الهرمية للانتماء النخبوي والاختلاف الاستبعادي، فإنك دائمًا ينتهي بك الأمر عند أبواب أوشفيتز.
كما يعلمنا نيتشه في كتابه ما وراء الخير والشر؛ “أولئك الذين يصطادون الوحوش يجب أن ينتبهوا لئلا يصبح وحشًا. وإذا حدقت طويلا في الهاوية، فإن الهاوية ستحدق فيك أيضا.”
في مرآة غزة المظلمة، بانعكاساتها الوحشية على ليلة الكريستال وأوشفيتز، هل يعجبك ما تراه يا إسرائيل؟
وكما كتبت في رسالتي بتاريخ 10 مايو 2021، الدفاع عن الأقصى: الحرية مقابل الاستبداد في القدس؛ ربما شهدنا قدوم الانتفاضة الثالثة هذه الليلة، دفاعًا عن الأقصى ومعارك الشوارع في غزة التي أعقبت ذلك، والتي أشعلها الغدر والغزو الإمبراطوري لدولة إسرائيل الفاشية والكارهة للأجانب والتي لا تنظر إلا إلى أحد.
قبيلتهم ودينهم كإنسان حقيقي، والذي ارتكب هجومًا مميتًا غير مبرر كعمل من أعمال إرهاب الدولة وجريمة ضد الإنسانية على المصلين المسالمين في أحد أكثر المساجد قدسية في العالم الإسلامي، وهو استعراض للقوة والقوة. الهيمنة التي تأتي بعد أسابيع من الاستفزازات والاعتداءات وأعمال الدعاية التجريدية من الإنسانية ضد شعب فلسطين.
مثل انتفاضة الأقصى الثانية التي استمرت أربع سنوات من 28 سبتمبر 2000 إلى 8 فبراير 2005، فإن القضايا التي لم يتم حلها للاحتلال هي الآن في عامها الرابع والخمسين منذ احتلال إسرائيل للقدس القديمة في 7 يونيو 1967، والذي احتفلت به دولة إسرائيل وفقًا لـ إلى التقويم العبري باعتباره يوم القدس اليوم من خلال مهاجمة الأقصى، والكارثة المستمرة الآن منذ ثلاثة وسبعين عامًا منذ يوم النكبة في 15 مايو 1948، تضافرت حول القيمة الرمزية للأقصى، الذي له هوية مزدوجة متنازع عليها مثل جبل الهيكل في القدس. اليهودية.
إن فرص التهدئة وتجنب الحرب لا تعتمد الآن على العوامل المحلية، بل على استجابة المجتمع الدولي، لأن التاريخ هنا أصبح فخًا ينهار ليوقعنا في شركه، ويجب على القوى الخارجية أن تحررنا من إخفاقات الغرب. التناقضات الداخلية لنظامنا.
فهل ستتنصل أمريكا وتتخلى عن مستعمرتها إسرائيل، ملكة سياستها الإمبراطورية في الشرق الأوسط وسيطرتها على المورد الاستراتيجي للنفط؟ هل يمكن للوحدة الدولية وضغوط المقاطعة وسحب الاستثمارات وفرض العقوبات أن تحررنا من طغيان وإرهاب نظام الفصل العنصري كما حدث في جنوب أفريقيا؟
أم أن الحرب هي الحساب الوحيد الذي يمكن للبشرية تقديمه أو قبوله؟
كما كتب إيشان ثارور في صحيفة واشنطن بوست؛ ليلة الإثنين، تبادل المسلحون في قطاع غزة والجيش الإسرائيلي إطلاق الصواريخ والغارات الجوية وسط تصعيد مميت للعنف. أطلقت حماس والجهاد الإسلامي، الجماعتان المسلحتان المتمركزتان في غزة المحاصرة، وابلًا من الصواريخ التي سقطت بالقرب من القدس وفي أجزاء من جنوب إسرائيل، مما أدى إلى إصابة شخص واحد على الأقل. وأدت الغارات الجوية الإسرائيلية ردا على ذلك إلى مقتل ما لا يقل عن 20 شخصا في غزة، وفقا لوزارة الصحة في غزة، من بينهم تسعة أطفال.
وقال رئيس الوزراء الإسرائيلي بنيامين نتنياهو إن “الجماعات الإرهابية” في غزة “تجاوزت الخط الأحمر” بهجماتها الصاروخية. لكن الانفجار الأخير للأعمال العدائية له ذيل طويل، في أعقاب العديد من الأعمال العدوانية التي قامت بها قوات الأمن الإسرائيلية والجماعات اليهودية اليمينية المتطرفة في القدس. قبل أسبوعين، قامت مجموعات من المتطرفين اليهود، بما في ذلك بعض المستوطنين من الضفة الغربية، بمسيرة عبر المناطق المأهولة بالسكان الفلسطينيين في المدينة المقدسة، وهم يهتفون “الموت للعرب”، وهاجموا المارة وألحقوا أضرارًا بالممتلكات والمنازل الفلسطينية. أثارت المحاولات الإسرائيلية لطرد عدد من العائلات الفلسطينية في حي الشيخ جراح بالقدس الشرقية – وهو نموذج مصغر لما يعتبره الفلسطينيون جزءًا من تاريخ طويل من السلب والمحو على يد الدولة الإسرائيلية – احتجاجات التضامن الفلسطيني في أجزاء مختلفة للأراضي المحتلة وإسرائيل.
كما أثارت التوترات قبيل إحياء يوم القدس يوم الاثنين، وهو يوم عطلة إسرائيلية رسمي يحتفل بالاستيلاء على المدينة خلال الحرب العربية الإسرائيلية عام 1967. تم إلغاء مسيرة سنوية كان من المقرر أن يقوم بها إسرائيليون من اليمين المتطرف بعد أن غيرت السلطات مسارها في اللحظة الأخيرة. ولا تزال أعداد كبيرة تشق طريقها إلى حائط المبكى وتغني أغنية انتقامية متطرفة ضد الفلسطينيين.
أفاد زملائي أن “هجمات حماس الصاروخية، والتي تضمنت الضربات الأولى ضد القدس منذ عدة سنوات، جاءت بعد اشتباكات بين الشرطة الإسرائيلية والمتظاهرين الفلسطينيين والإسرائيليين اليهود اليمينيين المتطرفين حول المدينة القديمة”. ومن بين مئات الجرحى سبعة نقلوا إلى المستشفى في حالة خطيرة، بحسب الهلال الأحمر الفلسطيني. وتم تداول مقطع فيديو على وسائل التواصل الاجتماعي يظهر ضباط شرطة إسرائيليين يضربون بوحشية رجلاً فلسطينيًا معتقلًا.
فكيف يمكن لأمريكا أن تدعم دولة إسرائيل في الطغيان والإرهاب والغزو والنهب؟ إنه سؤال يُطرح بلهجة الغضب والأسى والحيرة منذ حلول النكبة في 15 مايو/أيار 1948، يوم النكبة التي بدأ فيها احتلال فلسطين والاستعباد الممنهج والإبادة الجماعية لشعبها في أعقاب الغزو الإسرائيلي. القدس. كيف يتم إضفاء الشرعية على هذا؟
لقد أعاد أحد الأصدقاء صياغة هذا السؤال لي مؤخرًا؛ “لقد أحببت التقليد اليهودي واعتنقته، وانضممت إلى كنيس يهودي وعملت جنبًا إلى جنب مع حاخامه. عندما أشاهد معاملة الحكومة اليهودية في إسرائيل للفلسطينيين، تغمرني مشاعر الارتباك والغضب. ولأنني غير قادر على التوفيق بين هذا الفجور، فإنني أشكك في أساس إيماني. أين الانتفاضة الطيبة والأخلاقية للأصوات اليهودية العالمية المنددة بمسار الحكومة؟ لقد فقدت الثقة في كوني يهودية”.
ما هو واضح بالنسبة لي هو أن أزمة الإيمان هذه هي أيضًا أزمة هوية وجودية
ن الوضع في غاية الخطورة والخطر والذي يحمل أيضًا إمكانية إعادة التصور والولادة التحويلية، وهو صدى شخصي لأزمة حضارية موازية يجب على البشرية والمجتمع العالمي للأمم أن يجدوا منها طريقة للخروج وتحرير أنفسنا من تراث الحضارة الإنسانية. تاريخنا. وهنا ردي:
دولة إسرائيل ليست متطابقة مع الديانة اليهودية، على الرغم من أن الفصيل الإمبريالي الفاشي الذي يمثله نتنياهو يرغب في أن يعتقد الجميع ذلك.
أمة تقوم على تخصيص مواطنيها لهوية قبلية، والتسليح الطائفي للعقيدة في خدمة السلطة والهوية الوطنية المصرح بها، ومجتمع عسكري مع خدمة إلزامية عالمية، وصنم منتشر لأساطير الشجاعة العسكرية ورموزها بما في ذلك البنادق. واستخدمت لغة الوحدة الوطنية العبرية المعاد بناؤها سياسات الهوية لإخضاع مواطنيها لسلطة الاستبداد المركزية؛ إسرائيل دولة فاشية من الدم والإيمان والأرض لا تقل عن دولة النازيين.
أضف إلى هذا المزيج السام النظام الكليبتوقراطي الذي روج لسرديات الإيذاء التاريخي لإضفاء الشرعية على السرقة الجماعية والغزو الإمبراطوري لشعوب أخرى، وهناك شيء واحد واضح؛ لقد تعلمت إسرائيل الدروس الخاطئة من النازيين.
ربما تعلمون من إشاراتي العديدة إلى الحادثة في كتاباتي أنني مناهض للفاشية، وقد أقسمت قسم المقاومة على يد جان جينيه عام 1982 في بيروت، أثناء معركتنا ضد الغزو والحصار الإسرائيلي. وفي الأعوام التسع والثلاثين التي تلت ذلك، كنت صائدًا للنازيين وثوريًا للديمقراطية منخرطًا في النضال من أجل تحرير البشرية ضد الطغيان والأنظمة الاستبدادية التي تعتمد على القوة والسيطرة.
لقد كان الوطن الفلسطيني، والعدالة لشعبه، من بين أهدافي منذ ذلك الصيف منذ فترة طويلة. ومثله كمثل هدف تحرير أيرلندا من الحكم الاستعماري البريطاني، فلا يزال يتعين تحقيقه. موضع التساؤل هو فكرة الحرية والمواطنة باعتبارها سيادة واستقلال الشعوب عن الاستعمار الأجنبي والطغيان الاستبدادي، وأولوية دولة غير طائفية خالية من الانقسامات والتسلسلات الهرمية للإيمان، لأن من يقف بين كل واحد منا وبين اللانهائي لا يخدم أيًا منهما. .
كما أنني أؤيد فكرة إقامة وطن إسرائيلي، ولا أرى أي سبب يجعل هاتين الدولتين، فلسطين وإسرائيل، متنافيتين أو متعارضتين. بعض الإسرائيليين الذين يختلفون معي حول قضية فلسطين والنزعة العسكرية في الغزو الإمبراطوري والسيطرة الإقليمية كانوا حلفاء في قضية مطاردة النازيين والفاشيين عمومًا في جميع أنحاء العالم، لكنهم غافلون عن تواطؤهم في هذا الشر بسبب رؤيتهم لأنفسهم. كضحايا وليس كمرتكبي جرائم ضد الإنسانية. يتعلق الأمر بالخوف والدورة المدمرة للإساءة والعنف.
عندما تستولي السلطة على الإيمان لإضفاء الشرعية على سياسات الهوية، تصبح الهوية نفسها مشوشة وغامضة. لكي نصبح أحرارًا، يجب علينا أن نمتلك ملكية أنفسنا ككائنات مخلوقة ذاتيًا ومستقلة.
ولهذا السبب فإن الواجبات الأساسية للمواطن هي مساءلة السلطة، وكشف السلطة، والسخرية من السلطة، وتحدي السلطة.
دائمًا يبقى الصراع بين الأقنعة التي يصنعها الآخرون لنا وتلك التي نصنعها لأنفسنا؛ هذه هي الثورة الأولى التي يجب علينا جميعا أن نقاتل فيها.
أفكر في مشكلة الشر البشري ودورة الخوف والقوة والقوة في حالة الدول التي أصبحت أنظمة استبدادية قاتلت من أجل تحرير نفسها منها، وهذا ينطبق على الدول الثورية المناهضة للاستعمار بشكل عام بسبب الموروثات التاريخية من الإيذاء. ، في هذا الطريق؛ غالبًا ما يصبح الضحايا مسيئين لأن هويتهم منظمة حول السلطة باعتبارها الوسيلة الوحيدة للهروب في عالم لا يمكن الوثوق فيه بأحد.
عندما يتم إلغاء الثقة وإثبات أنها فارغة وبلا معنى، عندما تنكسر القدرة على الارتباط بالآخرين والشعور بألمهم في التعاطف، ويصبح المرء بلا شفقة أو ندم، عندما يكون الخوف طاغيًا ومعممًا وتشكله السلطة على التعامل مع الآخرين. وفي خدمة السلطة، يتعلم الضحايا أن القوة وحدها هي التي لها معنى وهي حقيقية. يجب ألا نسمح للمسيئين أن يصبحوا معلمينا.
وفي حين أن كل قضية من هذا القبيل لها أصولها وتاريخها الفريد، فإن المشكلة في حد ذاتها عالمية، وتتعلق بما يخشاه المرء، وكيف يتشكل هذا الخوف من خلال السلطة كهوية. من وجهة نظرنا كأميركيين يفسرون الأحداث في المشكلة الكلاسيكية المتمثلة في الأقلية المزدوجة التي تمثلها إسرائيل وفلسطين، فإن كيفية إدراكنا للقضايا لها علاقة كبيرة بكيفية تأطيرها من خلال مصادرنا الإعلامية والمحفزة.
في النهاية، يتم تعريفنا بما نفعله بخوفنا، وكيف نستخدم قوتنا.
السؤال الأول الذي يجب طرحه في أي قصة، والأهم، هو سؤال بسيط؛ من هذه القصة؟
نحن ضائعون في برية المرايا، من الأكاذيب والأوهام، وتزييف أنفسنا، والصور والانعكاسات المشوهة، والأصداء والهويات المرخصة التي تشوه وتشوه.
مكين، وسرقة أرواحنا.
فكيف نجيب أولئك الذين يستعبدوننا؟ يتم تحقيق أصالتنا واستقلالنا من خلال الاستيلاء على السلطة، وإعادة تصور وتحويل أنفسنا والبشرية كمجتمع حر متساوين.
نحن الأمريكيون نميل إلى رؤية الأشياء من منظور القبعات البيضاء والقبعات السوداء، كما هو الحال في الأفلام الغربية التي تعتبر بمثابة أساطير أصلية ونماذج أولية لشخصيتنا الوطنية. بمجرد منح مكانة الضحية، تصبح هذه المجموعات والأشخاص من القبعات البيضاء والأخيار، غير قادرين على الشر ومعارضين تمامًا لأي شخص يجب أن يكون من القبعات السوداء. إنها طريقة فظيعة لاختيار السياسة الوطنية.
للأسف، نحن البشر يمكن أن نكون خيرًا وأشرارًا في الوقت نفسه، فعيوب إنسانيتنا تتردد وتعكس انكسار العالم. إنها حقيقة تم إثباتها مرة أخرى الليلة في القدس أو القدس اعتمادًا على من يتحدث وبأي لغة، بينما تحترق غزة من هجوم قوات الدفاع الإسرائيلية المسعورة تمامًا كما حدث في الليلة التي مضت قبل أربعة عقود تقريبًا في بيروت. عندما حاولوا حرقي أنا وجينيه أحياء في المقهى الخاص بنا، كعشرات البشر الذين سُرق منهم كل شيء ما عدا الأمل، أقسموا لبعضهم البعض أن يتخذوا موقعًا يغطي هروب النساء والأطفال المحاصرين بالهجوم الإسرائيلي حتى النهاية. نحن آمنون، في دفاع أخير ليس عن المسجد الأقصى، رائع وجميل ومليء بالأهمية، نصب تذكاري للدافع البشري للوصول إلى ما هو أبعد من أنفسنا والإمكانيات اللامحدودة لأن نصبح بشرًا، مرحلة مناسبة للموت المجيد للأبطال، ولكن من صرخات الغرباء بلا جسد بين المحاربين المجهولين في العصور القديمة المهجورة.
في مواجهة هوة الفراغ والهمجية العدمية في عالم من الظلام والنار، من الخوف والقوة، ليس لدي سوى الكلمات لأقدمها، وأنا أكتب إليكم ما قلته لرفاقي الذين اختاروا الوقوف معي؛ لقد فقدت عدد مرات الوقوف الأخيرة، لكنني خاطرت بكل شيء ضد احتمالات مستحيلة ونجوت مرات أكثر مما أستطيع أن أتذكر، وكل ما يهم هو أننا لا نتخلى عن أنفسنا ولا عن بعضنا البعض، وأن نرفض الاستسلام، لأن هذا هو لحظة حريتنا، ولا يمكن أن تؤخذ منا أبدا.
من هذه الليلة تتحرر فلسطين، يمكن أن نقتل ولكن لا يمكن أن نفتح.
Hebrew
10 במאי 2024 יום השנה לאינתיפאדה השלישית של 2021, מתקיים כעת בתיאטרון העשירי של מלחמת העולם השלישית המכיל ומחליף את מלחמת עזה
הן המבקרים בארץ הקודש המחפשים סימנים של הבלתי נראה המתגלים בדיסנילנד של אמונות מסוכסכות והן אלה שנלכדו בתוך הסיוט של חומות, מחסומים, תיל תער, מעקבים נרחבים, אלימות אוניברסלית, פוליטיקה זהותית, והעריצות והטרור של אחד מאיתנו. משטרי הכוח והשליטה הנוראיים ביותר בעולם הפכו כאן לרוחות הרפאים של השואה; ישראל מהדהדת עם הצרחות השקטות של הקולות הגנובים והצללים הטורפים של היסטוריה שנושקה בשירות לשלטון כנרטיבים של קורבנות וביטחון ככוח, אסטרטגיה שנועדה לשבור תחילה את הסולידריות שלנו עם פילוג ופשיזם של דם, אמונה ואדמה. זיוף ולאחר מכן דה-הומניזציה והכניעתנו כאדונים ועבדים וכרצח עם וטיהור אתני.
ישראל כחלום מקלט ושל אחווה ואהבה אוניברסליים נבגדה וחתרנה על ידי ישראל כתיאוקרטיה שנאת זרים, אימפריה צבאית ומחנה עבדים; כאן אושוויץ התמסד בקנה מידה לאומי, אסיריה לשעבר עכשיו השומרים שלה.
מדוע שמישהו יבחר לשחזר גיהנום ממנו נמלט, אפילו כאדוניו ולא כעבדיו?
אני מבין היטב את הפיתוי של כוח כביטחון בעולם של כוחות עוינים וכאוטיים, וכיצד ניתן לעצב פחד מוחץ ומוכלל על ידי סמכות לרכז כוח על ידי הצעת לנו כוח מושאל על אחרים כדמויות של איומים קיומיים; להיות פוסק המידות באמצעות כוח ושליטה. אבל ביטחון הוא אשליה, המדינה כאלימות מגולמת מצייתת לחוק התנועה השלישי של ניוטון ויוצרת התנגדות משלה, והכאב המשותף שלנו מאחד אותנו בדרכים שמתעלות מעל הטבעת הווגנרית של פחד, כוח וכוח, שרק אהבה יכולה לשחרר אותנו מ.
אהבה כסולידריות בעשייה יכולה לגאול את פגמי אנושיותנו ואת שברו של העולם, תיקון עולם בעברית, ולשחרר אותנו לחיות כערבים לאנושיותו של זה.
כפי שכתבתי ביום השנה הראשון לאינתיפאדה השלישית בלילה הזה לפני שנתיים; זה חייב להיות הנושא הנכתב ביותר, הנלמד, התווכח, התנסה בו ונלחם בנושא בפוליטיקה הגלובלית מאז מלחמת העולם השנייה שהוא תוצאה ממנה, העם הזה שבו עם אחד מחולק לפי ההיסטוריה כישראלים ופלסטינים, ומדד של האנושות שלנו, כדוגמה הקלאסית של המיעוט הכפול; מה עושים עם עיר אחת ואומה אחת שתיבעות על ידי שתי קהילות היסטוריות, כבסיס לזהות כאמונה ולאום וההשלכות והפרקסיס של פוליטיקת זהויות כאלימות?
כאן אומה ועם נקרעים על ידי הפרעת זהות דיסוציאטיבית, מסוכסכים ונעולים במאבק טיטאני כמו עם פיצול הזהות, הזיכרון והתודעה של מספר אישים, טירוף בקנה מידה לאומי וציוויליזציוני שנולד ממורשת ההיסטוריה והחיים משבשים אירועים, טראומה אפיגנטית, אבל, אימה, אשמה וייאוש.
בדואליות של ישראל ופלסטין מתבררים מקורות הרוע כאלימות ועריצות בטבעת הווגנרית הרקורסיבית והתלויה הדדית של פחד, כוח וכוח, כאשר פחד סוחף ומוכלל ואיומים קיומיים מופעלים בנשק בשירות לשלטון על ידי הסמכות. היוצר מצבי כוח ושליטה קרסראליים ככוח לא שוויוני ואלימות מגולמת, באמצעות היררכיות עילית וחלוקות של שייכות ואחרות ופשיזם של דם, אמונה ואדמה.
כאן פועל הפשיזם כרע מערכתי כהחזקה וגניבה של הנשמה. מה אנחנו יכולים לעשות לגבי זה? כפי ששאל לנין במאמרו משנת 1902; “מה יש לעשות?” איך להשתחרר מהכוחות המערכתיים של ההכנעה שלנו לסמכות, לאליטות ולאלה שישעבדו אותנו?
ראשית עלינו להכיר ולהיזהר מאלה המתיימרים לדבר בשמנו ולפעול בשמנו, שכן זוהי אסטרטגיה ראשית של הפשיזם. כדי לשחרר את עצמנו מהשקרים והאשליות, הזיוף וההיסטוריה המשוכתבת, תיאוריות הקונספירציה והמציאות החלופית שבאמצעותן אנו הופכים לדה-הומניזציה, עלינו להיות דוברי אמת העוסקים במרדף אחר האמת כקריאה קדושה, ולבצע את ארבע החובות העיקריות של אזרח; רשות שאלה, רשות חשיפה, רשות מדומה ורשות אתגר.
שנית עלינו לתפוס את הבעלות העצמית והאוטונומיה שלנו בסירוב להיכנע לסמכות, שכן הסוד הגדול של הכוח הוא שהוא ריק וחלול, והוא עובר דה-לגיטימציה דרך סירוב לסמוך ולהאמין בסמכות, ושל כוח שהוא שביר ו מוצא את הגבול שלו בנקודה של אי ציות. מעשים פשוטים, אבל גם כוחות טבועים של האדם שלא ניתן לקחת מאיתנו; שכן מי שמסרב להיכנע הוא חופשי, והופך לבלתי ניתן לכיבוש.
תמיד נשאר המאבק בין המסכות שאחרים עושים לנו, לבין אלה שאנחנו עושים לעצמנו. זו המהפכה הראשונה שבה כולנו
חייב להילחם; המאבק לבעלות עצמית ולחופש הזהות.
אין סמכות צודקת.
הלילה אני יושב בבית בין החושך העצום של גבעותיי, לילה שעוקב אחרי ימים של גשם ומלא בשירי צפרדעים וציפורים, שלווה המופרעת רק בגלל הכירוסקורו של זיכרונותיי מהלילה הזה לפני שנה, בהגנה. של אל אקצא. כמו הבזקים של ברק, יד העבר יכולה להביא את הכאוס ולהושיט יד לתפוס ולטלטל אותנו, ולערער אותנו ואת מבני הנורמליות שלנו עם אירועים בלתי צפויים ופתאומיים משבשים שנפרמו מעגןיהם בזמן.
אבל הכאוס הוא גם מדד לטווח ההסתגלותי של מערכת, שמביאה הן את אימת האין שלנו והן את השמחה על החופש המוחלט בדמיון המחודש שלנו והלידה מחדש המשנה של עצמנו ושל האפשרויות הבלתי מוגבלות שלנו להפוך לאנושות.
לגיירמו דל טורו, באפוס המפואר שלו של הגירה ושוויון גזעי קרנבל רואו, יש סצנה שבה שני ממשיכים צעירים להנהגה של פלגים יריבים מסורתיים מוצאים עצמם מאוהבים וזקוקים לבעלי ברית בעלילת משנה המדמה מחדש את רומיאו ויוליה; הגיהנום המורד, ג’ונה ברייקספיר, שואל את אהובתו המקיאוולית, סופי לונגרבין, “למי כאוס טוב?” על כך היא משיבה, “כאוס טוב לנו. כאוס הוא התקווה הגדולה של חסרי הכוח”.
אפשר לחשוב על הבאת הכאוס במונחים של כוח הגאולה של אהבה, של סולידריות, של חובת הדאגה שלנו לזולת, של תפיסות כוח כהחזרת האיזון, של התנגדות ומאבק מהפכני כמו העמדת חיינו באיזון עם אלה של חסרי הכוח והמנושלים, המושתקים והנמחקים, וכתיקון עולם או ריפוי שברו של העולם.
בירושלים ובאל קודס, אנו נבגדים על ידי הנורמליות של כניעה לסמכות וחלוקת הכוח הלא שוויוני, דה-הומניזציה על ידי אלה שמבצעים זוועות בשמנו, ונעשים שותפים לפשעים נגד האנושות באמצעות נרטיבים של קורבנות, כפי שוולטר מלמד אותנו מאפשרים. כל דבר.
Gott mitt uns; זה טרור עתיק יומין. ולכך עלינו להתנגד.
מיתוסים ישנים, ותלונות ישנות, שזורים במרקם הנפש שלנו והציוויליזציה שלנו. וכמו כל היסטוריה, זיכרון וזהות מורשית, כוחות מימטיים שממורשתם עלינו לצאת.
ברגע זה אני פונה שוב לאבחנה המבריקה של מחלת הכוח כזהות שנתפסה כפי שכתב אלון בן-מאירין בהאפפוסט, אם כי המרשם שלו למערכת שתי מדינות שנוי במחלוקת ובשבילי יש להחליפו בזמן עם חילוני. מדינה עם חוק אחד לכולם וללא חטיבות רשמיות של שבט, שפה או אמונה, במאמר שכותרתו In The Grip Of Powerful Illusions; “המבוי הסתום בתהליך השלום הישראלי-פלסטיני נראה לא הגיוני ומטריד, שכן רוב הישראלים והפלסטינים מבינים שדו-קיום, בין אם בתנאי איבה או ידידות, הוא עובדה שאף צד לא יכול להשתנות מלבד קטסטרופה.
המבוי הסתום בתהליך השלום הישראלי-פלסטיני נראה לא הגיוני ומטריד, שכן רוב הישראלים והפלסטינים מבינים שדו-קיום, בין אם בתנאי איבה ובין אם בתנאי ידידות, הוא עובדה שאף אחד מהצדדים אינו יכול להשתנות מלבד קטסטרופה. שני הצדדים מבינים שהפרמטרים הכלליים של הסכם שלום בר קיימא חייבים להישען על פתרון שתי מדינות המבוסס על גבולות 1967 עם כמה חילופי קרקעות. עם זאת, שני הצדדים בוחרים להתענג על אשליות ולחיות בהתרסה לזמן ולנסיבות. נראה שהם מעדיפים המשך התנגשויות אלימות ושפיכות דמים על פני דו-קיום שליו, תוך שהם מאשימים זה את זה בדרך ההרסנית הבלתי נגמרת, שבאופן טרגי שניהם בחרו לעבור.
ישנם ציווי יסוד, יחד עם אמצעי ביטחון הדדיים ארוכי טווח, המייצגים את מה שהיה על שולחן המשא ומתן בשנת 2000 בקמפ דיוויד ובשנים 2010/2011 ו-2013/2014 בחסות ממשל אובמה בירושלים וברמאללה. כל סבב, עם דרגות שונות של התקדמות, נועד להשלים הסכם ועם זאת בסופו של דבר לא הצליח לעשות זאת. השאלה היא: למה?
תפיסות מוטות וסלקטיביות, שמחוזקות על ידי חוויות היסטוריות, דת ואידיאולוגיות לא תואמות, נעלו את שני הצדדים בעמדות חסרות תנועה. הגורמים המשמרים ומעצימים דפוסים אלה כוללים רגשות כמו פחד, חוסר אמון וחוסר ביטחון. התוצאה הפסיכולוגית היא הכחשה הדדית של הנרטיב של האחר ודה-לגיטימציה הדדית.
ביחד, התוצאה האופרטיבית היא סטגנציה וקיטוב. לכן, מה שנדרש הוא דיאלוג מכוון קונצנזוס ברמת המנהיגות של פקידים ולא פקידים כאחד, ואינטראקציות בין אנשים, כדי לפתור את סוגיית התפיסה – סדר גבוה בהתחשב בסביבה הנוכחית שמתבססת ולא משפרת דעות קדומות. תפיסות.
ישנם מושגים פסיכולוגיים מסוימים הרלוונטיים להבנת השיתוף הישראלי-פלסטיני
מושג האשליה הוא מושג חיוני. ב”עתידה של אשליה”, פרויד מציע את ההגדרה הבאה: “…אנו קוראים לאמונה אשליה כאשר הגשמת משאלות היא גורם בולט במוטיבציה שלה, ובכך אנו מתעלמים מיחסיה למציאות, בדיוק כפי שה האשליה עצמה אינה מגדירה אימות”.
מה שמאפיין אשליות הוא ש: 1) הן נגזרות משאלות אנושיות עמוקות, ו-2) האמונה מוחזקת (או תוחזק) בהעדר כל ראיה משכנעת, או נימוקים רציונליים טובים, מטעמה.
אי אפשר להכחיש שהן הישראלים והן הפלסטינים נמצאים באחיזת אשליות חזקות מאוד שרק משמשות להארכת הסכסוך ולמנוע כל הבנה הדדית. בפרט, האמונה המשותפת לישראלים רבים שיש להם זכות מקראית על הארץ (כולל יהודה ושומרון) ושאלוהים נתן אותה ליהודים לנצח היא ללא ספק אשליה של אתמול.
אמונה זו אינה מאושרת משום שיש ראיות אמיתיות לכך שאלוהים ראה אותה (למרות ששתי ממלכות יהודיות אכן קיימות – הראשונה במאה העשירית לפנה”ס והשנייה החלה בשנת 539 לפנה”ס – על אותה אדמה), אלא משום שהיא מספק צורך פסיכולוגי עמוק במולדת יהודית שניתנת לאלוהים.
האמונה שבאמצעות הרחבת ההתנחלויות ישראל תגביר את ביטחונה הלאומי ותשמור על אחיזתה בכל הארץ היא אשליה של המחר, שמתעלמת בדרך כלל מנוכחותם של מוסלמים באותה אדמה במשך יותר מ-1,300 שנה.
חשוב לציין כיצד אשליות אלו מקיימות ומחזקות אחת את השנייה, ומהוות מחסום פסיכולוגי שהוא הרבה יותר אטום לרפלקציה ביקורתית. אשליותיה של ישראל שימשו ליצירת ההיגיון לכיבוש.
הפלסטינים, מצדם, אינם חפים מאשליות משלהם. הם גם מאמינים שאלוהים שמר להם את הארץ, ופונים לעובדה שהם ישבו את הארץ במשך מאות שנים. מנקודת המבט שלהם, נוכחותו של מסגד אל-אקצא, שנבנה בשנת 705 לספירה בירושלים, מעידה על זיקתם ההיסטורית והדתית לעיר הקודש.
הם גם נאחזים ברעיון שהם יחזרו מתישהו לאדמת אבותיהם, כפי שיש להם וממשיכים להתעקש על זכות השיבה של הפליטים הפלסטינים, למרות שזה הפך לבלתי אפשרי כמעט.
הפלסטינים נאחזים באשליותיהם מאתמול ומחר באותה עיוורון ונואש כמו הישראלים, מה שמוביל להתנגדות ופחד משינויים. ככזה, אלא אם שני הצדדים ישנו מסלול ויקבלו את הזיקה של זה לאותה ארץ, במיוחד בגלל שהיא מבוססת דתית, המצב צפוי להוביל לאסון.
זה תרם להפיכת הסכסוך הישראלי-פלסטיני לכרוני ובלתי פתיר כאחד, שכן האשליות השונות ניזונות באופן רציף ומודע ממפגשים עוינים ולעתים קרובות אלימים בין שני הצדדים.
בניסיון לגשר בין מושגים שיכולים לקשר בין תחומי הפסיכולוגיה והפוליטיקה בסכסוך הישראלי-פלסטיני, ניתן להציע שהתנגדות הדדית קולקטיבית לשינוי (הן מודעת ומכוונת, והן בלתי מודעת פנימית) מגינה על זהות פגיעה.
בהשוואה, למשל, לזהות הפוליטית היציבה והבוגרת של האומות האמריקאיות, הבריטיות והצרפתיות, הזהות הפוליטית של העם הישראלי והפלסטיני כאחד נמצאת, במידה מסוימת, בגיל ההתבגרות.
זהויות בסביבה זו פגיעות יותר, והגיבורים באופן טבעי מתגוננים יותר ועמידים בפני שינויים. מעצם טבעו, על השחקנים להתקשות (אם לא בלתי אפשרי) לבטא זאת בפומבי, שכן לעשות זאת הוא להודות בפגיעות זו.
הרעיון של התנגדות פסיכולוגית לשינוי עשוי בהחלט להשפיע על המסגרת הפוליטית בכלל ועל הסכסוך הישראלי-פלסטיני בפרט; הוא קשור קשר הדוק לתפיסות ברמות רבות ומספק הגנה על גיבוש זהות פגיעה.
הלך הרוח הזה, המחוזק על ידי חוויות היסטוריות, הוא שמתעלה על יותר משבעת העשורים מאז החל הסכסוך הישראלי-פלסטיני. ליחידים ולקבוצות, ישראלים ופלסטינים כאחד, יש וממשיכים לפרש את אופי המחלוקת ביניהם כ”אתה נגדי” בצורה דעות קדומות וסלקטיביות.
בתורו, זה חנק כל מידע חדש ואפשר את ההתנגדות המתמשכת לשינוי, מה שיכול לשפוך אור חדש על מהות הסכסוך ומהותו ולעזור לקדם את תהליך השלום.
הרעיון של התנגדות לא מודעת לשינוי במסגרת זו מתקשר היטב לתפיסה של תפיסות המניעות את הקיטוב בקונפליקט. התנסות היסטורית, המגבשת תפיסות, משמשת בין היתר להגברת תחושת הזהות של “מי שאנחנו באמת”, הנחה קולקטיבית מעצבת היושבת בסלע של שחקני מפתח כאחד ומניעה התנהגות תפקודית ולא מתפקדת.
באופן עקרוני, חשיבה כזו מונעת משני הצדדים לבדר רעיונות חדשים שעלולים להוביל לפשרות לפתרון של שלום. הפרדוקס כאן הוא שהרוב משני הצדדים אמנם רוצים ומחפשים שלום, ביודעים היטב שהדבר ידרוש ויתורים משמעותיים, אך אינם מסוגלים ליישב את הוויתורים הנדרשים עם תפיסות טבועות שמנעו את הפשרות הללו כתוצאה מהתנגדות וחשש מפני שינוי.
לכן, כל מסגרת לשלום חייבת לכלול הוראות שיגדילו באופן דרמטי את הסיכויים לטובת פתרון. ראשית, שני הצדדים צריכים להתחייב להגיע להסכם המבוסס על פתרון שתי מדינות מתוך אמונה ששינוי, שמתורגם לדו-קיום, הוא בלתי נמנע. לכן, עליהם להתאים את עצמם זה לדרישותיו של זה, מה שמחייב אותם בהכרח לעשות ויתורים משמעותיים.
שנית, כדי להקל על כך, עליהם לבצע אינטראקציות חברתיות, כלכליות, תרבותיות וביטחוניות פייסות בין אנשים, כדי למתן את התנגדותם לשינוי, אשר חייבת להתחיל, לפחות, שנה אחת לפני תחילת המשא ומתן ליצירת הפסיכולוגיות וה אווירה פוליטית כדי לטפח את האמון הדרוש למשא ומתן לשלום מהותי ומוצלח.
חידוש שיחות השלום לא יוביל לשום מקום אלא אם ישראלים ופלסטינים ישנו את תפיסתם הדעות הקדומות ואת התנגדותם לשינוי ופחדם משינוי, ולבסוף יגיעו להכרה שגורלם שזור זה בזה ואינם יכולים לחיות בשלום ובביטחון ללא השני.
אני מרגיש נאלץ לסיים את המאמר האחרון שלי לשנה באזהרה חמורה שישראלים ופלסטינים כאחד יעשו אם להרהר בה כאשר הם מתקרבים לסוף העשור השביעי לסכסוך הטראגי שלהם.
כל מיליטנט ישראלי קיצוני ופלסטיני, מי שרוצה הכל חייב לעצור ולחשוב היכן יהיו ישראל והפלסטינים בעוד עשר שנים אם המצב הנוכחי יימשך?
אשליותיך של היום לא יהפכו למציאות של מחר, ומה שהמחר יביא אינו אלא עוד כאב, דמעות ויסורים.
הסכסוך שלך מתפתח מהר יותר למלחמת דת. מתקיים ארמגדון מוסלמי-יהודי שיעלה את כל האזור באש בלתי נתפסת.
אם אתם מאמינים אמיתיים, אל תעזו להתריס נגד רצונו של אלוהים, כי הוא דחף אתכם יחד כדי להעמיד אתכם במבחן – עליכם לחיות בשלום ובהרמוניה, או שתיגזרו על שכחה וייאוש.
יש לך את הכוח לבחור את הגורל שלך. האם זה יהיה הרס עצמי או שזה יהיה הגשמת חלום מפואר?
קום והעביר מורשת של תקווה לכל ילד ישראלי ופלסטיני, כי יש להם את הזכות הנתונה מאלוהים לגדול ולשגשג ואף אחד לא צריך למות על האשליות שלך לשווא”.
כפי שכתבתי בפוסט שלי מ-9 בנובמבר 2023, מראה של החושך שלנו: בדולח; ישראל מנציחה את הטרגדיה הזו שפתחה דלת לטרגדיה גדולה עוד יותר בשואה בכך שהיא עושה בדיוק את אותו הדבר לפלסטינים, עם אחד המחולק על ידי ההיסטוריה והאמונה המזוהה עם נשק בשירות לשלטון. וגם זה יפתח דלתות לטרור ועריצות מדינות, אלא אם כן שני העמים יוכלו להתאחד נגד רשויות המבצעות זוועות בשמם כאסטרטגיה של הכנעה ולשחרר זה את זה מאלה שישעבדו אותם.
אם אתה חושב על עמים כילדים שהם ניצולי התעללות, הרבה מתברר; שכן ברגע שהם תפסו את השלטון יש סיכוי גבוה יותר שהם יהפכו למתעללים בעצמם. כך פועל הפחד, מדוע הוא הבסיס האמיתי לחילופי דברים, מדוע פוליטיקה היא אמנות הפחד, ומדוע מדינות מגולמות באלימות. הן הישראלים והן הפלסטינים נפגעו מהאיומים הקיומיים הרבה לפני שהחלו לחבל, להתאכזר ולעשות דה-הומניזציה אחד את השני.
העובדה שהמשטרים הדורסניים משני הצדדים השתמשו בפוליטיקת פילוג וזהות כדי לרכז כוח ולהעניק לגיטימציה לשליטה אוטוריטרית היא שלב צפוי של מאבק השחרור, במיוחד של מהפכה אנטי-קולוניאלית.
הטריק של להיות אנושי, חברים, הוא לאמץ את החושך של עצמך במאבק, כמו גם את אויביו, ולצאת מהמורשת של ההיסטוריה שלנו שמצלה עלינו כמו זנב תנין בלתי נראה.
יש קו שאמר הנבל בסדרה הקוסמים, ניצול של התעללות בילדות ועריץ הידוע בשם החיה על פשעיו הנוראיים, פעם הילד חסר הכוח והמבועת מרטין צ’טווין וכיום אל מפלצתי; “אתה יודע, כשהייתי ילד, גבר שנועד לטפל בי כופף אותי מעל השולחן שלו וקיבל אותי שוב ושוב בכל פעם שהייתי איתו לבד. זה עוזר לי להבין אמת. אתה חזק או שאתה חלש. “
הנה השקר המקורי של העריץ והפשיסט באפולוגטיקה, בהצדקה העצמית ובפסיכופתיה של הכוח; השקר שרק לכוח יש משמעות והוא אמיתי, שאין טוב או רע. אופן השימוש בכוח הוא בעל חשיבות שווה למי שמחזיק בו. פחד וכוח הם אמצעי עיקרי לחילופי בני אדם, אבל
לא האמצעי היחיד; אהבה, חברות ושייכות חשובים לא פחות.
זהו קו אשר לוכד בצורה מושלמת את הסתירות הטבועות בטבעת הוואגנרית של פחד, כוח וכוח כמקור של הרוע; שכן השימוש בכוח חברתי הוא חתרני לערכיו שלו. עם זאת, התנאים המוטלים של מאבק מהפכני מצריכים לעתים קרובות אלימות, ועד שאלי החוק והסדר יופלו מכסאותיהם אני חייב להסכים עם הכתבה המפורסמת של סארטר במחזהו “ידיים מלוכלכות” מ-1948, שצוטט על ידי פרנץ פאנון בנאומו מ-1960. למה אנחנו משתמשים באלימות, והפכו לאלמוות על ידי מלקולם אקס; “בכל דרך אפשרית.”
כפי שכתב וולטר רודני ב-The Groundings with my Brothers; “אמרו לנו שאלימות כשלעצמה היא רוע, ושלא משנה מה הסיבה, היא לא מוצדקת מבחינה מוסרית. לפי איזה סטנדרט של מוסר יכולה האלימות שבה משתמש עבד כדי לשבור את שלשלאותיו להיחשב זהה לאלימות של אדון עבדים? לפי אילו אמות מידה נוכל להשוות את האלימות של שחורים שדוכאו, מדוכאים, מדוכאים ומדוכאים במשך ארבע מאות שנים עם אלימותם של פאשיסטים לבנים. לא ניתן לשפוט אלימות שמטרתה החזרת כבוד האדם ושוויון לפי אותו קנה מידה כמו אלימות שמטרתה לשמור על אפליה ודיכוי”.
והנה הקטע שאליו הוא מתייחס מפי ליאון טרוצקי ב-Their Morals and Ours: The Class Foundations of Moral Practice; “בעל עבדים שבאמצעות ערמומיות ואלימות כובל עבד בשלשלאות, ועבד שבאמצעות ערמומיות או אלימות שובר את השלשלאות – שלא יאמרו לנו הסריסים הבזויים שהם שווים בפני בית דין מוסר!”
אולם בהשתקפות אני חושב על אותן דמויות גדולות שהיו גם גיבורי השחרור וגם נבלי העריצות; המודל לחיקוי בגיל ההתבגרות שלי נפוליאון, וושינגטון, שהוא מרכזי בהיסטוריה המשפחתית שלנו וטבע את המוטו על הסמל שלנו בקוד הסיסמה במהלך קרב טרנטון, ניצחון או מוות, כאשר המהפכה כולה התנהלה על תקווה עזובה, של הטרגי דרמה של גיבורים שנפלו כמו רוברט מוגאבה, העריצים המפלצתיים סטלין ומאו, הרשימה היא אוסף כמעט אינסופי של צרות וכישלונות חזון שבהם עולמות חדשים אמיצים הפכו לגיהנום ולמדינות קרסרליות. לראיה אני מציע למהפכות האמריקניות והנפוליאון להפוך לאימפריות, ברית המועצות, המפלגה הקומוניסטית הסינית, הודו, שם תהילת השחרור באה יד ביד עם הטרגדיה של החלוקה וכעת היא תחת מגף הלאומיות ההינדית, כמעט כל המהפכות האנטי-קולוניאליות. שעם תקופת החירות הראשונה כאומות חדשות הפכו לעריצות איומה, ובעיקר למדינת ישראל, לחלום מקלט שנרקם באימת השואה שקורבנותיו למדו את הלקחים הלא נכונים מהנאצים ונטלו על עצמם את תפקידם בכיבוש פלשתינה. הסכנות של האידיאליזם הן אמיתיות מאוד; אבל כך גם הסכנות שבכניעה לסמכות ובשותפות השתיקה מול הרוע.
אני צייד של פשיסטים, ושלי הוא מוסר של צייד. מבחינתי יש מבחן פשוט לשימוש בכוח; מי מחזיק בכוח
הרבה מאוד אנשים חכמים כתבו יפה על זוועות הפשיזם של דם, אמונה ואדמה ועל היררכיות של השתייכות עילית ואחרות מוציאה מהכלל, כפי שעושה פול אוסטרייכר במאמר שלאחר מכן; כאן ברצוני רק להצביע על כך שהכוחות הטמונים בתוכנו ובחוץ כתנאים חברתיים וטראומה אפיגנטית, של אטאביסטים של ברבריות ומערכות דיכוי, הם אוניברסליים לבני אדם כתנאי מאבק כפויים ופועלים ללא הרף גם כשהם מעורפלים מהעין. , מעבר לאימה ולמחסור של נקודות השבר של נפש האדם כמו אלו של ליל הבדולח והטיהור האתני של עזה.
אני כותב לך כמי שחיה לפי קריאת הקרב של לעולם לא שוב! כבר למעלה מארבעים שנה, ויש חשיבות עמוקה וחיונית ליישם את עקרון הפעולה הזה לא רק בהתנגדות לפשיזם כאויב חודרני של כל מה שאנושי בנו, אלא גם לעצמנו ולשימוש שלנו באלימות ובחברתי. כוח כלפי אחרים.
בסופו של דבר, כל מה שחשוב הוא מה אנחנו עושים עם הפחד שלנו, ואיך אנחנו משתמשים בכוח שלנו.
לא משנה היכן אתה מתחיל עם פילוגים והיררכיות של השתייכות עילית ואחרות מדריגה, אתה תמיד מגיע בשערי אושוויץ.
כפי שמלמד אותנו ניטשה במעבר לטוב ולרע; “מי שצד מפלצות עשוי לדאוג שלא יהפוך בכך למפלצת. ואם אתה מסתכל זמן רב לתוך תהום, התהום מביטה גם בך.”
במראה האפלה של עזה, עם ההשתקפויות המפלצתיות של ליל הבדולח ושל אושוויץ, אתה אוהב את מה שאתה רואה, הו ישראל?
כפי שכתבתי בפוסט שלי מ-10 במאי 2021, ההגנה על אל אקצא: חירות מול עריצות בירושלים; ייתכן שהיינו עדים להופעת האינתיפאדה השלישית הלילה, בהגנת אל-אקצא ובקרבות הרחוב בעזה שבאו בעקבותיה, שהוצתו בעקבות הבגידה והכיבוש האימפריאלי של מדינת ישראל שנאת זרים ופשיסטית שאינה מתייחסת לאיש מלבד
השבט והאמונה שלהם כאנושיים באמת, ואשר ביצעו מתקפה בלתי מעוררת וקטלנית כמעשה טרור ממלכתי ופשע נגד האנושות על המתפללים השלווים באחד המסגדים הקדושים ביותר בעולם האסלאמי, הפגנת כוח ו שלטון שבא בעקבות שבועות של פרובוקציות, תקיפות ופעולות של דה-הומניזציה תעמולתית נגד העם הפלסטיני.
כמו אינתיפאדת אל-אקצא השנייה או אל-אקצא שנמשכה ארבע שנים מה-28 בספטמבר 2000 עד ה-8 בפברואר 2005, נושאים לא פתורים של כיבוש שנמצא כעת בחמישים וארבעה שנים מאז כיבוש ירושלים העתיקה ב-7 ביוני 1967 על ידי ישראל, שמדינת ישראל חגגה על פי ללוח העברי כיום ירושלים היום על ידי תקיפת אל אקצא, ואסון הנמשך כבר שבעים ושלוש שנים מאז יום הנכבה ה-15 במאי 1948, התלכדו סביב הערך הסמלי של אל אקצא, בעל זהות כפולה שנויה במחלוקת כהר הבית ב. יַהֲדוּת.
סיכויי הסלמה ומניעת מלחמה תלויים כעת לא בגורמים מקומיים אלא בתגובת הקהילה הבינלאומית, שכן ההיסטוריה הפכה כאן למלכודת שמתמוטטת כדי ללכוד אותנו במלתעותיה, וכוחות חיצוניים חייבים לשחרר אותנו מהכישלונות של הסתירות הפנימיות של המערכת שלנו.
האם אמריקה תתנער ותתנער ממושבה ישראל, מלכת המדיניות האימפריאלית שלה במזרח התיכון והשליטה במשאב האסטרטגי של הנפט? האם האחדות הבינלאומית והלחץ של חרם, ביטול וסנקציה יכולים לשחרר אותנו מהעריצות והטרור של משטר אפרטהייד כפי שעשה בדרום אפריקה?
או שמא מלחמה היא ההתחשבנות היחידה שהמין האנושי יכול להציע או לקבל?
כפי שנכתב על ידי ישאן ת’ארור בוושינגטון פוסט; “ביום שני בלילה, חמושים ברצועת עזה והצבא הישראלי החליפו ירי רקטות ותקיפות אוויריות על רקע הסלמה קטלנית של האלימות. חמאס והג’יהאד האיסלאמי, ארגונים חמושים שבסיסם בעזה המצוררת, שיגרו מטח רקטות שנחתו ליד ירושלים ובחלקים מדרום ישראל, ופצעו לפחות אדם אחד. תקיפות אוויריות ישראליות בתגמול הרגו לפחות 20 בני אדם בעזה, לפי משרד הבריאות של עזה, כולל תשעה ילדים.
ראש ממשלת ישראל בנימין נתניהו אמר כי “קבוצות הטרור” בעזה “חצו קו אדום” עם התקפות הרקטות שלהם. אבל לפיצוץ הלחימה האחרון יש זנב ארוך, בעקבות פעולות תוקפניות רבות הן של כוחות הביטחון הישראליים והן של ארגוני עליונות יהודים מהימין הקיצוני בירושלים. לפני שבועיים צעדו להקות של קיצונים יהודים, כולל כמה מתנחלים מהגדה המערבית, דרך אזורים מאוכלסים בפלסטינים בעיר הקדושה, קראו “מוות לערבים”, תקפו עוברי אורח ופגעו ברכוש ובבתים פלסטינים. ניסיונות ישראלים לפנות מספר משפחות פלסטיניות בשכונת שייח ג’ראח במזרח ירושלים – מיקרוקוסמוס של מה שהפלסטינים רואים כחלק מהיסטוריה ארוכה של נישול ומחיקה בידי מדינת ישראל – עוררו מחאות סולידריות פלסטיניות בחלקים שונים. של השטחים הכבושים וישראל עצמה.
היא גם העלתה את המתיחות לקראת ציון יום ירושלים ביום שני, חג ישראלי רשמי שחוגג את כיבוש העיר במהלך מלחמת ערב-ישראל ב-1967. צעדה שנתית מתוכננת של ישראלים אולטרה-לאומיים מהימין הקיצוני בוטלה לאחר שהרשויות ניתבו את דרכה ברגע האחרון. מספרים גדולים עדיין עשו את דרכם לכותל ושרו שיר נקמה קיצוני נגד הפלסטינים.
“התקפות הרקטות של חמאס, שכללו את התקיפות הראשונות נגד ירושלים מזה מספר שנים, הגיעו לאחר עימותים בין משטרת ישראל, מפגינים פלסטינים וישראלים יהודים מהימין הקיצוני ברחבי העיר העתיקה”, דיווחו עמיתיי. “בין מאות הפצועים היו שבעה שאושפזו במצב קשה, כך לפי הסהר האדום הפלסטיני. קטעי וידאו שהופצו ברשתות החברתיות של שוטרים ישראלים מכים באכזריות גבר פלסטיני עצור”.
איך אמריקה יכולה לתמוך במדינת ישראל בעריצות ובטרור, בכיבוש ובגזל? זו שאלה שנשאלת בטונים של זעם, צער ותמיהה מאז הופעת הנכבה ב-15 במאי 1948, יום הקטסטרופה שהחל את כיבוש פלסטין והשעבוד השיטתי ורצח העם של אנשיה בעקבות הכיבוש הישראלי. של ירושלים. איך זה מקבל לגיטימציה?
חבר ניסח לי לאחרונה מחדש את השאלה הזו; “אהבתי ואימצתי את המסורת היהודית, הצטרפתי לבית כנסת ועבדתי לצד רבו. כשאני עד ליחס של ממשלת ישראל היהודית לפלסטינים, אני מוצף ברגשות של בלבול וכעס. אני לא מצליח ליישב את חוסר המוסריות הזה, אני מטיל ספק בעצם היסוד של אמונתי. היכן ההתקוממות הטובה והמוסרית של הקולות היהודיים הבינלאומיים המגנה את דרכה של הממשלה? איבדתי את האמון בלהיות יהודי”.
מה שברור לי הוא שמשבר האמונה הזה הוא גם משבר קיומי של זהות
מצב של כובד ראש וסכנה אשר טומן בחובו גם פוטנציאל לדמיון מחודש ולידה מחדש טרנספורמטיבית, הד אישי למשבר ציוויליזציוני מקביל ממנו על המין האנושי וקהילת האומות העולמית למצוא דרך לצאת ולשחרר את עצמנו מהמורשת של ההיסטוריה שלנו. הנה תשובתי:
מדינת ישראל אינה זהה לאמונה היהודית, אם כי הפלג הפשיסטי-אימפריאליסטי שנתניהו מייצג היה רוצה שכולם יחשבו כך.
אומה המבוססת על הקצאת אזרחיה לזהות שבטית, נשק עדתי של אמונה בשירות לשלטון וזהות לאומית מורשית, חברה צבאית עם שירות חובה אוניברסלי ופטישיזציה נרחבת של מיתוסים של חיל לחימה וסמליה כולל רובים , ושפה עברית משוחזרת של אחדות לאומית השתמשה בפוליטיקת זהויות כדי להכפיף את אזרחיה לכוח הריכוזי של העריצות; ישראל היא מדינה פשיסטית של דם, אמונה ואדמה לא פחות מזו של הנאצים.
הוסיפו לתמהיל הרעיל הזה משטר קלפטוקרטי שהפיץ נרטיבים של קורבנות היסטורית כדי לתת לגיטימציה לגניבה מסיבית וכיבוש אימפריאלי של מדינות אחרות ודבר אחד ברור; ישראל למדה את הלקחים הלא נכונים מהנאצים.
אתה אולי יודע מההתייחסויות הרבות שלי לתקרית בכתיבתי שאני אנטי-פשיסט, שנשבע לשבועת ההתנגדות על ידי ז’אן ז’נה ב-1982 בביירות, במהלך מאבקנו נגד הפלישה והמצור הישראלים. ב-39 השנים שאחרי, הייתי צייד נאצים ומהפכן של דמוקרטיה העסוק במאבק לשחרור המין האנושי נגד עריצות ומשטרים אוטוריטריים של כוח ושליטה.
מולדת פלסטינית, וצדק לאנשיה, היו בין המטרות שלי מאז אותו קיץ לפני כל כך הרבה זמן. כמו המטרה של שחרור אירלנד מהשלטון הקולוניאלי הבריטי, עוד נותרה להשיגה. מדובר ברעיון החירות והאזרחות כריבונות ועצמאות של עמים מקולוניאליזם זר ועריצות אוטוריטרית, והקדימות של מדינה לא-כתתית נקייה מפילוגים והיררכיות של אמונה, שכן מי שעומד בין כל אחד מאיתנו לבין האינסופי אינו משרת אף אחד מהם. .
אני גם תומך ברעיון של מולדת ישראלית, ולא רואה סיבה ששתי המדינות הללו, פלסטין וישראלית, יהיו סותרות זו את זו או אנטגוניסטיות. כמה ישראלים שלא יסכימו איתי בשאלת פלסטין ומיליטריזם בכיבוש אימפריאלי ובשליטה אזורית היו בעלי ברית במטרת ציד הנאצים והפשיסטים בדרך כלל ברחבי העולם, אבל הם עיוורים לשותפותם שלהם ברוע זה בגלל שהם רואים את עצמם כקורבנות ולא כמבצעי פשעים נגד האנושות. מדובר בפחד, ובמעגל ההרסני של התעללות ואלימות.
כאשר האמונה מנוכסת על ידי סמכות ללגיטימציה בפוליטיקת זהויות, הזהות עצמה הופכת מבולבלת ומעורפלת. כדי להיות חופשיים, עלינו לתפוס בעלות על עצמנו כיצורים שנוצרו בעצמנו ואוטונומיים.
זו הסיבה שהתפקידים העיקריים של האזרח הם להטיל ספק בסמכות, לחשוף סמכות, ללעוג לסמכות ולערער על סמכות.
תמיד נשאר המאבק בין המסכות שאחרים עושים לנו לבין אלה שאנחנו עושים לעצמנו; זו המהפכה הראשונה שבה כולנו צריכים להילחם.
אני חושב על בעיית הרוע האנושי ומעגל הפחד, הכוח והכוח שלו במקרה של מדינות שהופכות לעריצות מהן נלחמו כדי להשתחרר מהן, וזה נכון לגבי מדינות מהפכניות אנטי-קולוניאליות בדרך כלל בגלל המורשת ההיסטורית של הקורבנות , בדרך זו; קורבנות הופכים לעתים קרובות למתעללים מכיוון שזהותם מאורגנת סביב כוח כאמצעי המילוט היחיד בעולם שבו לא ניתן לסמוך על איש.
כאשר האמון בוטל והוכח כריק וללא משמעות, כאשר היכולת להתחבר ולהרגיש את כאבם של אחרים באמפתיה נשברה ואדם ללא רחמים או חרטה, כאשר הפחד הוא מכריע ומוכלל ועוצב על ידי סמכות בשירות הכוח, הקורבנות לומדים שרק לכוח יש משמעות והוא אמיתי. אסור לנו לאפשר למתעללים שלנו להפוך למורים שלנו.
בעוד שלכל נושא כזה יש מקורות והיסטוריה ייחודיים משלו, הבעיה עצמה היא אוניברסלית, וקשורה למה שחוששים, ואיך הפחד הזה מעוצב על ידי סמכות זהות. מנקודת המבט שלנו כאמריקאים המפרשים אירועים בבעיה הקלאסית של המיעוט הכפול האופיינית על ידי ישראל ופלסטין, האופן שבו אנו תופסים נושאים קשורים רבות לאופן שבו הם ממוסגרים על ידי מקורות המידע והמניעים שלנו.
בסופו של דבר אנחנו מוגדרים לפי מה אנחנו עושים עם הפחד שלנו, ואיך אנחנו משתמשים בכוח שלנו.
השאלה הראשונה שיש לשאול על כל סיפור, והחשובה ביותר, היא פשוטה; של מי הסיפור הזה
אנחנו אבודים במדבר של מראות, של שקרים ואשליות, זיופים של עצמנו, דימויים והשתקפויות מעוותים, הדים וזהויות מורשות שמעוותות, משבשות.
להעצים ולגנוב את נשמתנו.
איך נענה למי שישעבד אותנו? האותנטיות והאוטונומיה שלנו מתממשות באמצעות תפיסת כוח, ודמיון מחדש והפיכתנו של עצמנו ושל המין האנושי כחברה חופשית של שווים.
אנו האמריקאים נוטים לראות דברים במונחים של כובעים לבנים וכובעים שחורים, כמו בסרטי המערבון המשמשים כמיתוסים וארכיטיפים של המקור הלאומי שלנו. ברגע שהוענק מעמד של קורבן, קבוצות ואנשים כאלה הופכים לכובעים לבנים ולחבר’ה טובים, חסרי יכולת לרוע ומנוגדים בתכלית למי שחייבים להיות כובעים שחורים. זו דרך איומה לבחור במדיניות לאומית.
למרבה הצער, אנו בני האדם יכולים להיות טובים ורעים בבת אחת, פגמי האנושות שלנו מהדהדים ומשקפים את השבר של העולם. זו אמת שהוכחה שוב הלילה באל קודס או בירושלים תלוי למי מדברים ובאיזה שפה, בעוד עזה בוערת מהסתערות של צבא הגנה ישראלי משתוללת בדומה ללילה לפני כמעט ארבעה עשורים בביירות. כשניסו לשרוף את ג’נט ואני בחיים בבית הקפה שלנו, כתריסר בני אדם שנגנב מהם הכל מלבד התקווה נשבעים נדרים זה לזה להחזיק בתפקיד שיכסה את בריחת הנשים והילדים שנלכדו בתקיפה הישראלית עד שכל בטוחים, בהגנה סופית לא על מסגד אל אקצא, מפואר ויפה ומלא במשמעות, אנדרטה לדחף האנושי להגיע אל מעבר לעצמנו ולאפשרויות הבלתי מוגבלות להפוך לאנושיות, במה המתאימה למותם המפואר של גיבורים, אבל של צרחות חסרות גוף של זרים בין המלחמות חסרות השם של עתיקות נטושה.
אל מול תהום הריקנות והברבריות הניהיליסטית של עולם של חושך ואש, של פחד וכוח, יש לי רק מילים להציע, ואני כותב לך את מה שאמרתי לחבריי שבחרו לעמוד איתי; איבדתי את ספירת היציעים האחרונים, אבל סיכנתי הכל כנגד סיכויים בלתי אפשריים ושרדתי יותר פעמים ממה שאני יכול לזכור, וכל מה שחשוב הוא שאנחנו לא נוטשים לא את עצמנו ולא אחד את השני, שאנחנו מסרבים להיכנע, כי זה רגע החופש שלנו, ולעולם לא ניתן לקחת אותו מאיתנו.
מהלילה הזה, פלסטין חופשית, כי אנחנו יכולים להיהרג, אבל אי אפשר לכבוש אותנו.
Today we remember the horrific repression and mass murder by police which numbers among the most brutal and senseless crimes of state terror in our nation’s history, but also the valiant resistance of students throughout America to a government which was and yet remains an unjust and violent perpetrator of crimes against humanity both at home and abroad.
The national student strike which the massacre unleashed was a turning point for American involvement in Vietnam, and remains a model for mass action today. Its primary lesson is simple; to unite everyone, from all classes and stratum of society, in action against an existential threat said threat must be universal as well as clear and direct. Such a universal mass protest now unfolds in the shadow of the Israel Genocide of the Palestinians and the echoes and reflections of the Kent State Massacre.
A parallel student movement for peace and divestiture now engulfs our nation and our world, a clarion call for solidarity with the oppressed in the genocide of the Palestinians and the deaths of thousands of children and civilians paid for by our taxes, as our government and the Trump regime abandon our ideas of universal human rights and the historic role of America as their guarantor state, and like the university peace movement to end the Vietnam War is met not with celebration of our rights of free speech and the co-ownership of the state by all of its citizens, not with a President who joins the protests as the champion of democracy and our universal human rights, but with police terror and repression of dissent.
Our leaders have betrayed us, and in the abandonment of our human rights and of our rights as citizens Biden and the Democratic Party handed the 2024 election to Trump and his criminal Party of Treason whose mission is the sabotage of democracy and its replacement by a theocratic tyranny of patriarchal and white supremacist terror. For if you sponsor and authorize genocide, I cannot vote for you, and I will fight you; and in this I am far from alone.
The Democratic Party is now considering offering us Kommandant Kamala once again, a committed Zionist and overseer of the carceral state who as California’s Prosecuting Attorney led the state campaign of re-enslavement of Black citizens as prison bond labor for trivial drug offences, a policy which lives at the heart of the capitalist -white supremacist ideological convergence. If we are once again forced to choose between abandoning democracy and abandoning our universal human rights, the fascists win.
We are caught by the horns of a dilemma in this crucial period of Vichy America, captured state of the Fourth Reich, with liberty or tyranny at stake not merely for our nation but for the whole of humankind and throughout the coming millennia. We must bring our dog to heel through Boycott, Divestiture, and Sanction of Israel until the genocide and the Occupation end, and with it the Netanyahu settler regime of ethnic cleansing and theocratic terror.
If we cannot, and choose instead to continue to ally and identify our nation with imperial conquest and dominion, theocratic sectarian state terror and tyranny, ethnic cleansing and genocide, and the sacrifice of others lives in service to our own power, those of us who remember what it means to be an American and a human being must resist the treasonous and criminal Trump regime By Any Means Necessary.
Sic Semper Tyrannis, friends, as the passage in the play Julius Caesar underlined by Nelson Mandela in what is called the Robbin Island Bible to authorize direct action against the Apartheid regime of South Africa teaches us.
Trump and Netanyahu planned the October 7 attack, using infiltration agents, deniable forces of settler militia, and blind or unwitting assets among Hamas and others, to create a casus belli for Israel’s Final Solution of the Palestinians and to drive a wedge between the progressive and collaborationist wings of the Democratic Party
I ask you now, all of us; don’t let complicity in genocide be the reason democracy falls in America and Israel. We must bring regime change to both our nations, and like the people of Vietnam leave the Palestinians to create themselves as they choose, with liberty and justice for all..
What lessons can we learn from the Kent State Massacre?
In the words of eyewitness Mike Alewitz writing in Counterpunch; “We were peacefully protesting the US invasion of Cambodia when the Ohio National Guard launched a teargas attack and then opened fire at us.
67 shots in 13 seconds left our campus strewn with dead and wounded. Four dead in Ohio – nine wounded, one paralyzed for life.
Ten days later, 75 Mississippi state police, armed with carbines, shotguns and submachine guns, fired 460 rounds into a dormitory at protesting students at Jackson State. The barrage left two dead and an unknown number of wounded.
And in between, rarely noted, was the largest black uprising in a southern city during the civil rights era.
On May 11, 1970, the black community in Augusta, Georgia rebelled, after the burned and tortured body of an incarcerated 16-year old retarded black youth was dumped by his jailers at a local hospital.
The rebellion left six African-American men dead – all shot in the back.
The invasion of Cambodia and killings at Kent sparked an unprecedented national student strike. Over 400 campuses were shut down and occupied by the students. Millions of people joined street demonstrations demanding an end to the war.
1970 marked a turning point in history as the majority of GIs came to recognize that Washington had knowingly sent them to die in a war that was unwinnable. Our movement became so powerful that, along with the determined resistance of the Vietnamese people, we forced the government to withdraw from Southeast Asia.
Ending the war, on the heels of the civil rights movement, was a tremendous victory for working people. The momentum gave rise to the rebirth of the women’s movement, the gay movement and other social movements that transformed the country.
Today we face an unprecedented medical, ecological, social and economic crisis. We cannot continue to pour trillions of dollars into an insatiable war machine while healthcare workers go begging for masks. While our schools and restaurants are closed. While millions are unemployed. While lines at food pantries stretch for miles.
The finances and resources of society must be changed to go towards healing our planet and ourselves. The memory of the martyrs of Kent and Jackson cries out for us to continue the struggle for which they gave their lives – to demand money for jobs and education, not for war; to put an end to all US wars and occupations and sanctions.”
As described by Steve Early in Jacobin; “In May 1970, 4 million students went on strike across the country, shutting down classes at hundreds of colleges, universities, and high schools and demanding an end to the Vietnam War. Fifty years later, their rebellion remains an inspiration, as radical student politics is back on the agenda.
Over the course of this unprecedented campus uprising, about two thousand students were arrested. After thirty buildings used by the Reserve Officers’ Training Corps (ROTC) were bombed or set on fire, heavily armed National Guards were deployed on twenty-one campuses in sixteen states.
On May 4, at Kent State University in Ohio, Guard members fresh from policing a Teamster wildcat strike shot and killed four students and wounded nine. Ten days later, Mississippi State Police opened fire on a women’s dormitory at Jackson State University, killing two more students”.
“The strike across campuses revealed the power of collective action. Born out of the shutdown, there was an explosion of activity by hundreds of thousands of students not previously engaged in anti-war activity, creating major political tremors across the country, including helping to curtail military intervention in Southeast Asia.”
“Nixon claimed to have a “secret plan” to bring peace to Vietnam and withdraw the five hundred thousand US troops still deployed there.
Once unveiled, Nixon’s plan turned out to be “Vietnamization” — shifting the combat burden to troops loyal to the US-backed government in Saigon, while conducting massive bombing of targets throughout Vietnam, Laos, and Cambodia. By April 30, 1970, the United States was sending ground troops into Cambodia as well.
Students at elite private institutions long associated with anti-war agitation were among the first to react. Protest strikes were quickly declared at Columbia, Princeton, Brandeis, and Yale, where many students had already voted to boycott class in support of the Black Panther Party, then on trial in New Haven.
Meanwhile, a Friday night riot outside student bars in downtown Kent, Ohio, was followed by the burning of a Kent State ROTC building over the weekend. Ohio governor James Rhodes ordered a thousand National Guard troops to occupy the campus and prevent rallies of any kind.
The Guard came geared with bayonets, tear gas grenades, shotguns, and M1s, a military rifle with long range and high velocity. Chasing a hostile but unarmed crowd of students across campus on May 4, one unit of weekend warriors suddenly wheeled and fired, killing four students.”
“The deaths of Jeffrey Miller, Allison Krause, Sandy Scheuer, and Bill Schroeder had a powerful impact on hundreds of thousands of students at Kent State and beyond.”
“The resulting calls for campus shutdowns came from every direction. Students at MIT tracked which schools were on strike for a National Strike Information Center operating at Brandeis nearby. Soon the list was ten feet long. Despite its initial association with militant protest, most strike activity was peaceful and legal. It consisted of student assemblies taking strike votes, and then further mass meetings, speeches and lectures, vigils and memorial services, plus endless informal “rapping” about politics and the war.
The strike brought together a wide range of undergraduates, faculty members, and administrators — despite their past disagreements about on-campus protest activity. Thirty-four college and university presidents sent an open letter to Nixon calling for a speedy end to the war. The strike also united students from private and public colleges and local public high schools in working-class communities. On May 8, in Philadelphia, students from many different backgrounds and neighborhoods marched from five different directions to Independence Hall, where a crowd of one hundred thousand gathered outside. City high school attendance that day dropped to 10 percent, according to the Philadelphia Inquirer.”
“In a Boston Globe interview on the thirtieth anniversary of this upsurge, Isserman argued that it was “the product of unique circumstances that, not surprisingly, provoked outrage from a generation of students already accustomed to protest and demonstration. It’s unlikely that we’ll ever see a movement quite like this again.”
“Yet over the past two decades, college and high-school students have walked out again, across the country, in highly visible and coordinated fashion. In March 2003, they poured out of 350 schools to protest the impending US invasion of Iraq. Fifteen years later, about 1 million students at 3,000 schools walked out to join a seventeen-minute vigil organized in response to the mass shooting at Parkland High School in Florida. And just last September, hundreds of thousands of students left school to join rallies and marches organized as part of a Global Climate Strike.
Universities and high schools are now experiencing a shutdown of their campuses, albeit of a very different kind. But when these institutions open back up, conditions will require a new set of political demands. A return to normal will not be good enough. When school is back in session, the history of a strike occurring after the shadow of death fell on campuses fifty years ago, thanks to Richard Nixon, may become more relevant to challenging “national policy”.
4 مايو 2026 ثمن السلام: ذكرى مذبحة ولاية كينت في ظل الإبادة الجماعية للفلسطينيين
إننا نتذكر اليوم القمع المروع والقتل الجماعي الذي ارتكبته الشرطة والذي يعد من بين أكثر جرائم إرهاب الدولة وحشية وحماقة في تاريخ أمتنا، ولكننا نتذكر أيضًا المقاومة الشجاعة للطلاب في جميع أنحاء أمريكا ضد الحكومة التي كانت ولا تزال مرتكبة ظالمة وعنيفة. الجرائم ضد الإنسانية في الداخل والخارج.
كان الإضراب الطلابي الوطني الذي أطلقته المذبحة بمثابة نقطة تحول في التدخل الأمريكي في فيتنام، ويظل نموذجًا للعمل الجماهيري حتى اليوم. الدرس الأساسي بسيط. لتوحيد الجميع، من جميع طبقات وطبقات المجتمع، في العمل ضد التهديد الوجودي، يجب أن يكون التهديد عالميًا وواضحًا ومباشرًا. إن مثل هذا الاحتجاج الجماهيري العالمي يتكشف الآن في ظل الإبادة الجماعية الإسرائيلية للفلسطينيين وأصداء وانعكاسات مذبحة ولاية كينت.
إن حركة طلابية موازية من أجل السلام وسحب الاستثمارات تجتاح الآن أمتنا وعالمنا، وهي دعوة واضحة للتضامن مع المضطهدين في الإبادة الجماعية للفلسطينيين ومقتل الآلاف من الأطفال والمدنيين الذين تدفع ثمنهم ضرائبنا، كما فعلت حكومتنا والإبادة الجماعية. يتخلى جو عن أفكارنا حول حقوق الإنسان العالمية والدور التاريخي لأمريكا كدولة ضامنة لها، ومثل حركة السلام الجامعية لإنهاء حرب فيتنام لا تقابل بالاحتفال بحقوقنا في حرية التعبير والملكية المشتركة للدولة من قبل الجميع. مواطنيها، ليس مع رئيس ينضم إلى الاحتجاجات باعتباره بطل الديمقراطية وحقوق الإنسان العالمية، ولكن مع إرهاب الشرطة وقمع المعارضة.
لقد خاننا قادتنا، وبالتخلي عن حقوقنا الإنسانية وحقوقنا كمواطنين، ربما يكون بايدن والحزب الديمقراطي قد سلموا الانتخابات المقبلة إلى ترامب والحزب الجمهوري الذي تتمثل مهمته في تخريب الديمقراطية واستبدالها بحكومة ثيوقراطية. طغيان الإرهاب الأبوي والعنصري الأبيض. لأنه إذا كنت ترعى وتأذن بالإبادة الجماعية، فلا أستطيع التصويت لك، وسوف أقاتلك؛ وفي هذا لست وحدي.
إننا نواجه معضلة في هذا العام الانتخابي الحاسم، حيث الحرية أو الاستبداد على المحك ليس فقط بالنسبة لأمتنا ولكن للبشرية جمعاء وعلى مدى آلاف السنين القادمة. يجب علينا أن نخضع كلبنا من خلال المقاطعة وسحب الاستثمارات وفرض العقوبات على إسرائيل حتى تنتهي الإبادة الجماعية والاحتلال، ومعها نظام نتنياهو الاستيطاني القائم على التطهير العرقي والإرهاب الثيوقراطي. إذا لم نتمكن من ذلك، واخترنا بدلاً من ذلك التحالف وتحديد هوية أمتنا مرة أخرى من خلال الغزو والسيطرة الإمبراطورية، وإرهاب الدولة والطغيان، وتضحيات الآخرين التي تعيش في خدمة قوتنا، فإن أولئك منا الذين يتذكرون ما يعنيه أن تكون دولة يجب على الأميركي والإنساني أن يرفضوا التصويت لبايدن، أرضاً يفوز ترامب بالرئاسة؛ هذا هو الدافع الحقيقي لتدبير إسرائيل لمأساة 7 أكتوبر، بهدف مزدوج مع خلق سبب للحرب من أجل الحل النهائي للفلسطينيين وغزو الشرق الأوسط.
أسألكم الآن جميعاً؛ لا تدع التواطؤ في الإبادة الجماعية يكون السبب وراء سقوط الديمقراطية في أمريكا.
Hebrew
4 במאי 2026 מחיר השלום: יום השנה לטבח במדינת קנט בצל רצח העם של הפלסטינים
היום אנו זוכרים את הדיכוי הנורא והרצח ההמוני על ידי המשטרה, שהם בין הפשעים האכזריים וחסרי ההיגיון של טרור המדינה בתולדות האומה שלנו, אבל גם את ההתנגדות האמיצה של סטודנטים ברחבי אמריקה לממשלה שהיתה ועדיין נותרה עבריין לא צודק ואלים של פשעים נגד האנושות הן בבית והן מחוצה לה.
שביתת הסטודנטים הלאומית שהטבח חולל הייתה נקודת מפנה למעורבות האמריקנית בווייטנאם, והיא נותרה מודל לפעולה המונית כיום. הלקח העיקרי שלה הוא פשוט; כדי לאחד את כולם, מכל המעמדות והשכבות של החברה, בפעולה נגד איום קיומי האיום האמור חייב להיות אוניברסלי וכן ברור וישיר. מחאה המונית אוניברסלית כזו מתרחשת כעת בצל רצח העם הישראלי של הפלסטינים וההדים וההרהורים של הטבח במדינת קנט.
תנועת סטודנטים מקבילה לשלום והסרה בולעת כעת את האומה שלנו ואת העולם שלנו, קריאה מובהקת לסולידריות עם המדוכאים ברצח העם של הפלסטינים ובמותם של אלפי ילדים ואזרחים המשולמים על ידי המסים שלנו, כממשלתנו ורצח העם. ג’ו נוטש את הרעיונות שלנו בדבר זכויות אדם אוניברסליות ותפקידה ההיסטורי של אמריקה כמדינה הערבית שלהם, וכמו תנועת השלום האוניברסיטאית לסיום מלחמת וייטנאם אינה זוכה לחגיגה של זכויות הביטוי שלנו והבעלות המשותפת על המדינה על ידי כולם של אזרחיה, לא עם נשיא שמצטרף להפגנות בתור אלוף הדמוקרטיה וזכויות האדם האוניברסליות שלנו, אלא עם טרור משטרתי ודיכוי התנגדות.
המנהיגים שלנו בגדו בנו, ובנטישת זכויות האדם שלנו וזכויותינו כאזרחים, ייתכן שבידן והמפלגה הדמוקרטית העבירו את הבחירות הבאות לטראמפ ולמפלגה הרפובליקנית שמשימתן היא חבלה בדמוקרטיה והחלפתה בתאוקרטיה. עריצות של טרור פטריארכלי ולבן. כי אם אתה נותן חסות ותאשר רצח עם, אני לא יכול להצביע עבורך, ואני אלחם בך; ובזה אני רחוק מלהיות לבד.
אנו נלכדים בקרנות של דילמה בשנת בחירות מכרעת זו, עם חירות או עריצות על כף המאזניים לא רק עבור האומה שלנו אלא עבור המין האנושי כולו ולאורך אלפי השנים הקרובות. עלינו להביא את הכלב שלנו לעקב באמצעות חרם, ביטול וסנקציה של ישראל עד לסיום רצח העם והכיבוש, ואיתו משטר המתנחלים נתניהו של טיהור אתני וטרור תיאוקרטי. אם איננו יכולים, ובמקום זאת בוחרים ליצור ברית ולזהות את האומה שלנו שוב עם כיבוש ושליטה אימפריאלית, טרור מדינה ועריצות, והקרבת חיים של אחרים בשירות לכוחנו, אלו מאיתנו שזוכרים מה זה אומר להיות אמריקאי ובן אנוש חייבים לסרב להצביע עבור ביידן, קרקע שטראמפ יזכה בנשיאות; זהו המניע האמיתי לתזמור של ישראל את הטרגדיה של 7 באוקטובר, במטרה כפולה עם יצירת קאזוס באלי לפתרון הסופי של הפלסטינים ולכיבוש המזרח התיכון.
אני שואל אתכם עכשיו, כולנו; אל תתנו לשותפות ברצח עם להיות הסיבה שהדמוקרטיה נופלת באמריקה.
Throughout America and the world courageous students protest and occupy their universities in refusal to be silenced or made complicit in genocide, either by institutional profiteering on crimes against humanity through investments or by state sponsorship of war, tyranny, and terror.
On this third anniversary of the revolt of the intelligentsia who will one day serve or dismantle the vast machine of elite hegemonies of wealth, power, and privilege that is America as a captured state of the Fourth Reich, the universities whose purpose is to create a bureaucrat class for the perpetuation of class war and systems of oppression remain a ground of struggle between brutal police repression of dissent and the transnational solidarity of the people as guarantors of each other’s universal human rights.
Much of this rage is directed at Traitor Trump now as it was at Genocide Joe on this day in 2024, both of whom betrayed us and abandoned our ideals of universal human rights as our tax dollars buy the deaths of children, doctors, journalists, and other civilians in Israel’s Gaza War and imperial conquest of her neighbors, a war of imperial conquest and dominion now horrifically uncontained which engulfs Lebanon, Iran, and the whole of the Middle East as the Netanyahu and Trump regime conspire to found a Greater Israel.
But American complicity in Israeli war crimes and state terror and tyranny did not begin with Trump and Biden’s sock puppet Netanyahu in games of imperial dominion with Iran and Russia; it began generations ago in the wake of the Holocaust at the founding of the nation which was intended to protect us all from fascism, and has now has come round to become all that it once feared, reproducing the conditions of Auschwitz and the concentration camps throughout Israel itself and wherever its power can reach.
No matter where you begin with ideas of elite belonging and exclusionary otherness, you always end up at the gates of Auschwitz.
Tonight the tyrants Trump and Netanyahu and their co conspirators and apologists of genocide, ethnic cleansing, war crimes, imperial conquest and dominion, kleptocracy, abandonment of our universal human rights, and dehumanization will laugh and congratulate each other on the mad and criminal scheme to exterminate the Palestinians and build a riviera of casinos and luxury hotels on their graves, while throughout the Middle East real human beings will die horribly in cities become vast crematoriums.
In the words of the magnificent character of Lt Aldo Raine in Inglorious Basterds; “I can’t abide it. Can you abide it?”
Hope and a Prayer
This Passover, stand against genocide.
This Passover, stand with the children.
This Passover, turn not the Stranger from your door.
This Passover, chose love and not hate.
References
Trump-Netanyahu Gaza Plot: A Riviera on the graves of the Palestinians
Can You Abide It? Inglorious Basterds final scene
On the American Front, Spring of 2025
The US government is effectively kidnapping people for opposing genocide
I was nine years old, holding my mother’s hand in the front line of the divestiture protest against the University of California’s sponsorship of Israeli state terror and crimes against humanity in the Occupation of Palestine when Reagan ordered the police to open fire on the students on Bloody Thursday May 15 1969 in People’s Park Berkeley, the most terrible incident of state terror in American history since Wounded Knee.
Fifty six years, and we have learned nothing, changed nothing. There is but one rule in American politics; nobody messes with the grift.
Only Resistance and Revolution can bring the kind of change we need to free us from the legacies of our history and systems of oppression.
(In stark contrast with Genocide Joe and Traitor Trump, here is an American politician with heart, moral vision, and the courage to speak truth to power. Who will stand with us?)
Mr. Netanyahu, antisemitism is a vile and disgusting form of bigotry that has done unspeakable harm to millions.
Do not insult the intelligence of the American people by attempting to distract us from the immoral and illegal war policies of your extremist and racist government. pic.twitter.com/CnM6oOrHKd
2 באפריל 2025 בפסח הזה, עמוד נגד רצח עם. בפסח הזה, עמוד עם הילדים: המחאות והכיבושים של השלום וההסרה
ברחבי אמריקה והעולם סטודנטים אמיצים מוחים וכובשים את האוניברסיטאות שלהם בסירוב להשתיק או להיות שותפים לרצח עם, אם על ידי רווח ממוסד על פשעים נגד האנושות באמצעות השקעות או על ידי חסות מדינה למלחמה, עריצות וטרור.
חלק גדול מהזעם הזה מופנה לטראמפ הבוגד עכשיו כפי שהיה לרצח העם ג’ו ביום הזה בשנה שעברה, ששניהם בגד בנו ונטש את האידיאלים שלנו של זכויות אדם אוניברסליות, כאשר כספי המס שלנו קונים את מותם של ילדים, רופאים, עיתונאים ואזרחים אחרים במלחמת עזה של ישראל ובכיבוש האימפריאלי של שכנותיה.
אבל שותפות אמריקאית בפשעי מלחמה ישראלים ובטרור ועריצות המדינה לא התחילה עם בובת הגרב של טראמפ וביידן נתניהו במשחקי שליטה אימפריאלית עם איראן ורוסיה; היא החלה לפני דורות בעקבות השואה עם הקמת האומה שנועדה להגן על כולנו מפני הפשיזם, וכעת הפכה לכל מה שפחדה ממנה, משחזרת את תנאי אושוויץ ומחנות הריכוז ברחבי ישראל עצמה ובכל מקום שכוחה יכול להגיע.
הלילה הרודנים טראמפ ונתניהו ושותפיהם הקושרים ומתנצלים של רצח עם, טיהור אתני, פשעי מלחמה, כיבוש ושליטה אימפריאלית, קלפטוקרטיה, נטישת זכויות האדם האוניברסליות שלנו ודה-הומניזציה יצחקו ויברכו זה את זה על התוכנית המטורפת והפושעת של בתי הקזינו והקברות שלהם, תוך השמדת בתי הקזינו והקברות שלהם. בעזה בני אדם אמיתיים ימותו בצורה נוראית בערים שיהפכו למשרפות עצומות.
במילותיה של דמותו המפוארת של סגן אלדו ריין ב-Inglory Basterds; “אני לא יכול לעמוד בזה. אתה יכול לעמוד בזה?”
תקווה ותפילה
בפסח הזה, עמוד נגד רצח עם.
בפסח הזה, עמדו עם הילדים.
בפסח הזה, אל תפנו את הזר מדלתכם. חג הפסח הזה, בחר באהבה ולא בשנאה
Torch of Liberty 